Text Follows in English
Текст следует на русском языке
*Του Δρ. Βασίλη Μαύρου
Η Αμμόχωστος δεν γεννήθηκε για να σωπάσει. Λεηλατήθηκε από τους Τούρκους εισβολείς μετά από δολοφονίες, βιασμούς και επαίσχυντες πράξεις βίας και κατέχεται μέχρι σήμερα παράνομα από τον Τουρκικό στρατό. Στην πορεία, εγκαταλείφθηκε και από τη δική μας πολιτική ηγεσία, που αδράνησε να υπερασπιστεί τα δίκαια των κατοίκων της.
Η τουρκική εισβολή του 1974 δεν κατέλαβε απλώς εδάφη. Δολοφόνησε, βίασε, εκδίωξε βίαια τον πληθυσμό της Αμμοχώστου και μετέτρεψε μια ακμάζουσα πόλη σε λάφυρο πολέμου. Σήμερα, η κατοχική δύναμη επιχειρεί να ολοκληρώσει το έγκλημα: να νομιμοποιήσει τον βίαιο εκτοπισμό, να σφετεριστεί τις ελληνοκυπριακές περιουσίες και να προετοιμάσει τον εποικισμό της πόλης με έποικους από την Τουρκία.
Μετά την προσφυγοποίηση, οι Αμμοχωστιανοί, όπως και άλλοι πρόσφυγες, βρέθηκαν αντιμέτωποι με σοβαρές ελλείψεις στη στεγαστική μέριμνα, στην κρατική στήριξη και στις κοινωνικές πολιτικές. Υπέστησαν κατάφωρες αδικίες και θεσμικές διακρίσεις, ενώ πολλές οικογένειες αναγκάστηκαν να στερήσουν από τα παιδιά τους την ανώτατη εκπαίδευση, όχι από επιλογή, αλλά λόγω οικονομικής αδυναμίας. Πάρα πολλοί αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν για να επιβιώσουν.
Η διασπορά τους αποδυνάμωσε τον συλλογικό ιστό. Οι ετήσιες επετειακές εκδηλώσεις για την κατάληψη της Αμμοχώστου κατέληξαν τελετουργικές, χωρίς ουσία. Η πολιτιστική ταυτότητα της πόλης αφέθηκε να σβήσει. Η Αμμόχωστος, πόλη του Τεύκρου και του Ευαγόρα, από κέντρο πολιτισμού μετατράπηκε σε πόλη-όμηρο. Σήμερα, εκτυλίσσεται ένα οργανωμένο πλιάτσικο: παράνομες οικοδομές σε ελληνοκυπριακές περιουσίες, πωλήσεις γης, εμπλοκή ξένων συμφερόντων, με την ανοχή της διεθνούς κοινότητας.
Παρά τα ψηφίσματα 550 και 789 του ΟΗΕ, που προνοούν την επιστροφή της πόλης στους νόμιμους κατοίκους της υπό προσωρινή διοίκηση του ΟΗΕ, δεν ασκήθηκε ποτέ η απαιτούμενη πίεση. Αντί για διεκδίκηση, επιλέχθηκε η διαχείριση της κατοχής. Η λεγόμενη «Επιτροπή Περιουσιών» στα κατεχόμενα, εργαλείο της Τουρκίας για υφαρπαγή τίτλων, ενίσχυσε τη λεηλασία και οδήγησε σε οριστική απώλεια περιουσιών.
Οι Αμμοχωστιανοί τιμωρούνται και πολιτικά. Πολλοί πρόσφυγες που ξενιτεύτηκαν έχασαν το δικαίωμα ψήφου, στέγασης και ουσιαστικής κρατικής στήριξης. Τα παιδιά τους αποκόπτονται από τον τόπο καταγωγής τους, ενώ η εγγραφή τους στους εκλογικούς καταλόγους των τόπων προσωρινής διαμονής αποδυναμώνει σταδιακά τον προσφυγικό κόσμο.
Η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να σταματήσει να παίζει τον ρόλο του «καλού παιδιού» στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήρθε η ώρα να σφίξει τα δόντια, να θέσει εμπόδια όπου η Τουρκία επιχειρεί να παρεισφρήσει σε διαδικασίες ΕΕ ή Συμβουλίου της Ευρώπης, να ασκεί βέτο και να απαιτεί την εφαρμογή των ψηφισμάτων 550 και 789 του ΟΗΕ. Η Αμμόχωστος πρέπει να επιστραφεί στους νόμιμους κατοίκους της, όχι να μένει θύμα συμβιβαστικών βημάτων.
Η Κυπριακή κυβέρνηση πρέπει να συμπεριλάβει στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) την άμεση επιστροφή της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της, αντί να περιορίζεται σε ανοίγματα οδοφραγμάτων που δυναμώνουν την τουρκική καμπάνια για αναγνώριση των κατεχομένων και δημιουργούν ψευδή αίσθηση ομαλότητας και αποδοχής των τετελεσμένων.
Η πορεία αυτή δεν είναι αναπόφευκτη. Η Αμμόχωστος χρειάζεται διεκδίκηση, διεθνή κινητοποίηση και αποκατάσταση όλων των αδικιών. Χρειάζεται κράτος αποφασιστικό και διεκδικητικό.
Η Αμμόχωστος δεν ζητά ελεημοσύνη.
Απαιτεί δικαιοσύνη.
Και η δικαιοσύνη δεν χαρίζεται – κατακτάτε.
- Ο Δρ. Βασίλης Μαύρου είναι Πρόεδρος του Συνδέσμου Αμμοχώστου ΗΒ
Return to Famagusta: Now or Never
By Dr. Vasilis Mavrou
Famagusta was not born to be silenced. It was looted by Turkish invaders following murders, rapes, and shameful acts of violence, and has been illegally occupied by the Turkish army ever since. Along the way, it was also abandoned by our own political leadership, which failed to defend the rights of its inhabitants.
The Turkish invasion of 1974 did not merely seize territory. It murdered, raped, and violently expelled the population of Famagusta, turning a thriving city into a war prize. Today, the occupying power seeks to complete the crime: to legitimize the forced displacement, seize Greek Cypriot properties, and prepare the city’s settlement with colonists from Turkey.
After becoming refugees, the people of Famagusta, like other displaced populations, faced severe shortages in housing, state support, and social policies. They suffered blatant injustices and institutional discrimination, while many families were forced to deny their children higher education—not by choice, but due to financial incapacity. Far too many were forced to emigrate to survive.
Their dispersion weakened the social fabric. Annual commemorations of Famagusta’s occupation became ritualistic, lacking substance. The city’s cultural identity was left to fade. Famagusta, city of Teucer and Evagoras, transformed from a cultural center into a hostage city. Today, an organized plunder is underway: illegal constructions on Greek Cypriot properties, land sales, involvement of foreign interests, all tolerated by the international community.
Despite UN Resolutions 550 and 789, which foresee the city’s return to its lawful residents under temporary UN administration, the necessary pressure has never been applied. Instead of demanding justice, the occupation has been managed. The so-called “Property Committee” in the occupied areas, a Turkish tool for title expropriation, has reinforced looting and led to permanent property loss.
Famagustans are punished politically as well. Many refugees who emigrated lost their right to vote, housing, and meaningful state support. Their children are disconnected from their place of origin, while registering in the electoral rolls of temporary residences gradually weakens the refugee community.
The Republic of Cyprus must stop playing the role of the “good child” in the European Union. It is time to grit its teeth, place obstacles wherever Turkey attempts to infiltrate EU or Council of Europe processes, exercise vetoes, and demand the implementation of UN Resolutions 550 and 789. Famagusta must be returned to its lawful residents, not left a victim of compromise measures.
The Cypriot government must include in its Confidence-Building Measures (CBMs) the immediate return of Famagusta to its lawful residents, instead of limiting itself to opening checkpoints that strengthen Turkey’s campaign for recognition of the occupied areas and create a false sense of normalcy and acceptance of the faits accomplis.
This path is not inevitable. Famagusta needs advocacy, international mobilization, and the rectification of all injustices. It needs a determined and assertive state.
Famagusta does not ask for charity.
It demands justice.
And justice is not given—it is won.
Dr. Vasilis Mavrou is President of the Famagusta Association UK.
Russian Translation
Возвращение в Фамагусту: сейчас или никогда
Д-р Василис Мавру
Фамагуста не была создана, чтобы молчать. Она была разграблена турецкими захватчиками после убийств, изнасилований и постыдных актов насилия и с тех пор незаконно оккупируется турецкой армией. При этом город был оставлен и нашим политическим руководством, которое не смогло защитить права его жителей.
Турецкое вторжение 1974 года не просто захватило территорию. Оно убивало, насиловало и насильственно выдворяло население Фамагусты, превращая процветающий город в трофей войны. Сегодня оккупирующая сила стремится завершить преступление: легализовать насильственное выселение, присвоить грекокипрскую собственность и подготовить заселение города колонистами из Турции.
После того как жители стали беженцами, они, как и другие переселенцы, столкнулись с серьезными проблемами в сфере жилья, государственной поддержки и социальных политик. Они подвергались явной несправедливости и институциональной дискриминации, а многие семьи были вынуждены лишить своих детей высшего образования — не по выбору, а из-за финансовых трудностей. Слишком многие были вынуждены эмигрировать ради выживания.
Их рассредоточение ослабило социальную ткань. Ежегодные памятные мероприятия, посвященные оккупации Фамагусты, стали ритуальными, лишенными сути. Культурная идентичность города была оставлена на произвол судьбы. Фамагуста, город Тевкра и Евагороса, превратилась из культурного центра в город-заложник. Сегодня происходит организованное разграбление: незаконное строительство на грекокипрских землях, продажа земель, участие иностранных интересов — все это происходит с молчаливого согласия международного сообщества.
Несмотря на резолюции ООН 550 и 789, которые предусматривают возвращение города законным жителям под временное управление ООН, необходимое давление никогда не оказывалось. Вместо того чтобы требовать справедливости, оккупация была управляемой. Так называемый «Комитет по имуществу» на оккупированных территориях, инструмент Турции для захвата прав собственности, усилил разграбление и привел к окончательной потере собственности.
Жители Фамагусты подвергаются политическому наказанию. Многие беженцы, эмигрировавшие за границу, лишились права голоса, жилья и значимой государственной поддержки. Их дети оторваны от места происхождения, а регистрация в избирательных списках мест временного пребывания постепенно ослабляет сообщество беженцев.
Республика Кипр должна перестать играть роль «хорошего ребенка» в Европейском Союзе. Пора сжать зубы, ставить препятствия там, где Турция пытается проникнуть в процессы ЕС или Совета Европы, использовать право вето и требовать выполнения резолюций ООН 550 и 789. Фамагуста должна быть возвращена законным жителям, а не оставлена жертвой компромиссных шагов.
Правительство Кипра должно включить в Меры по укреплению доверия (CBM) немедленное возвращение Фамагусты законным жителям, вместо того чтобы ограничиваться открытием КПП, которые укрепляют турецкую кампанию по признанию оккупированных территорий и создают ложное ощущение нормальности и принятия сложившейся ситуации.
Этот путь не неизбежен. Фамагуста нуждается в отстаивании своих прав, международной мобилизации и восстановлении всех несправедливостей. Ей нужно решительное и настойчивое государство.
Фамагуста не просит милостыню.
Она требует справедливости.
А справедливость не дается — ее завоевывают.
Д-р Василис Мавру — президент Ассоциации Фамагусты в Великобритании.
