Article follows in English
Της Δρ. Άνδρεας Θεολόγου Μανώλη
Διδάκτωρ νομικής
Στην Κύπρο των τελευταίων ετών, το μεταναστευτικό ζήτημα έχει μετατραπεί από επείγον θέμα εθνικής ευθύνης σε πεδίο εύκολης ρητορικής. Πολλοί φωνάζουν, λίγοι όμως εξηγούν με ρεαλισμό τι πραγματικά προνοεί και επιτρέπει ο νόμος, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ποιες είναι οι πραγματικές λύσεις και τι μπορούμε επιτέλους να κάνουμε για να διαφυλάξουμε την κοινωνική συνοχή και την ασφάλεια των γειτονιών μας; Η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε γενικότητες απαιτείται σοβαρότητα και ρεαλισμό, όχι συνθήματα πολιτικής κατανάλωσης.
Η Κύπρος, ως κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να εφαρμόζει τον νόμο. Η Οδηγία 2008/115/ΕΚ προβλέπει ρητά ότι κάθε υπήκοος τρίτης χώρας που διαμένει παράνομα πρέπει να επιστρέφει στη χώρα καταγωγής του. Η ίδια οδηγία επιτρέπει αναγκαστικές επιστροφές, ιδίως όταν πρόκειται για άτομα που παραβιάζουν το ποινικό δίκαιο ή απειλούν τη δημόσια ασφάλεια. Ομοίως, το εθνικό δίκαιο, όπως για παράδειγμα ο Περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμος (Κεφ.105), παρέχει στον Υπουργό Εσωτερικών την εξουσία να εκδώσει διατάγματα απέλασης για όσους έχουν καταδικαστεί ή θεωρούνται επικίνδυνοι για τη δημόσια τάξη.
Αυτό δεν είναι πολιτική επιλογή, είναι νομική υποχρέωση.
Η αλήθεια είναι απλή. Η εμπειρία της Κύπρου έχει αποδείξει ότι η επιδοματική πολιτική δεν αποτελεί λύση, στο σημείο που φτάσαμε, αλλά ίσως και να συμβάλλει στο πρόβλημα σε πολλές περιπτώσεις. Όταν η διαχείριση του μεταναστευτικού μετατρέπεται σε μηχανισμό επιδομάτων χωρίς αυστηρό έλεγχο, δημιουργεί παραοικονομία και κοινωνική ανισότητα και υπονομεύει την εμπιστοσύνη του πολίτη στο κράτος. Η κοινωνική πρέπει να διασφαλιστεί με τάξη, ασφάλεια και δίκαιη εφαρμογή του νόμου.
Θεωρώ ότι η πρακτική λύση βρίσκεται σε τρεις άξονες. Καταρχάς, την πλήρη εφαρμογή των ευρωπαϊκών οδηγιών και εθνικών διατάξεων για επιστροφές, δεύτερο τον αυστηρό έλεγχο των συνθηκών στέγασης και της διαχείρισης επιδομάτων και τρίτον την ενίσχυση της κοινοτικής αστυνόμευσης σε περιοχές πίεσης, ώστε να προστατεύεται η καθημερινότητα των πολιτών.
Παράλληλα, πρέπει να διασφαλιστεί η ισορροπία στα σχολεία όχι μόνο για τη διασφάλιση της εκπαίδευσης με προπαρασκευαστικές τάξεις και ανώτατο όριο μη ελληνόφωνων μαθητών ανά τάξη, όπως εφαρμόζεται σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και τη διαφύλαξη της ασφάλειας των μαθητών από περιστατικά βίας στα οποία έχουμε γίνει μάρτυρες. Αυτό δεν είναι μέτρο αποκλεισμού όπως πολλοί θα τρέξουν να διατυμπανίσουν, αλλά μέτρο παιδείας και εθνικής συνοχής. Η ενσωμάτωση δεν μπορεί να σημαίνει αποδιάρθρωση του εκπαιδευτικού συστήματος και της κοινωνίας.
. Η Κύπρος πρέπει να σταθεί στη γραμμή της αυστηρής εφαρμογής των νόμων, στον έλεγχο των ροών και τον τερματισμό της κατάχρησης του ασύλου. Μια πολιτική που συνδυάζει ευθύνη και προστασία των πολιτών και όχι ανέξοδη ρητορική με αδράνεια.
Η ασφάλεια, η τάξη, οι κανόνες και η κοινωνική συνοχή είναι αλληλένδετα. Χωρίς ασφάλεια και τάξη, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, χωρίς κανόνες, δεν υπάρχει ισονομία και χωρίς κοινωνική συνοχή, δεν λειτουργεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Η μεταναστευτική πολιτική της επόμενης μέρας πρέπει να είναι ρεαλιστική, δίκαιη και αποφασιστική με εφαρμογή του νόμου, όχι μόνο υποσχέσεις, και με ευθύνη απέναντι στους πολίτες.
Migration Issue: Time to Move from Slogans to Legality and Action
By Dr. Andrea Theologou-Manolis
Doctor of Law
In today’s Cyprus, the migration issue has shifted from being an urgent matter of national responsibility to a field of easy rhetoric. Many shout, but few explain realistically what the law actually provides and allows—both at national and European level. What are the real solutions, and what can we finally do to safeguard social cohesion and the safety of our neighborhoods? The discussion cannot remain on a superficial level; it requires seriousness and realism—not slogans for political consumption.
Cyprus, as a member state of the European Union, has both the right and the obligation to enforce the law. Directive 2008/115/EC explicitly states that every third-country national residing illegally must return to their country of origin. The same Directive allows for forced returns, especially in cases involving individuals who violate criminal law or pose a threat to public safety. Similarly, national legislation—such as the Aliens and Immigration Law (Cap. 105)—grants the Minister of the Interior the authority to issue deportation orders for those convicted or deemed dangerous to public order.
This is not a political choice; it is a legal obligation.
The truth is simple: Cyprus’s experience has proven that welfare-based policies are no longer a solution at this stage—indeed, in many cases, they may contribute to the problem. When the management of migration turns into a benefit-granting mechanism without strict oversight, it fosters an informal economy, deepens social inequality, and undermines citizens’ trust in the state. Social cohesion must be secured through order, safety, and the fair enforcement of the law.
I believe the practical solution lies in three key pillars:
- Full implementation of European directives and national provisions on returns;
- Strict monitoring of housing conditions and benefit management;
- Strengthening community policing in high-pressure areas to protect the daily lives of citizens.
At the same time, balance must be ensured in schools—not only to safeguard the quality of education through preparatory classes and an upper limit on non-Greek-speaking students per classroom (as implemented in other European countries), but also to ensure the safety of pupils, following incidents of violence we have recently witnessed. This is not an exclusionary measure, as some may hasten to claim, but a measure of education and national cohesion. Integration cannot mean the disintegration of our educational system or our society.
Cyprus must take a firm stand—strict enforcement of the law, control of migration flows, and an end to the abuse of the asylum system. We need a policy that combines responsibility and protection of citizens, not empty rhetoric paired with inaction.
Security, order, rules, and social cohesion are interdependent. Without security and order, there is no trust; without rules, there is no equality before the law; and without social cohesion, the Republic of Cyprus cannot function. The migration policy of tomorrow must be realistic, fair, and decisive—based on the application of the law, not mere promises, and guided by responsibility toward citizens.
