Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Της Φιλιώς Σάββα
Διερωτώμαι, ως απλή πολίτης: γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία νιώθει σήμερα την ανάγκη να θεσπίσει νόμο για το –υποτίθεται αναφαίρετο– δικαίωμα του πολίτη στη συμμετοχή; Δεν κατοχυρώνεται αυτό ήδη από το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα; Ή μήπως δεν είναι πια δεδομένο;
Πρόσφατα κατατέθηκε και βρίσκεται υπό επεξεργασία νέο νομοσχέδιο για τις δημόσιες συναθροίσεις και διαδηλώσεις. Ανάμεσα σε άλλα, εισάγει υποχρέωση έγκαιρης ειδοποίησης στην Αστυνομία, ορίζει υπεύθυνο για κάθε διαδήλωση, επιτρέπει την επιβολή περιορισμών ή και απαγόρευση, ενώ περιλαμβάνει ποινές για όσους αρνούνται να δώσουν τα στοιχεία τους ή καλύπτουν το πρόσωπό τους.
Εναρμονίζονται αυτές οι διατάξεις με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο; Τι συνεπάγονται οι υπερεξουσίες που δίνονται σε θεσμούς του Κράτους; Ποια είναι η συνταγματικότητα αυτών των προβλέψεων; Ας μας απαντήσουν.
Αν η συμμετοχή μας χρειάζεται «προστασία» μέσω νόμου, τότε μάλλον ήδη περιορίζεται στην πράξη. Και αν ένας νόμος έρχεται για να μας «επιτρέψει» να συμμετέχουμε, τότε ας είμαστε σε εγρήγορση. Γιατί ό,τι επιτρέπεται με νόμο, μπορεί και να απαγορευτεί – ή να ελεγχθεί – με τον ίδιο τρόπο.
Μήπως οι πρόσφατες κοινωνικές κινητοποιήσεις, όπως εκείνη μετά την τραγωδία στα Τέμπη, ενόχλησαν κάποιους; Μήπως ανησυχεί η εξουσία όταν ο λαός αποδεικνύει πως, όταν θέλει, μπορεί να ενωθεί, να μιλήσει και να διεκδικήσει;
Μήπως σχεδιάζονται πολιτικές για το μέλλον χωρίς τη συγκατάθεση ή τη γνώση του λαού, και είναι προτιμότερο αυτές να μη συνοδεύονται από αντιδράσεις;
Ας απαντήσουν αυτοί που εκλέγονται από εμάς. Οι ίδιοι που ορκίζονται να υπηρετούν τον λαό και όχι να τον περιορίζουν. Οι ίδιοι που κάθονται σε καρέκλες τις οποίες εμείς τοποθετούμε κάτω από τα πόδια τους – και μπορούμε να τις αποσύρουμε.
Δεν υπάρχει Δημοκρατία χωρίς ελεύθερη, ουσιαστική και έμπρακτη συμμετοχή του λαού. Δεν υπάρχει εκπροσώπηση όταν δεν ακούγεται η φωνή του πολίτη. Και δεν υπάρχει εμπιστοσύνη όταν η εξουσία αντιμετωπίζει τη διαφωνία ως απειλή.
Καλώ, ως πολίτης και ως άνθρωπος, όσους κρατούν στα χέρια τους τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, να θυμηθούν το εξής απλό: δεν διοικείτε έναν λαό υπήκοο, αλλά έναν λαό κυρίαρχο.
Και η κυριαρχία αυτή δεν χαρίζεται, ούτε περιορίζεται. Ασκείται. Με λόγο, με πράξη, με διαδήλωση. Και όποιος θέλει πραγματικά να κυβερνά δημοκρατικά, οφείλει να τη σέβεται.
Φιλιώ Σάββα
Ανεξάρτητη Πολίτης
What right to participation exactly do they seek to “guarantee”?
By Filio Savva
I wonder, as an ordinary citizen: Why does the Republic of Cyprus now feel the need to legislate a citizen’s – supposedly inalienable – right to participation? Is this right not already secured by the very foundation of democracy? Or is it no longer a given?
A new bill on public assemblies and demonstrations has recently been submitted and is now under discussion. Among other things, it introduces the obligation to notify the police in advance, appoints a responsible person for each protest, allows for restrictions or even bans, and includes penalties for those who refuse to provide identification or cover their faces.
Are these provisions aligned with European Law? What do the excessive powers granted to state institutions imply? What is the constitutionality of these measures? Let them answer us.
If our participation now needs to be “protected” by law, then it is likely already being restricted in practice. And if a law comes to “allow” us to participate, then we must remain alert. Because what is allowed by law can just as easily be prohibited – or controlled – by law.
Could it be that recent social uprisings, like the one following the tragedy in Tempi, disturbed some people? Could it be that the authorities become uneasy when the people prove that, when they want to, they can unite, speak up, and demand justice?
Are future policies perhaps being planned without the consent or awareness of the people – and it’s more convenient if these policies go uncontested?
Let those elected by us respond. The same people who swear to serve the public – not to restrict it. The same people who sit in chairs that we place beneath them – and that we can remove.
There is no democracy without the free, meaningful, and active participation of the people. There is no representation when the citizen’s voice goes unheard. And there is no trust when power treats dissent as a threat.
As a citizen and a human being, I call on those holding legislative and executive power to remember one simple truth: you are not governing a nation of subjects, but a nation of sovereign citizens.
And that sovereignty is neither granted nor limited. It is exercised – through words, through actions, through protest. And anyone who truly wishes to govern democratically must respect it.
Filio Savva
Independent Citizen
Какое именно право на участие они хотят «закрепить»?
Автор: Филио Савва
Задаюсь вопросом как простая гражданка: почему Республика Кипр вдруг почувствовала необходимость принять закон о – якобы неотъемлемом – праве граждан на участие? Разве это право не закреплено самим демократическим строем? Или теперь это уже не само собой разумеющееся?
Недавно был внесён новый законопроект о проведении публичных собраний и демонстраций, который сейчас находится на стадии рассмотрения. Среди прочего, он вводит обязательство предварительного уведомления полиции, назначение ответственного лица за каждую демонстрацию, допускает введение ограничений или даже запрета, а также содержит наказания для тех, кто отказывается предоставить личные данные или закрывает лицо.
Соответствуют ли эти положения Европейскому праву? Что означают сверхполномочия, передаваемые государственным институтам? Насколько эти меры соответствуют Конституции? Пусть ответят.
Если наше участие требует «защиты» через закон, значит, оно уже фактически ограничивается. И если закон призван «позволить» нам участвовать, то нам следует быть начеку. Потому что всё, что разрешается законом, может так же быть и запрещено – или взято под контроль.
Могли ли недавние общественные протесты, как, например, после трагедии в Темпи, кого-то обеспокоить? Может, власти тревожит тот факт, что народ, когда захочет, может объединиться, заговорить и потребовать справедливости?
Возможно, разрабатываются политические решения на будущее без согласия или ведома народа – и лучше, чтобы они не встречали сопротивления?
Пусть ответят те, кого мы выбрали. Те, кто поклялся служить народу, а не ограничивать его. Те, кто сидит на креслах, которые мы сами подставили под их ноги – и которые мы можем убрать.
Нет демократии без свободного, содержательного и активного участия народа. Нет представительства, если голос граждан не слышен. И нет доверия, если власть воспринимает несогласие как угрозу.
Как гражданка и как человек, я обращаюсь к тем, кто держит в руках законодательную и исполнительную власть: вспомните простую истину — вы управляете не народом подданных, а народом суверенным.
А суверенитет не даруется и не ограничивается. Он реализуется. Словом, действием, протестом. И тот, кто действительно хочет управлять демократично, обязан его уважать.
Филио Савва
Независимая гражданка
