Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Χωρίς αμφιβολία, η υπόθεση αυτή θα έπρεπε να βρίσκεται στην κορυφή της επικαιρότητας εδώ και δύο εβδομάδες. Σε όλα τα ΜΜΕ σε Κύπρο και Ελλάδα. Ο Πάνος Ρούτσι συνεχίζει για 21η ημέρα την απεργία πείνας έξω από τη Βουλή, ζητώντας να ικανοποιηθεί το αίτημά του για εκταφή του γιου του, Ντένις, ώστε να πραγματοποιηθούν τοξικολογικές εξετάσεις και να λάβει απαντήσεις για τα αίτια θανάτου του παιδιού του.
Μιλώντας στο MEGA, ο κ. Ρούτσι εμφανίστηκε αποφασισμένος να συνεχίσει μέχρι τέλους τον αγώνα του: «Είμαι εδώ, συνεχίζω την απεργία μου για το αυτονόητο. Δεν σταματάω, θα πάω μέχρι τελικής πτώσεως. Δεν γίνεται να ζούμε σε αυτή τη χώρα και να μην μου επιτρέπουν την εκταφή του παιδιού μου».
Στο κέντρο της Αθήνας λοιπόν, κάτω από τη σκιά της Βουλής, ένας πατέρας στέκει όρθιος απέναντι στην αδικία. Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας ενός από τα αδικοχαμένα παιδιά του εγκλήματος των Τεμπών, συνεχίζει την απεργία πείνας του στο Σύνταγμα. Δεν ζητά τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο: δικαιοσύνη. Μα αυτή η λέξη, που κάποτε ήταν το θεμέλιο μιας ολόκληρης πολιτείας, μοιάζει σήμερα ξένη, προδομένη, ξεθωριασμένη από την αδιαφορία και τη σιωπή.
Πλήθος ανθρώπων συγκεντρώθηκε για να τον στηρίξει. Κρατούσαν κεριά, φωτογραφίες, δάκρυα. Κι ανάμεσά τους, η σιωπή γινόταν κραυγή. Μια κραυγή που απευθύνεται σε μια Ελλάδα που δεν καταλαβαίνει πια από δίκιο και σωστό.
Μια Ελλάδα που, σαν ηρωίδα σε αρχαία τραγωδία, διαπράττει ύβρη.
Μια Ελλάδα που σκότωσε τα παιδιά της στα Τέμπη, όχι από μοίρα, αλλά από αμέλεια, συμφέρον, συγκάλυψη. Και ύστερα προσπάθησε να σβήσει τα ίχνη, να σκεπάσει το αίμα με εκθέσεις, δηλώσεις και ψέματα.
Είναι η ίδια χώρα που πληγώνει τη Μαρία Καρυστιάνου, τη μάνα που μιλά με τη φωνή όλων των μανάδων.
Είναι η ίδια χώρα που αναγκάζει τους γονείς των νεκρών παιδιών να αναζητούν δικαίωση εκτός Ελλάδας, σε διεθνή δικαστήρια, γιατί εδώ το κράτος φοβάται να κοιτάξει τον καθρέφτη του.
Και μέσα σε όλη αυτή την αθλιότητα, ο Πάνος Ρούτσι γίνεται σύμβολο.
Ένας πατέρας που αρνείται να φάει, να σωπάσει, να ξεχάσει.
Ένας πατέρας που, με κάθε λεπτό που περνά χωρίς τροφή, θρέφει τη μνήμη του παιδιού του.
Η απεργία πείνας του δεν είναι πράξη απελπισίας· είναι πράξη αντίστασης.
Είναι το ύστατο «όχι» σε μια Ελλάδα που παζαρεύει την αλήθεια και εμπορεύεται τη λύπη.
Γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν ζητούν εκδίκηση – ζητούν απαντήσεις.
Ζητούν ευθύνες.
Ζητούν να μην ξαναθρηνήσει κανένας πατέρας, καμία μάνα, κανένα παιδί.
Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν ατύχημα. Ήταν έγκλημα.
Και όσο οι ένοχοι μένουν στο απυρόβλητο, η Ελλάδα οδεύει ολοταχώς προς την κάθαρση μιας νέας ύβρεως.
Μιας ύβρεως που δεν διαπράττεται πια από βασιλιάδες και θεούς, αλλά από εκείνους που ορκίστηκαν να υπηρετούν το λαό.
Ο Πάνος Ρούτσι στέκει εκεί, πάνω στο μάρμαρο του Συντάγματος, σαν άλλος Προμηθέας δεμένος στις πέτρες του πόνου.
Μα αυτή τη φορά, δεν είναι ο θεός που τον τιμωρεί.
Είναι η ίδια του η πατρίδα.
Μια πατρίδα που έχει ξεχάσει πως η δικαιοσύνη είναι το οξυγόνο των ζωντανών και το μνημόσυνο των νεκρών.
Κι αν σήμερα η Ελλάδα φαίνεται να πεθαίνει από την αδιαφορία της, εκεί, στο Σύνταγμα, ένας πατέρας της θυμίζει πως ακόμα μπορεί να σωθεί — αν μάθει ξανά να ντρέπεται και να πράττει το σωστό, έστω και τώρα, μετά από τόσα νεκρά παιδιά!
Panos Routsis’ Hunger Strike: A Father in Syntagma for His Dead Child and a Greece That Forgot How to Be Ashamed
Without a doubt, this case should have been at the top of the news for the past two weeks. Across all media in Cyprus and Greece. Panos Routsis continues his hunger strike outside the Parliament for the 21st day, demanding the exhumation of his son, Dennis, so that toxicological tests can be conducted and he can get answers about the cause of his child’s death.
Speaking to MEGA, Mr. Routsis appeared determined to continue his struggle to the end: “I am here, I continue my hunger strike for what is self-evident. I will not stop; I will go to the very end. We cannot live in this country and not be allowed to exhume my child.”
So, in the center of Athens, under the shadow of the Parliament, a father stands against injustice. Panos Routsis, father of one of the children who tragically lost their lives in the Tempi incident, continues his hunger strike in Syntagma. He asks for nothing more than what is self-evident: justice. But this word, once the foundation of an entire state, today feels foreign, betrayed, faded by indifference and silence.
A crowd of people gathered to support him. They held candles, photos, tears. And among them, silence turned into a cry. A cry addressed to a Greece that no longer understands justice and right.
A Greece that, like a heroine in an ancient tragedy, commits hubris.
A Greece that killed its children in Tempi—not by fate, but by negligence, self-interest, and cover-up. And then tried to erase the traces, to cover the blood with reports, statements, and lies.
It is the same country that wounds Maria Karystianou, the mother who speaks with the voice of all mothers.
It is the same country that forces the parents of dead children to seek justice outside Greece, in international courts, because here the state fears to look in the mirror.
And amidst all this misery, Panos Routsis becomes a symbol.
A father who refuses to eat, to remain silent, to forget.
A father who, with every minute that passes without food, nourishes the memory of his child.
His hunger strike is not an act of despair; it is an act of resistance.
It is the ultimate “no” to a Greece that bargains with the truth and trades in grief.
Because these people do not seek revenge—they seek answers.
They seek accountability.
They demand that no father, mother, or child mourn again.
The Tempi tragedy was not an accident. It was a crime.
And as long as the guilty remain untouched, Greece is heading straight toward the reckoning of a new hubris.
A hubris no longer committed by kings and gods, but by those who swore to serve the people.
Panos Routsis stands there, on the marble of Syntagma, like another Prometheus chained to the rocks of pain.
But this time, it is not a god punishing him.
It is his own homeland.
A homeland that has forgotten that justice is the oxygen of the living and the memorial of the dead.
And if today Greece seems to be dying from its own indifference, there, in Syntagma, a father reminds it that it can still be saved—if it learns once again to be ashamed and to do what is right, even now, after so many dead children.
Голодовка Паноса Руци: Отец на Синтагме за своего мертвого ребенка и Греция, которая забыла, что такое стыд
Без сомнения, это дело должно было быть на первых страницах новостей последние две недели. Во всех СМИ на Кипре и в Греции. Панос Руци продолжает голодовку у здания парламента уже 21-й день, требуя эксгумации своего сына Денниса, чтобы провести токсикологические исследования и получить ответы о причинах смерти своего ребенка.
В интервью MEGA г-н Руци заявил, что намерен продолжать борьбу до конца: «Я здесь, продолжаю голодовку ради очевидного. Я не остановлюсь; я пойду до конца. Нельзя жить в этой стране и не иметь права на эксгумацию моего ребенка».
Итак, в центре Афин, в тени парламента, отец противостоит несправедливости. Панос Руци, отец одного из детей, трагически погибших в инциденте в Темпи, продолжает голодовку на Синтагме. Он просит лишь очевидного: справедливости. Но это слово, когда-то являвшееся основой целого государства, сегодня кажется чужим, преданным, поблекшим из-за равнодушия и молчания.
Толпа людей собралась, чтобы поддержать его. Они держали свечи, фотографии, слезы. И среди них тишина превращалась в крик. Крик, обращенный к Греции, которая больше не понимает, что такое справедливость и правильное.
Греция, как героиня древней трагедии, совершает гибрис.
Греция, которая убила своих детей в Темпи — не судьбой, а по халатности, из-за корысти и сокрытия. А затем пыталась стереть следы, скрыть кровь отчетами, заявлениями и ложью.
Это та же страна, которая ранит Марию Каристяну, мать, говорящую голосом всех матерей.
Это та же страна, которая заставляет родителей мертвых детей искать справедливости за пределами Греции, в международных судах, потому что здесь государство боится взглянуть в зеркало.
И среди всей этой нищеты Панос Руци становится символом.
Отец, который отказывается есть, молчать, забывать.
Отец, который с каждой минутой без еды кормит память о своем ребенке.
Его голодовка — не акт отчаяния; это акт сопротивления.
Это последний «нет» Греции, которая торгует правдой и печалью.
Эти люди не ищут мести — они требуют ответов.
Они требуют ответственности.
Они требуют, чтобы ни один отец, ни одна мать, ни один ребенок больше не оплакивали.
Трагедия в Темпи не была несчастным случаем. Это было преступление.
И пока виновные остаются безнаказанными, Греция стремительно движется к очищению от нового гибриса.
Гибриса, совершаемого уже не царями и богами, а теми, кто поклялся служить народу.
Панос Руци стоит на мраморе Синтагмы, как другой Прометей, прикованный к камням боли.
Но на этот раз его не наказывает бог.
Это его собственная родина.
Родина, которая забыла, что справедливость — это кислород для живых и памятник для мертвых.
И если сегодня Греция, кажется, умирает от собственной равнодушия, там, на Синтагме, отец напоминает ей, что ее еще можно спасти — если она снова научится стыдиться и поступать правильно, пусть даже сейчас, после стольких мертвых детей.
