Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Της Συντακτικής Ομάδας του SkalaTimes
Πολιτικοί, βουλευτές: κάποιοι άξιοι, κάποιοι ανάξιοι, κάποιοι καλοί, κάποιοι κακοί. Λογικό – σε κάθε κοινωνία ή ομάδα υπάρχουν άνθρωποι όλων των ειδών, και οι άνθρωποι, ξέρετε, δεν κρίνονται από τις αναρτήσεις ή τα άρθρα ή τα λόγια τους, αλλά από τις πράξεις τους.
Όλοι μας κρινόμαστε από τις πράξεις μας, από τον τρόπο ζωής μας και από τη συμπεριφορά μας.
Είναι γεγονός πως ζούμε την εποχή της εικόνας – και εμείς, ο λαός, πολλές φορές είμαστε θεατές. Κάποτε θεατές με κριτική σκέψη, κάποτε θεατές με έλλειψη κριτικής σκέψης, κάποτε φανατισμένοι θεατές κ.ο.κ.
Από την άλλη, οι πολιτικοί, οι βουλευτές, που κατέχουν την τέχνη της εικόνας έχουν μάθει ότι σήμερα η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από πράξεις αλλά, πάνω απ’ όλα, από το πόσο πειστικά «πουλάς». Συχνά μιλούν για αξιοπρέπεια και διαφάνεια, ποζάρουν δίπλα σε οικογένειες και σε νοσοκομεία, αλλά πίσω από το χαμόγελο και τα επιμελημένα posts κρύβεται άλλο σχέδιο: ρήξεις, ρουσφέτια και μια οργανωμένη μηχανή επικοινωνίας που δουλεύει νυχθημερόν για να θωρακίσει την καρέκλα.
Αυτοί που «άλλα λένε και άλλα κάνουν». Είναι οι ίδιοι που, όταν μια δημοσκόπηση ή ένα άρθρο δεν εξυπηρετεί τα σχέδιά τους, δεν διστάζουν να το καταγγείλουν, να επιτεθούν —πίσω από την πλάτη— σε όποιον ενοχλεί το αφήγημά τους.
Είναι εκείνοι που μετατρέπουν το ρουσφέτι σε επάγγελμα: εξυπηρετήσεις που αγοράζουν ψήφους. (Αν είσαι μάγκας πολιτικός άλλαξε το σύστημα με νόμους μέσα στη βουλή και όχι να αναγκάζονται ασθενείς ή άλλοι να πέφτουν στη ανάγκη σου).
Η δημόσια εικόνα τους φροντίζεται με προσοχή· κάθε στιγμή «συναισθηματική» έχει μελετηθεί, ώστε να χτυπήσει τη φλέβα του λαού: μια επίσκεψη σε μια οικογένεια, μια φωτογραφία με ένα παιδί ή με καποιον άρρωστο – όλα με σκοπό να εργαλειοποιήσουν τον πόνο και να κερδίσουν τα συναισθήματα του λαού.
Ξεχνούν όμως πως οι σπουδαίες πράξεις ανθρωπιάς δεν ποστάρονται. (Ναι, υπάρχουν, για να είμαστε ειλικρινείς και βουλευτές ή υποψήφιοι βουλευτές που βοηθούν και βρίσκονται δίπλα σε ανθρώπους που τους χρειάζονται, χωρίς να το ποστάρουν.)
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι σήμερα η εικόνα για κάποιους είναι ο βωμός πάνω στον οποίο θυσιάζουν αρχές, προκειμένου να κερδίσουν την καρέκλα. Θα δώσουν λεφτά -και μάλιστα μέχρι και 800 ευρώ- για ένα podcast σχεδιασμένο έτσι ώστε οι ερωτήσεις και οι συζητήσεις «τυχαία» να εξυπηρετούν την εικόνα που θέλουν να πλασάρουν. Είναι χρήμα που επενδύεται στην ψευδαίσθηση της αυθεντικότητας. Πίσω από τα χαμογελαστά πρόσωπα βασιλεύει η υποκρισία.
Μιλάμε γι’ αυτούς που πολεμούν με ύπουλο τρόπο ό,τι δεν ελέγχουν· που δεν διστάζουν να πουλήσουν ιδεολογίες και ιδέες. Σήμερα έτσι, αύριο γιουβέτσι.
Όλα για την καρέκλα και την ίδια ώρα η αγωνία να διατηρήσουν την ψεύτικη εικόνα τους στον κόσμο.
Και όμως, ενώ νομίζουν ότι έχουν κανονίσει τα πάντα, ενώ απολαμβάνουν όσκαρ υποκρισίας και χειροκροτήματα από έναν λαό που πολλές φορές λειτουργεί με συναίσθημα και χωρίς κριτική σκέψη, έχουν παραλείψει δύο πράγματα που συχνά αποδεικνύονται πιο ισχυρά από κάθε πολιτικό marketing:
Πρώτον, τα λόγια του Αβραάμ Λίνκολν: «Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό.» Η αλήθεια έχει μια δύναμη που τσακίζει και τις πιο επιμελημένες ψευδείς εικόνες.
Δεύτερον, το σπουδαίο μάθημα των αρχαίων τραγικών, ότι κάθε ύβρι την διαδέχεται η Νέμεσις, όπως το διατύπωσε και η Μαρία Καρυστιανού: «Νομίζουν ότι είναι όλα καλά οργανωμένα. Τι δεν έχουν υπολογίσει όμως; Το μάτι του Θεού! Αυτό που τα πάντα ορά! Άτη και Ύβρις έχουν λάβει χώρα! Ακολουθούν η Νέμεσις και η Τίσις!».
Η δημοκρατία απαιτεί περισσότερα από θεατρινισμούς και καλά στοχευμένες διαδικτυακές καμπάνιες. Απαιτεί λογοδοσία, συνέπεια και δημόσιο διάλογο που δεν καθοδηγείται από πληρωμένα σενάρια. Όσοι επιμένουν να πλασάρουν μια ψεύτικη εικόνα θα βρεθούν κάποια στιγμή αντιμέτωποι με τη δίκη της ιστορίας.
Ο πολίτης δεν είναι παθητικός θεατής· είναι κριτής. Και όταν η μάσκα του θεατρίνου πολιτικού πέσει, δεν θα μετρήσουν πόσα podcast πληρώθηκαν, ούτε πόσες επιμελημένες φωτογραφίες κυκλοφόρησαν. Θα μετρήσουν τα έργα και οι πράξεις- και η ιστορία έχει αποδείξει ότι δεν συγχωρεί την αλαζονεία, το ψέμα και την υποκρισία.
Οι βουλευτές που παίζουν με την εμπιστοσύνη μας -ενίοτε και με τη νοημοσύνη μας- θα πρέπει κάποια στιγμή να ξεσκεπαστούν. Δεν θα το κάνουν οι ίδιοι, ας το κάνει η κοινωνία μέσω ενός ισχυρού εργαλείου που λέγεται κριτική σκέψη και, προπάντων, με τα μάτια μας δεκατέσσερα απέναντι στα μαρκετίστικα πολιτικά κόλπα.
Ο Λίνκολν ξέρετε είχε πει και το άλλο: «Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορείς να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορείς να θάψεις το μέλλον των παιδιών σου.»
Έχουμε επτά μήνες για να δουλέψουμε το μυαλό μας, ώστε η δυνατή μας ψήφος να πάει εκεί που αξίζει – για ένα καλύτερο μέλλον των παιδιών μας. Υπάρχουν άξιοι υποψήφιοι σε κάθε κόμμα, να ψηφίσουμε τους άξιους, όχι τα λαμόγια της καρέκλας!
Δεν ψηφίζουμε για να βολέψουμε φιλόδοξους πολιτικούς, αλλά για να εκλέξουμε όσους, με ανθρωπιά, θα δουλέψουν για το κοινό καλό, χωρίς υποκρισίες και θεατρινισμούς!
We do not vote to accommodate ambitious politicians, but to elect those who, with humanity, will work for the common good—without hypocrisy or theatrics!
By the Editorial Team of SkalaTimes
Politicians, MPs: some worthy, some unworthy, some good, some bad. Naturally—every society or group has all kinds of people, and people, you know, are not judged by their posts, articles, or words, but by their actions.
We are all judged by our actions, our way of life, and our behavior.
It is true that we live in the age of image—and we, the people, are often mere spectators. Sometimes critical spectators, sometimes uncritical ones, sometimes fanatical.
On the other hand, politicians and MPs, who have mastered the art of image, have learned that today politics is not judged only by deeds, but above all by how convincingly one can “sell” themselves. They often speak of dignity and transparency, pose with families and hospitals, but behind the smiles and carefully curated posts lies another plan: clientelism, manipulation, and a well-oiled communication machine working day and night to secure their seat.
They are the ones who “say one thing and do another.” The same people who, when a poll or article does not serve their plans, will not hesitate to denounce it or attack—behind the scenes—anyone who challenges their narrative.
They are the ones who have turned favoritism into a profession: favors in exchange for votes. (If you’re a real politician, change the system through laws in parliament instead of forcing the sick or needy to depend on you.)
Their public image is carefully crafted; every “emotional” moment has been rehearsed to strike a chord with the people: a visit to a family, a photo with a child or a patient—all intended to exploit pain and win sympathy.
They forget, however, that true acts of humanity are never posted. (Of course, to be fair, there are MPs who genuinely help people in need without publicizing it.)
It is no exaggeration to say that, for some, image has become the altar upon which principles are sacrificed in order to keep the seat. They will even spend money—up to 800 euros—for a podcast designed so that the questions and conversations “coincidentally” serve the image they wish to project. Money invested in the illusion of authenticity. Behind the smiling faces reigns hypocrisy.
We speak of those who deceitfully fight whatever they cannot control—who do not hesitate to sell out their own ideologies and beliefs. One day this, the next day that.
Everything for the chair, while struggling to maintain their fake image before the public.
And yet, while they believe they have everything perfectly planned, while they enjoy their “Oscars of hypocrisy” and applause from a people often driven by emotion rather than critical thought, they forget two things that often prove stronger than any political marketing:
First, Abraham Lincoln’s words: “You can fool all the people some of the time, and some of the people all the time, but you cannot fool all the people all the time.” Truth has a power that shatters even the most carefully crafted false images.
Second, the great lesson of ancient tragedy: every hubris is followed by Nemesis. As Maria Karystianou wrote: “They think everything is well organized. What have they not calculated? The eye of God! It sees everything! Atë and Hubris have taken place! What follows is Nemesis and Tisis!”.
Democracy demands more than theatrics and well-targeted online campaigns. It requires accountability, consistency, and public dialogue not guided by paid scripts. Those who persist in promoting a false image will one day face the judgment of history.
The citizen is not a passive spectator; they are a judge. And when the mask of the theatrical politician falls, neither the paid podcasts nor the carefully staged photos will matter. Only actions will. And history has shown it does not forgive arrogance, lies, or hypocrisy.
MPs who toy with our trust—and at times our intelligence—must eventually be exposed. They won’t do it themselves, so let society do it through that powerful tool called critical thinking, and by keeping our eyes wide open against manipulative political marketing tricks.
Lincoln also said something else: “The ballot is stronger than the bullet. With the bullet, you can kill your enemy. With the ballot, you can bury your children’s future.”
We have seven months to engage our minds, so that our powerful vote goes where it truly deserves—to those who will work for a better future for our children. There are worthy candidates in every party; let’s vote for the worthy ones, not for the chair-loving opportunists!
We do not vote to accommodate ambitious politicians, but to elect those who, with humanity, will work for the common good—without hypocrisy or theatrics!
Мы голосуем не для того, чтобы устроить амбициозных политиков, а чтобы избрать тех, кто с человечностью будет работать на общее благо — без лицемерия и театральности!
Редакционная группа SkalaTimes
Политики, депутаты: есть достойные, есть недостойные, есть хорошие, есть плохие. Это естественно — в любом обществе и в любой группе есть разные люди. Но людей, как известно, судят не по постам, статьям или словам, а по поступкам.
Всех нас оценивают по делам, по образу жизни и по поведению.
Мы живём в эпоху образов — и мы, народ, часто являемся зрителями. Иногда с критическим мышлением, иногда без него, иногда фанатичными.
Политики же, овладевшие искусством имиджа, давно поняли, что сегодня политика оценивается не только по делам, но прежде всего по тому, как убедительно ты умеешь себя «продавать». Они часто говорят о достоинстве и прозрачности, позируют рядом с семьями и больницами, но за улыбками и тщательно подобранными постами скрываются другие планы: связи, протекционизм и отлаженная коммуникационная машина, которая днём и ночью работает, чтобы укрепить их кресло.
Это те, кто «говорит одно, а делает другое». Те же самые, кто, если опрос или статья не соответствуют их интересам, не колеблясь, осудят их и за спиной нападут на любого, кто мешает их нарративу.
Это те, кто превратил протекцию в профессию: услуги в обмен на голоса. (Если ты настоящий политик — измени систему законами в парламенте, а не заставляй больных и нуждающихся зависеть от тебя.)
Их публичный образ тщательно продуман; каждое «эмоциональное» мгновение рассчитано, чтобы тронуть чувства народа: визит к семье, фото с ребёнком или больным — всё ради того, чтобы использовать боль и завоевать симпатии.
Они забывают, что настоящие акты человечности не публикуются. (Разумеется, есть и депутаты, которые действительно помогают людям, не афишируя это.)
Не будет преувеличением сказать, что для некоторых образ стал алтарём, на котором приносятся в жертву принципы ради кресла. Они готовы платить — до 800 евро — за подкаст, специально созданный для того, чтобы вопросы и темы «случайно» выгодно представляли их. Деньги, вложенные в иллюзию подлинности. За улыбающимися лицами царит лицемерие.
Мы говорим о тех, кто коварно борется со всем, что не может контролировать; кто без колебаний продаёт свои идеалы и убеждения. Сегодня одно, завтра другое.
Всё ради кресла и ради сохранения ложного образа перед народом.
И всё же, пока они думают, что всё рассчитали, наслаждаясь «Оскарами лицемерия» и аплодисментами народа, который часто действует эмоционально и без критического мышления, они забывают о двух вещах, которые сильнее любого политического маркетинга:
Во-первых, о словах Авраама Линкольна: «Можно обманывать всех некоторое время, и некоторых — всё время, но нельзя обманывать всех всё время.» Правда имеет силу, которая разрушает даже самые тщательно выстроенные ложные образы.
Во-вторых, о великом уроке древних трагиков: за любой хюбрис следует Немезида. Как написала Мария Каристиану: «Они думают, что всё хорошо организовано. Но что они не учли? Око Божие! Оно видит всё! Произошли Ата и Хюбрис! За ними следуют Немезида и Тисис!»
Демократия требует большего, чем театральность и удачные онлайн-кампании. Она требует ответственности, последовательности и открытого диалога, не управляемого купленными сценариями. Те, кто продолжает навязывать ложный образ, однажды столкнутся с судом истории.
Гражданин — не пассивный зритель, а судья. И когда маска театрального политика спадёт, не будут иметь значения ни оплаченные подкасты, ни отрежиссированные фото. Будут важны только дела — а история не прощает высокомерие, ложь и лицемерие.
Депутаты, играющие с нашим доверием — а порой и с нашим разумом — должны быть разоблачены. Они сами этого не сделают, поэтому пусть это сделает общество, используя сильное оружие под названием критическое мышление и держа глаза открытыми перед политическими маркетинговыми уловками.
Линкольн сказал и другое: «Бюллетень сильнее пули. Пулей можно убить врага. Бюллетенем можно похоронить будущее своих детей.»
У нас есть семь месяцев, чтобы включить разум и направить наш мощный голос туда, где он действительно нужен — ради лучшего будущего наших детей. В каждой партии есть достойные кандидаты; голосуем за достойных, а не за мошенников кресла!
Мы голосуем не для того, чтобы устроить амбициозных политиков, а чтобы избрать тех, кто с человечностью будет работать на общее благо — без лицемерия и театральности!
