Η Κύπρος δεν χρειάζεται αστική φιλανθρωπία χρειάζεται κράτος πρόνοιας κύριε πρόεδρε!

August 19, 2025

Text Follows in English
Текст следует на русском языке

Της Συντακτικής Ομάδας του SkalaTimes

Η αστική φιλανθρωπία θεωρείται ως μια μορφή κοινωνικής πρακτικής που πηγάζει από τις αστικές τάξεις (πλούσιους, καπιταλιστές, επιχειρηματίες) και η οποία εμφανίζεται με το προσωπείο της βοήθειας προς τους αδύναμους, αλλά στην πραγματικότητα εξυπηρετεί τη διαιώνιση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Μια τέτοια επεξήγηση συνήθως περιλαμβάνει τα εξής σημεία:

Αντικατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης με ελεημοσύνη: Η φιλανθρωπία αντιμετωπίζει τα αποτελέσματα της φτώχειας και της εκμετάλλευσης, όχι τις αιτίες τους. Αντί να αλλάξει το σύστημα που παράγει ανισότητες, προσφέρει περιστασιακή βοήθεια.
Μηχανισμός εξαγνισμού της αστικής τάξης: Οι πλούσιοι εμφανίζονται ως «ευεργέτες» για να βελτιώσουν τη δημόσια εικόνα τους και να αποκτήσουν κοινωνικό κύρος, ενώ τα πλούτη τους βασίζονται συχνά στην εκμετάλλευση της εργασίας.
Διατήρηση εξάρτησης: Η φιλανθρωπία συντηρεί τους φτωχούς σε μια θέση παθητικών αποδεκτών, χωρίς να τους δίνει εργαλεία ή δομές για πραγματική χειραφέτηση.
Αποτροπή συλλογικής δράσης: Αντί οι εργαζόμενοι να οργανώνονται και να απαιτούν δικαιώματα, ωθούνται να ευγνωμονούν τον «καλό» καπιταλιστή.
Ιδεολογικός ρόλος: Η αστική φιλανθρωπία παρουσιάζεται ως «ανθρωπισμός», αλλά στο βάθος λειτουργεί ως ιδεολογικό εργαλείο του καπιταλισμού, γιατί καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να υπάρξει δίκαιη κοινωνία χωρίς ριζικές αλλαγές στο σύστημα.

Με λίγα λόγια η αστική φιλανθρωπία δεν είναι αληθινή κοινωνική αλληλεγγύη, αλλά ένα εργαλείο που αποσκοπεί στο να κατευνάσει την κοινωνική δυσαρέσκεια και να συντηρήσει τον ταξικό χαρακτήρα της κοινωνίας.

Στις χώρες με ανεπτυγμένα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας, όπως οι Σκανδιναβικές, η κρατική μέριμνα για την υγεία, την εκπαίδευση, τη στέγαση, τα επιδόματα και τη φροντίδα των ευάλωτων περιορίζει την ανάγκη για «παραδοσιακή» φιλανθρωπία. Δηλαδή, δεν χρειάζεται ο πλούσιος να δώσει ελεημοσύνη για να επιβιώσει ο φτωχός, γιατί το κράτος έχει δομημένους μηχανισμούς ισότητας και αναδιανομής του πλούτου.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει αστική φιλανθρωπία. Υπάρχει, αλλά:

Στη Σκανδιναβία συχνά παίρνει τη μορφή ιδρυμάτων, πολιτιστικών χορηγιών, πράσινων επενδύσεων, υποστήριξης της τέχνης ή της έρευνας. Δηλαδή, περισσότερο «φιλανθρωπία υψηλού κύρους» και όχι «συσσίτια για φτωχούς».
Εξακολουθεί να λειτουργεί ως μέσο κοινωνικής προβολής των ελίτ (εταιρική κοινωνική ευθύνη, μεγάλες δωρεές από επιχειρηματίες κ.λπ.).
Μπορούμε να πούμε ότι ακόμα και εκεί, η φιλανθρωπία παραμένει εργαλείο νομιμοποίησης του καπιταλισμού. Γιατί δείχνει τον καπιταλιστή ως «ευεργέτη» και όχι ως μέρος του συστήματος που γεννά ανισότητες (έστω κι αν αυτές είναι πιο περιορισμένες σε σχέση με τις ΗΠΑ ή άλλες χώρες).

Άρα:

Σε κοινωνίες με ισχυρό κοινωνικό κράτος, η ανάγκη για φιλανθρωπία είναι μικρότερη, αλλά η αστική φιλανθρωπία συνεχίζει να υπάρχει με άλλη μορφή – πιο «πολιτισμική», «περιβαλλοντική» ή «ακαδημαϊκή» αντί για απλή ελεημοσύνη.
Στην πραγματικότητα η αστική φιλανθρωπία παραμένει μια βιτρίνα που εξωραΐζει τον πλούτο και την ταξική ανισότητα.

Συμπέρασμα:
Όσο πιο ισχυρό είναι το κοινωνικό κράτος, τόσο λιγότερη ανάγκη υπάρχει για την παραδοσιακή φιλανθρωπία. Αλλά σε κάθε περίπτωση, η αστική φιλανθρωπία λειτουργεί σαν εργαλείο διατήρησης του κύρους και της ισχύος των ελίτ.

Η Κύπρος κύριε Πρόεδρε δεν χρειάζεται άλλες φιλανθρωπίες χρειάζεται πολιτικές που θα εξαφανίσουν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία σήμερα:
Στέγαση, εκποιήσεις, ακρίβεια και τόσα άλλα που έχουν γονατίσει την μεσαία τάξη και έχουν φέρει τα επίπεδα φτώχειας στην Κύπρο σε υψηλά επίπεδα.

Πιο συγκεκριμένα:

Σύμφωνα με την τελευταία διαθέσιμη μέτρηση της Στατιστικής Υπηρεσίας Κύπρου (CyStat) για το 2024, με δεδομένο το έτος αναφοράς εισοδήματος το 2023:

Το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού (δηλαδή πληροί κάποιο από τα κριτήρια AROPE) ανέρχεται σε 17,1%. Πρόκειται για περίπου 164.000 άτομα
Επίσης, υπάρχει μείωση στον ατομικό δείκτη κινδύνου φτώχειας (AROP), από 14,9% το 2023 σε 14,6% το 2024
Ο δείκτης σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης αυξήθηκε ελαφρώς, από 2,4% το 2023 σε 2,5% το 2024

Επιπλέον, το σύνολο της οικονομίας της χώρας αναφέρεται ότι έχει 17,1 % του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού το 2024

Γι’ αυτό, κύριε Πρόεδρε, από τη θέση σας ως ηγέτης της χώρας, δείτε τι θα κάνετε με τον λαό σας που υποφέρει και αφήστε τις δημοσιοποιήσεις των φιλανθρωπιών σας. Όχι, ο λαός δεν θα φάει παντεσπάνι· αν θέλει να σωθεί, θα κινητοποιηθεί, και….. πολύ το έχει αργήσει!

Cyprus does not need bourgeois philanthropy – it needs a welfare state!

Editorial Team SkalaTimes

Bourgeois philanthropy is considered a form of social practice that originates from the bourgeois classes (the rich, capitalists, entrepreneurs) and appears under the guise of helping the weak, but in reality it serves the perpetuation of social inequalities.
Such an explanation usually includes the following points:

Replacing social justice with charity: Philanthropy addresses the consequences of poverty and exploitation, not their causes. Instead of changing the system that produces inequality, it provides occasional assistance.
Mechanism of absolution for the bourgeoisie: The rich appear as “benefactors” to improve their public image and gain social prestige, while their wealth often stems from the exploitation of labor.
Maintaining dependency: Philanthropy keeps the poor in a position of passive recipients, without giving them the tools or structures for real emancipation.
Preventing collective action: Instead of workers organizing and demanding rights, they are pushed to thank the “good” capitalist.
Ideological role: Bourgeois philanthropy presents itself as “humanitarianism,” but in essence it functions as an ideological tool of capitalism, cultivating the illusion that a just society can exist without radical systemic change.

In short, bourgeois philanthropy is not genuine social solidarity, but a tool aimed at appeasing social discontent and preserving the class character of society.

In countries with developed welfare systems, such as the Scandinavian ones, state care for health, education, housing, benefits and vulnerable groups reduces the need for “traditional” charity. The poor do not need the rich to hand out alms in order to survive, because the state has structured mechanisms of equality and redistribution of wealth.
However, this does not mean that bourgeois philanthropy does not exist. It does, but:

In Scandinavia it often takes the form of foundations, cultural sponsorships, green investments, support for the arts or research. In other words, more “prestige philanthropy” and not “soup kitchens for the poor.”
It still functions as a means of social projection for the elites (corporate social responsibility, major donations by entrepreneurs, etc.).
We can say that even there, philanthropy remains a tool for legitimizing capitalism, because it portrays the capitalist as a “benefactor” and not as part of the system that generates inequality (even if these inequalities are more limited compared to the US or other countries).

👉 Therefore:
In societies with a strong welfare state, the need for philanthropy is smaller, but bourgeois philanthropy continues to exist in another form – more “cultural,” “environmental,” or “academic,” instead of simple almsgiving.
In reality, bourgeois philanthropy remains a showcase that beautifies wealth and class inequality.

Conclusion:
The stronger the welfare state, the less need there is for traditional philanthropy. But in every case, bourgeois philanthropy serves as a tool for maintaining the prestige and power of the elites.

Cyprus, Mr. President, does not need more acts of philanthropy. It needs policies that will eradicate the serious problems society faces today: housing, foreclosures, high prices, and so many other issues that have crushed the middle class and raised poverty levels to alarming heights.

Specifically:
According to the latest available measurement by the Statistical Service of Cyprus (CyStat) for 2024, based on income year 2023:

The share of the population at risk of poverty or social exclusion (i.e., fulfilling one of the AROPE criteria) amounts to 17.1%, approximately 164,000 people.
The at-risk-of-poverty rate (AROP) fell from 14.9% in 2023 to 14.6% in 2024.
The severe material and social deprivation index rose slightly, from 2.4% in 2023 to 2.5% in 2024.

Therefore, Mr. President, from your position as the country’s leader, look at what you will do for your suffering people and stop publicizing your philanthropy. No, the people will not eat cake; if they want to survive, they will mobilize—and they are already very late!

Кипру не нужна буржуазная филантропия — ей нужно социальное государство!

Редакционная группа SkalaTimes

Буржуазная филантропия рассматривается как форма социальной практики, происходящей из буржуазных классов (богатых, капиталистов, предпринимателей) и представляющаяся как помощь слабым, но на самом деле служащая увековечиванию социальных неравенств.
Такое объяснение обычно включает следующие моменты:

Замещение социальной справедливости милостыней: филантропия борется с последствиями бедности и эксплуатации, а не с их причинами. Вместо изменения системы, порождающей неравенства, она предлагает разовую помощь.
Механизм «очищения» буржуазии: богатые выступают как «благодетели», чтобы улучшить свой общественный имидж и получить престиж, хотя их богатства часто основаны на эксплуатации труда.
Сохранение зависимости: филантропия удерживает бедных в положении пассивных получателей, не давая им инструментов или структур для реального освобождения.
Предотвращение коллективных действий: вместо того чтобы рабочие организовывались и требовали права, их подталкивают благодарить «доброго» капиталиста.
Идеологическая роль: буржуазная филантропия преподносится как «гуманизм», но на деле она является идеологическим инструментом капитализма, внушая иллюзию, что справедливое общество возможно без радикальных системных изменений.

Иными словами, буржуазная филантропия — это не настоящая социальная солидарность, а инструмент, направленный на умиротворение общественного недовольства и сохранение классового характера общества.

В странах с развитыми системами социального обеспечения, таких как скандинавские, забота государства о здравоохранении, образовании, жилье, пособиях и уязвимых группах сокращает потребность в «традиционной» филантропии. Бедным не нужно ждать подачек от богатых, чтобы выжить, так как государство имеет выстроенные механизмы равенства и перераспределения богатства.
Однако это не означает, что буржуазной филантропии там нет. Она существует, но:

В Скандинавии она часто принимает форму фондов, культурных спонсорств, «зеленых» инвестиций, поддержки искусства или науки. То есть больше «филантропия престижа», а не «благотворительные столовые для бедных».
Она продолжает функционировать как средство социальной проекции элит (корпоративная социальная ответственность, крупные пожертвования бизнесменов и т. д.).
Даже там филантропия остается инструментом легитимации капитализма, потому что показывает капиталиста «благодетелем», а не частью системы, порождающей неравенства (пусть и более ограниченные, чем в США или других странах).

Таким образом:
В обществах с сильным социальным государством потребность в филантропии меньше, но буржуазная филантропия продолжает существовать в иной форме — более «культурной», «экологической» или «академической», вместо простой милостыни.
На деле буржуазная филантропия остается витриной, приукрашивающей богатство и классовое неравенство.

Вывод:
Чем сильнее социальное государство, тем меньше потребность в традиционной филантропии. Но в любом случае буржуазная филантропия служит инструментом поддержания престижа и власти элит.

Кипру, господин Президент, не нужны новые показные акты филантропии. Ей нужны политики, которые ликвидируют серьезные проблемы, с которыми сталкивается общество сегодня: жильё, лишения собственности, дороговизна и многие другие факторы, которые раздавили средний класс и привели уровень бедности в Кипре к критическим показателям.

Более конкретно:
Согласно последнему доступному измерению Статистической службы Кипра (CyStat) за 2024 год, на основе доходов за 2023 год:

Доля населения, находящегося под угрозой бедности или социальной изоляции (т. е. соответствующего одному из критериев AROPE), составляет 17,1%, то есть примерно 164 000 человек.
Индекс риска бедности (AROP) снизился с 14,9% в 2023 году до 14,6% в 2024 году.
Индекс серьезных материальных и социальных лишений слегка вырос — с 2,4% в 2023 году до 2,5% в 2024 году.

Поэтому, господин Президент, с вашей позиции лидера страны, подумайте, что вы сделаете для своего народа, который страдает, и прекратите пиар ваших «филантропий». Нет, народ не будет есть пирожные; если он хочет спастись, он мобилизуется — и он уже сильно запоздал!