Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Της Γιώτας Δημητρίου
Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
Χθες, μεταξύ τυρού και αχλαδιού, που θα έλεγε και ο φίλος Χρύσανθος, συζητούσαμε με έναν φίλο μια ανάρτηση του Άρη Χατζηστεφάνου. Ειρήσθω εν παρόδω, τον Άρη τον θαυμάζω για όλα όσα κατάφερε με τα ντοκιμαντέρ και τις εκπομπές του, αν και σε αρκετά διαφωνώ μαζί του.
Η ανάρτηση λοιπόν τελείωνε με το εξής: «Είμαστε ένα βήμα πριν ενταχθούμε στις Διεθνείς Ταξιαρχίες… του καναπέ».
Η πιο αντιπροσωπευτική φράση της εποχής που έχω διαβάσει εδώ και καιρό στα ΜΚΔ.
Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα ΜΚΔ το πρωί πίνοντας τον καφέ του, (ας μιλήσουμε για τα κυπριακά ΜΚΔ) και δει τις αναρτήσεις κάποιων πολιτικών, πολιτικοποιημένων, κομματικών μελών, blogs ή πολιτών, θα νομίσει ότι όλοι βρίσκονται στα χαρακώματα, έτοιμοι να πολεμήσουν για το καλό του τόπου.
Ωστόσο, στις εκλογές θα ψηφίσουν εκείνους που ευθύνονται για τα κακώς κείμενα τα οποία με στόμφο σχολιάζουν.
Στην επόμενη διαδήλωση που αφορά το θέμα για το οποίο γράφουν νυχθημερόν δεν θα πάνε, γιατί θα έχουν… δουλειά, ή θα προτιμήσουν να βρεθούν σε μια καφετέρια με φίλους.
Με την πρώτη ευκαιρία θα τοποθετηθούν, μέσα από μια ανάρτηση –έντονα μάλιστα– για ένα θέμα που δεν γνωρίζουν. (Για παράδειγμα, θα σχολιάζουν μια είδηση που είδαν σε ένα άλλο προφίλ ή στα ΜΜΕ –που ενδέχεται να παρουσιάστηκε με προπαγάνδα– αλλά οι ίδιοι δεν αφιέρωσαν 10 λεπτά να τη διασταυρώσουν. Ναι, μιλώ για τον ντόρο γύρω από τον Αυξεντίου).
Όλα αυτά, τα πιο πάνω, κι άλλα τόσα, που μας έχουν κατατάξει στις Διεθνείς Ταξιαρχίες του καναπέ, πίσω από ένα πληκτρολόγιο να το παίζουμε οι «νταήδες» των social media, ξεκινούν από την έλλειψη παιδείας μας· από την απλή λογική ότι ένα νόμισμα έχει δύο πλευρές και πως οφείλω, το αυτονόητο, να δω και την άλλη πλευρά πριν προβώ σε στομφώδη συμπεράσματα.
Ξεκινούν από την παραγνώριση του ότι η τεκμηρίωση είναι πιο σημαντική από τις ωραίες λέξεις και ατάκες.
Ξεκινού από το ότι ξεχνάμε ότι οι βρισιές δεν αποδεικνύουν σπουδαιότητα, αλλά το αντίθετο.
Ξεκινούν από το ότι αγνοούμε πως η έλλειψη σεβασμού προς τον οποιονδήποτε δεν μειώνει εκείνον, αλλά εμένα.
Όταν εγώ ως πολιτικός ή έμμισθο κομματικό στέλεχος πληρώνομαι πενταπλάσια από την πωλήτρια και τον εργάτη, οφείλω να δίνω λύσεις στον λαό και όχι βιντεάκια, ατάκες και 24ωρο αγώνα να κερδίσω τις εντυπώσεις των social media.
Οι Διεθνείς Ταξιαρχίες του καναπέ θα πρέπει να χρησιμοποιούν περισσότερο την κριτική σκέψη και δράση και να ποστάρουν λιγότερο.
Μα, προπάντων –αυτό, αλήθεια– οι Διεθνείς Ταξιαρχίες του καναπέ να θυμηθούν πως όλοι οι πραγματικά σπουδαίοι διακρίνονταν από ταπεινότητα και γνώσεις. Το ένα χωρίς το άλλο, είναι στρατιώτης χωρίς όπλα.
Και δεν εννοώ την ταπεινότητα όπως την εξήγησε ο Νίτσε, που οδηγεί σε «δουλική ηθική», αλλά την ταπεινότητα του Καντ (ναι, η Γιώτα κάποτε ασπάζεται τον Καντ σε κάποιες κουβέντες του), ο οποίος μίλησε για την ταπεινοφροσύνη ως «καθήκον απέναντι στον εαυτό μας», όχι με την έννοια της αυτοϋποτίμησης, αλλά ως μια ηθική στάση που μας κρατά ρεαλιστικούς για την αξία μας σε σχέση με τον ηθικό νόμο.
Υπάρχουν μέρες που ζηλεύω τον κόσμο (ακόμη και νέους ανθρώπους των 20) που λένε “δεν έχω social media”. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, αλλά σίγουρα έχει πολλά οφέλη.
Θα κλείσω με αυτό: μακάρι να μας αξιώσει ο Θεός να μη βρεθούμε με τις Ταξιαρχίες του καναπέ, αλλά με εκείνους που έβαλαν ένα λιθαράκι για να γίνει καλύτερος ο κόσμος, χωρίς να αναζητούν την προβολή με βίντεο, αναρτήσεις ή άρθρα. Υπάρχουν κι αυτοί· ας μας αξιώσει ο Θεός να καταταγούμε στο δικό τους στρατόπεδο!
Η ανάρτηση του Άρη Χατζηστεφάνου:
«Είμαστε με τους Παλαιστίνιους αλλά…
-Τον Όζι δεν θα τον πιάνεις στο στόμα σου.
-Ε δεν θα χάσουμε και το μπασκετακι.
-Πρέπει να στηρίξουμε το σύμμαχο του Νετανιάχου, τον Τσίπρα, για να φύγει ο Μητσοτάκης
– Μεγαλώσαμε με Νικ Κέιβ και Radiohead οπότε δεν πειράζει που στηρίζουν το Ισραήλ.
Είμαστε ένα βήμα πριν ενταχθούμε στις Διεθνείς Ταξιαρχίες… του καναπε».
- Οι Διεθνείς Ταξιαρχίες ήταν στρατιωτικά σώματα εθελοντών από πολλές χώρες του κόσμου, που δημιουργήθηκαν για να πολεμήσουν στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1936–1939) στο πλευρό της Δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας ενάντια στις δυνάμεις του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο, οι οποίες είχαν τη στήριξη της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας.
“One step away from joining the International Brigades… of the couch”
By Yiota Dimitriou
Editor-in-Chief, SkalaTimes
Yesterday, over some cheese and pears, as our friend Chrysanthos would say, I was discussing with a friend a post by Aris Chatzistefanou. By the way, I admire Aris for all he has accomplished with his documentaries and shows, even though I disagree with him on several points.
The post ended with the following: “We are one step away from joining the International Brigades… of the couch.”
The most representative phrase of our times that I have read on social media in a long while.
If you take a look at social media in the morning while having your coffee (let’s talk about Cypriot social media) and see posts from certain politicians, politically active or party members, blogs, or citizens, you might think that everyone is in the trenches, ready to fight for the good of the country.
Yet, at the elections, they will vote for those responsible for the very wrongs they pompously criticize. They won’t attend the next protest on the topic they write about day and night, because they will have… work, or prefer to meet friends at a café. At the first opportunity, they will comment—often vehemently—on a topic they know nothing about. (For example, they will comment on news they saw on another profile or in the media—which may have been presented with propaganda—without spending ten minutes verifying it themselves. Yes, I am talking about the fuss around Auxentiou).
All of this, which has placed us in the International Brigades of the couch, behind a keyboard playing the “tough guys” of social media, stems from our lack of education; from the simple logic that a coin has two sides and that I must, as a matter of course, see the other side before drawing grandiose conclusions.
From the failure to recognize that documentation is more important than clever words and slogans.
From the fact that swearing does not prove significance, but the opposite.
From the fact that lack of respect toward anyone does not diminish them, but me.
When I, as a politician or paid party official, am paid five times more than a saleswoman or a worker, I owe it to the people to provide solutions—not videos, slogans, or a 24-hour fight to win the attention of social media.
The International Brigades of the couch should use more critical thinking and post less.
But, above all—this is important—the International Brigades of the couch should remember that all truly great people were distinguished by humility and knowledge. One without the other is a soldier without weapons.
And I do not mean humility as Nietzsche explained it, leading to “slave morality,” but the humility of Kant (yes, sometimes I embrace Kant in certain of his discussions), who spoke of humility as “a duty toward ourselves,” not in the sense of self-deprecation, but as a moral stance that keeps us realistic about our value in relation to the moral law.
There are days when I envy people (even young people in their twenties) who say, “I don’t have social media.” I don’t know how they do it, but it certainly has many benefits.
I will end with this: may God grant us not to find ourselves in the Brigades of the couch, but with those who contributed, in small ways, to making the world better without seeking attention through videos, posts, or articles. They exist; may God grant us to be enlisted in their camp!
Aris Chatzistefanou’s post:
*”We are with the Palestinians but…
- Don’t you dare mention Ozzy.
- Well, we can’t miss a basketball game.
- We have to support Netanyahu’s ally, Tsipras, so Mitsotakis leaves.
- We grew up with Nick Cave and Radiohead, so it’s okay they support Israel.
We are one step away from joining the International Brigades… of the couch.”*
“На шаг от вступления в Международные Бригады… дивана”
Автор: Йота Димитриу
Главный редактор SkalaTimes
Вчера, за чашкой кофе с сыром и грушами, как сказал бы наш друг Хрисантос, я обсуждала с другом пост Ариса Хадзистефану. К слову, я восхищаюсь Арисом за все, чего он достиг своими документальными фильмами и передачами, хотя по многим вопросам я с ним не согласна.
Пост заканчивался так: «Мы на шаг от вступления в Международные Бригады… дивана».
Самая показательная фраза нашего времени, которую я читала в соцсетях за долгое время.
Если утром посмотреть социальные сети за чашкой кофе (давайте говорить о кипрских СМИ) и увидеть посты некоторых политиков, политически активных людей, партийных членов, блогов или граждан, может показаться, что все находятся в окопах, готовы бороться за благо страны.
Однако на выборах они проголосуют за тех, кто ответственен за те самые проблемы, которые они пышно критикуют. На следующую демонстрацию по теме, о которой они пишут день и ночь, они не пойдут, потому что у них… работа, или они предпочтут встретиться с друзьями в кафе. При первой же возможности они выскажутся—часто яростно—по теме, о которой ничего не знают. (Например, будут комментировать новость, увиденную на другом профиле или в СМИ — которые могли преподнести это с пропагандой — не потратив и десяти минут на проверку. Да, я говорю о шумихе вокруг Ауксентиу).
Все это, что причислило нас к Международным Бригадам дивана, за клавиатурой, изображая «крутых» в социальных сетях, исходит из нашего отсутствия образования; из простой логики, что у монеты две стороны и что я должен, как само собой разумеющееся, увидеть и другую сторону, прежде чем делать пышные выводы.
Из непонимания того, что документирование важнее красивых слов и выражений.
Из того, что ругательства не доказывают значимость, а наоборот.
Из того, что отсутствие уважения к кому-либо не уменьшает его, а меня.
Когда я, как политик или оплачиваемый партийный сотрудник, получаю в пять раз больше, чем продавщица или рабочий, я обязан давать народу решения, а не видео, лозунги или 24-часовую борьбу за внимание в социальных сетях.
Международные Бригады дивана должны больше использовать критическое мышление и меньше постить.
Но прежде всего — это важно — Международные Бригады дивана должны помнить, что все по-настоящему великие люди отличались скромностью и знаниями. Одно без другого — солдат без оружия.
И я не имею в виду скромность, как объяснил Ницше, ведущую к «рабской морали», а скромность Канта (да, иногда я разделяю взгляды Канта в некоторых его обсуждениях), который говорил о скромности как «долге перед самим собой», не в смысле самоуничижения, а как о моральной позиции, которая удерживает нас реалистичными в оценке нашей ценности по отношению к моральному закону.
Есть дни, когда я завидую людям (даже молодым двадцатилетним), которые говорят: «У меня нет социальных сетей». Не знаю, как им это удается, но это определенно имеет много преимуществ.
Завершу этим: пусть Бог даст нам не оказаться в Бригадах дивана, а среди тех, кто внес свой вклад, пусть и маленький, чтобы сделать мир лучше, не стремясь к вниманию через видео, посты или статьи. Они существуют; пусть Бог даст нам оказаться в их лагере!
Пост Ариса Хадзистефану:
*”Мы за палестинцев, но…
- Не смей упоминать Оззи.
- Ну, баскетбол же нельзя пропустить.
- Мы должны поддержать союзника Нетаньяху, Ципраса, чтобы ушел Мицотакис.
- Мы выросли на Ник Кейве и Radiohead, так что нормально, что они поддерживают Израиль.
Мы на шаг от вступления в Международные Бригады… дивана.”*
