Text Follows in English
Текст следует на русском языке
του Ανδρέα Πασιουρτίδη*
Το 2011 η κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια έθεσε στη δημόσια ατζέντα το ενδεχόμενο αύξησης του εταιρικού φόρου από 10% σε 11%. Και τι δεν λέχθηκε τότε. «Θα καταρρεύσουν οι επιχειρήσεις», «καταστρέφεται το επιχειρηματικό περιβάλλον», «φτάνει με τους δογματισμούς και τις ιδεολογικές αγκυλώσεις».
Η συνέχεια ενδιαφέρουσα. Επί διακυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη, ο εταιρικός φόρος πήγε στο 12.5% και η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη στο πλαίσιο της φορολογικής μεταρρύθμισης προτείνει σήμερα 15%!
Ούτε οι επιχειρήσεις κατέρρευσαν ούτε το επιχειρηματικό περιβάλλον υπέστη κάποιο πλήγμα. Αντίθετα, οι ίδιες δυνάμεις που άλλοτε κραύγαζαν περί «καταστροφής», παρουσιάζουν πλέον αυτές τις αλλαγές ως αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο της οικονομίας μας.
Περίπου το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σήμερα, με αφορμή την πρόταση του ΑΚΕΛ για φορολόγηση των υπερκερδών των τραπεζών. Οι τράπεζες κατέγραψαν €2,5 δισεκατομμύρια υπερκέρδη, αποτέλεσμα κυρίως της αύξησης των επιτοκίων. Το ΑΚΕΛ προτείνει ένα ελάχιστο μέρος αυτών, €100 εκατομμύρια, να επιστρέψει στην κοινωνία για να στηρίξει νοικοκυριά που αγωνίζονται να εξυπηρετήσουν στεγαστικά δάνεια.
Δεκαπέντε περίπου χρόνια αργότερα, και πάλι τα ίδια συμφέροντα, οι ίδιοι «σωματοφύλακες» του τραπεζικού συστήματος, επιστρατεύουν ξανά τις ίδιες ρητορείες περί λαϊκισμού και οικονομικής καταστροφής. Προσπαθούν να πανικοβάλουν έναν λαό που ήδη δοκιμάζεται από την ακρίβεια, τις υπερχρεώσεις και τα αβάσταχτα επιτόκια.
Όμως αυτή τη φορά δεν πείθουν κανέναν. Διότι ο κόσμος γνωρίζει. Γνωρίζει για τα 2,5 δισεκατομμύρια υπερκερδών και βιώνει καθημερινά τις συνέπειες μιας οικονομικής πολιτικής που φαίνεται να προστατεύει τους ισχυρούς και να αφήνει εκτεθειμένους τους πολλούς.
Ας προβληματιστούν τουλάχιστον οι πολιτικοί. Η πολιτική και οι θεσμοί δεν απαξιώνονται τυχαία. Η απαξίωση αυτή είναι πιο έντονη όταν υποτιμάται η νοημοσύνη της κοινωνίας.
Εν κατακλείδι, η φορολόγηση των υπερκερδών δεν είναι τιμωρία. Είναι μια ελάχιστη πράξη κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι μια στοιχειώδης αναγνώριση ότι η ανάπτυξη πρέπει να υπηρετεί την κοινωνία συνολικά, όχι μόνο τα προνομιούχα στρώματα. Και είναι καθήκον της Πολιτείας να διασφαλίσει αυτή την ισορροπία, με τόλμη, σοβαρότητα και συνέπεια.
*Βουλευτής ΑΚΕΛ
Εκλογική περιφέρεια Λάρνακας
Taxation of Banks’ Excess Profits: A Minimum Act of Social Justice
by Andreas Pasiourtides*
In 2011, the government of Dimitris Christofias placed on the public agenda the possibility of increasing corporate tax from 10% to 11%. And what wasn’t said back then: “Businesses will collapse,” “the business environment is being destroyed,” “enough with dogmatism and ideological obsessions.”
What followed is interesting. Under the administration of Nicos Anastasiades, corporate tax rose to 12.5%, and today the Christodoulides government, within the framework of tax reform, proposes 15%!
Neither did businesses collapse, nor was the business environment negatively affected. On the contrary, the very same forces that once screamed about “destruction” now present these changes as necessary reforms for the modernization and progress of our economy.
A similar pattern is repeated today, triggered by AKEL’s proposal to tax the excess profits of banks. Banks recorded €2.5 billion in excess profits, mainly due to rising interest rates. AKEL proposes that a minimal portion of these profits—€100 million—be returned to society in order to support households struggling to service their housing loans.
Nearly fifteen years later, the same interests, the same “bodyguards” of the banking system, once again deploy the same rhetoric about populism and economic disaster. They attempt to frighten a people already burdened by high prices, overcharging, and unbearable interest rates.
But this time, they convince no one. Because people know. They know about the €2.5 billion in excess profits, and they experience daily the consequences of an economic policy that seems to protect the powerful while leaving the many exposed.
At the very least, politicians should reflect. Politics and institutions are not discredited by accident. This discrediting is even more intense when society’s intelligence is underestimated.
In conclusion, taxing excess profits is not punishment. It is a minimum act of social justice. It is a basic acknowledgment that development must serve society as a whole, not only privileged groups. And it is the duty of the State to ensure this balance—with courage, seriousness, and consistency.
AKEL Member of Parliament
Larnaca District
Налогообложение сверхприбыли банков: минимальный акт социальной справедливости
Андреас Пасиуртидис*
В 2011 году правительство Димитриса Христофиаса вынесло на общественную повестку вопрос о возможном повышении корпоративного налога с 10% до 11%. И чего тогда только не говорили: «Бизнесы рухнут», «деловая среда разрушается», «хватит догматизма и идеологических зацикленностей».
Дальше — ещё интереснее. При правлении Никоса Анастасиадиса корпоративный налог вырос до 12,5%, а сегодня правительство Христодулидиса в рамках налоговой реформы предлагает уже 15%!
Ни бизнесы не рухнули, ни деловая среда не пострадала. Наоборот, те же самые силы, которые когда-то кричали о «разрушении», теперь представляют эти изменения как необходимые реформы для модернизации и прогресса нашей экономики.
Похожая картина повторяется и сегодня — поводом стала инициатива АКЕЛ обложить налогом сверхприбыли банков. Банки получили 2,5 миллиарда евро сверхприбыли, в основном вследствие повышения процентных ставок. АКЕЛ предлагает направить минимальную часть этих средств — 100 миллионов евро — обратно в общество, чтобы поддержать семьи, которые борются за возможность обслуживать ипотечные кредиты.
Спустя почти пятнадцать лет те же интересы, те же «телохранители» банковской системы вновь прибегают к риторике о популизме и экономической катастрофе. Они пытаются запугать народ, который уже страдает от высокой стоимости жизни, переплат и непосильных процентных ставок.
Но на этот раз они никого не убеждают. Потому что люди знают. Они знают о 2,5 миллиардах евро сверхприбыли и ежедневно сталкиваются с последствиями экономической политики, которая, кажется, защищает сильных и оставляет незащищёнными большинство.
Политики, по крайней мере, должны задуматься. Политика и институты не обесцениваются случайно. Это обесценивание становится ещё сильнее, когда недооценивается интеллект общества.
В заключение: налогообложение сверхприбыли — это не наказание. Это минимальный акт социальной справедливости. Это базовое признание того, что развитие должно служить всему обществу, а не только привилегированным слоям. И государство обязано обеспечить этот баланс — с мужеством, серьёзностью и последовательностью.
Депутат АКЕЛ
Избирательный округ Ларнака
