Text follows in English
Ο Ανδρέας Καζαμίας – γιος του πρώην Υπουργού Οικονομικών Κίκη Καζαμία και πολιτικά ενεργός πολίτης, με προηγούμενη υποψηφιότητα με το ΑΚΕΛ στις βουλευτικές εκλογές του 2016 και θητεία ως δημοτικός σύμβουλος Αμμοχώστου – ήταν ο παρουσιαστής της αντικατοχικής εκδήλωσης για την Αμμόχωστο που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 2 Αυγούστου.
Η επιλογή του και, κυρίως, το περιεχόμενο της ομιλίας του προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από το ΕΛΑΜ και το ΔΗΚΟ.
Τα δύο κόμματα εξέδωσαν ανακοινώσεις εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά τους, κάνοντας λόγο για διχαστική ρητορική.
Το ΔΗΚΟ ανέφερε ότι η ομιλία «προσβάλλει και διχάζει τον κόσμο της Αμμοχώστου», (ανακοίνωση εδώ), ενώ το ΕΛΑΜ χαρακτήρισε «ατυχέστατη και επικίνδυνη» την επιλογή του παρουσιαστή, υποστηρίζοντας πως «το μόνο που προσπάθησε να μεταφέρει με το παραλήρημά του ήταν τις θέσεις του κατακτητή». Στην ίδια ανακοίνωση, το ΕΛΑΜ προσθέτει ότι «ο Δήμος Αμμοχώστου δεν ανήκει στο ΑΚΕΛ ούτε πρόκειται να μετατραπεί σε εργαλείο ξεπλύματος της Τουρκίας» (ανακοίνωση εδώ).
Παρότι κάθε άποψη έχει θέση στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, η ευαισθησία του ζητήματος της Αμμοχώστου και η επιτακτική ανάγκη για ενότητα στον προσφυγικό κόσμο καθιστούν τις δημόσιες παρεμβάσεις – ιδιαίτερα σε τέτοιες εκδηλώσεις – ζήτημα ύψιστης προσοχής και ευθύνης.
Το τελευταίο που χρειάζεται η Αμμόχωστος είναι η διχόνοια, και μάλιστα σε μια αντικατοχική εκδήλωση που πραγματοποιείται για την ίδια και για τον ύψιστο σκοπό της: την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της.
Ολόκληρη η ομιλία του κ. Ανδρέα Καζαμία που προκάλεσε τις αντιδράσεις των δύο κοινοβουλευτικών κομμάτων:
51 χρονιά. Μισός και κάτι αιώνας.
Κάθε χρόνο, μας ζητάνε «υπομονή» διά του ξύλινου, για πολλούς, λόγου.
Κάθε χρόνο, μας δίνουν λόγια με μέλλον αόριστο.
Προσπαθούμε… Ο αόριστος χρόνος – και η αόριστη ευθύνη, έγιναν μόνιμη γραμματική της πολιτικής.
Θα… Επιμένουμε… διαπραγματευόμαστε… Δεν αποδεχόμεθα… Διαπραγματευόμαστε ή… δεν
Πριν είπαμε ότι «κουραστήκαμε».
Η αλήθεια είναι ότι κουραστήκαμε αλλά, ακόμη χειρότερα,
Β Α Ρ Ε Θ Η Κ Α Μ Ε.
Η Αμμόχωστος όμως δεν γράφεται με “θα”.
Αμμόχωστος είναι τα σπίτια που σαπίζουν πίσω από τα συρματοπλέγματα.
Είναι οι παππούδες που φεύγουν χωρίς να ξαναδούν την αυλή τους.
Είναι τα παιδιά μας που ρωτούν «γιατί δεν πάμε;»
Κι εμείς που ντρεπόμαστε να απαντήσουμε.
Και δεν είναι εμείς που έπρεπε να ντρεπόμαστε.
Γιατί ευκαιρίες είχαμε.
Την Τουρκία την ξέρουμε – και είναι το προφανές και το εύκολο.
«Φταίει η αδιαλλαξία της Τουρκίας».
Και όντως έχει την πρώτη και κύρια ευθύνη.
Μάθαμε, όμως, και κάποιους από εμάς.
Και κάθε φορά που το όνομα «Αμμόχωστος» γράφτηκε σε χάρτες διαπραγματεύσεων, κάποιος δίστασε.
Κάποιος φοβήθηκε.
Κάποιος είπε «όχι» χωρίς να ρωτήσει, επί της ουσίας, και εμάς.
Και εμείς;
Πάντα με καχυποψία, διαφωνία, ενδεχομένως κομματικά μέτρα και σταθμά.
Κι η πόλη έμεινε κλειστή.
Όχι γιατί δεν μας την πρότειναν.
Αλλά γιατί δεν συμφωνούσαμε ποιος θα κόψει την κορδέλα.
Η κορδέλα έγινε σημαντικότερη από το μονοπάτι.
Η εικόνα, σημαντικότερη από την ουσία.
Δεν διαπραγματευθήκαμε, απόλυτα ουσιαστικά, την επιστροφή.
Είχαμε και… πάρτι να πάμε στις ελεύθερες περιοχές.
Άλλωστε ξέραμε τα αποτελέσματα.
Ακόμα και την ώρα των διαπραγματεύσεων, ετοιμάζαμε βαλίτσες επιστροφής
(άλλοι για την Αμμόχωστο και άλλοι για αλλού).
«Απόν θέλει να ζυμώσει, πέντε μέρες κοσσιηνίζει».
Και ο καθένας δεν θέλει να ζυμώσει για τους δικούς του λόγους.
Κι όταν την αρνηθήκαμε την Αμμόχωστο – τη βάλαμε ξανά στο συρτάρι, παρέα με τις ενοχές μας.
Όσοι έχουμε ενοχές – όσοι οφείλουμε, φυσικά, να έχουμε ενοχές.
Γιατί, ανερυθρίαστα, βάλαμε στο τραπέζι και τα δύο κράτη χωρίς να έχουμε ενοχές.
Και γνωρίζουμε καλά, εξαιρετικά καλά, ότι η γλώσσα της διπλωματίας θα μας πει, θα μας υποδείξει, θα μας κουνήσει το δάκτυλο.
Από τον ιστορικό συμβιβασμό της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, στη σκέψη των δύο κρατών.
Και η Τουρκία, πλέον, το έχει μπαντιέρα.
Αλλά, κοιμόμαστε ήσυχοι.
Κοιμόμαστε ήσυχοι.
Δεν θέλουμε να πηγαίνουμε στη Νέα Υόρκη για να μιλάμε για τον… αέρα ούτε για τα πλαστικά.
Θέλουμε να μας πάρετε σπίτι μας.
Και θέλουμε να μας πάρετε εσείς, διότι εσείς κρίνατε τους εαυτούς σας ως ικανούς να μας πάρετε σπίτι μας.
Γιατί αν τους κρίναμε εμείς ως ικανούς, θα είμασταν, ενδεχομένως, και εμείς στη διάθεση της κρίσης του Κυπριακού λαού στις όποιες εκλογές.
Σε εσάς δόθηκε το τιμόνι από τον λαό.
Μην μας πείτε πως δεν ξέρετε να οδηγείτε.
Κύριε Πρόεδρε,
Για να λύσουμε με μια καθολικά αποδεκτή λύση το πρόβλημά μας πρέπει να δημιουργήσουμε πλειοψηφία που αποδεδειγμένα να αγαπά αυτόν τον τόπο.
Και για να δημιουργηθεί αυτή η πλειοψηφία πρέπει η πλειοψηφία να επιτρέπει στη μειοψηφία να εκφράζει την αγάπη της για τουν’ τον τόπο τουν’ το κράτος, τουν’ τη σημαία.
Εμείς, πρόσφατα, ως πλειοψηφία δεν το πράξαμε – και εννοώ κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς.
Και δεν το καταφέραμε από το 1960.
Και ώσπου κουλιαντιρίζουμε τέτοια μυαλά, δεν πρόκειται να βρεθεί κοινά αποδεκτή λύση.
Και κάθε φορά που λέμε «δεν ξεχνώ»,
καλά θα κάνουμε να αναρωτηθούμε:
Πόσες φορές εμείς ξεχάσαμε την ευθύνη μας;
Σήμερα δεν έχουμε την πολυτέλεια της σιωπής.
Ούτε της αφέλειας.
Ούτε της υποκρισίας.
Η υπομονή μας δεν είναι αδυναμία.
Είναι δύναμη που κρατά ακόμα αυτόν τον αγώνα όρθιο, όταν η πολιτική ηγεσία έχει γονατίσει.
Κι επειδή η σιωπή είναι συνενοχή,
κι επειδή η Ιστορία ακούει – και γράφει – καλείται στο βήμα ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, για να μιλήσει ενώπιον του λαού της Αμμοχώστου και των Κυπρίων που μας παρακολουθούν από τους δέκτες τους.
Reactions to Andreas Kazamias’ Speech at the Anti-Occupation Event for Famagusta
Andreas Kazamias – son of former Minister of Finance Kikis Kazamias and a politically active citizen, who previously ran as a candidate for AKEL in the 2016 parliamentary elections and served as a municipal councilor for Famagusta – was the presenter at the anti-occupation event for Famagusta held on Saturday, August 2nd.
His selection as host and, more importantly, the content of his speech sparked strong reactions from ELAM and DIKO.
Both parties issued statements expressing their dissatisfaction, describing his rhetoric as divisive.
DIKO stated that the speech “insults and divides the people of Famagusta” (full statement here), while ELAM called the choice of presenter “extremely unfortunate and dangerous,” claiming that “all he tried to convey through his rant was the narrative of the occupier.” In the same statement, ELAM added that “the Municipality of Famagusta does not belong to AKEL, nor will it be turned into a tool to whitewash Turkey” (full statement here).
Although every opinion deserves to be heard in a democratic context, the sensitivity of the issue and the need for unity among displaced persons make public statements – especially during such events – a matter requiring special care.
The full speech by Mr. Andreas Kazamias that provoked reactions from the two parliamentary parties:
51 years. Half a century, and then some.
Every year, they ask us to “be patient” through speeches that, for many, sound like hollow wooden language.
Every year, they give us words in the future tense.
We are trying… The past tense – and vague responsibility – have become the permanent grammar of politics.
We will… We insist… We negotiate… We do not accept… We negotiate or… we don’t.
Earlier, we said that “we’re tired.”
The truth is, we are tired – but even worse,
W E A R E B O R E D.
But Famagusta cannot be written with “we will.”
Famagusta is the homes decaying behind barbed wire.
It is the grandparents passing away without ever seeing their yards again.
It is our children asking, “why can’t we go?”
And us, too ashamed to answer.
And it’s not us who should be ashamed.
Because we had opportunities.
We know Turkey – and that’s the obvious and easy answer.
“It’s Turkey’s intransigence.”
And indeed, Turkey bears the primary responsibility.
But we’ve also learned a few things about ourselves.
And every time the word “Famagusta” appeared on negotiation maps, someone hesitated.
Someone got scared.
Someone said “no” without really consulting us.
And us?
Always with suspicion, disagreement, perhaps measuring everything through party filters.
And the city remained closed.
Not because it wasn’t offered.
But because we couldn’t agree on who would cut the ribbon.
The ribbon became more important than the path.
The image more important than the substance.
We never negotiated, in full sincerity, our return.
We had… parties to attend in the free areas.
Besides, we already knew the outcomes.
Even during negotiations, we were packing our bags to return
(some to Famagusta, others elsewhere).
“He who doesn’t want to knead, sifts flour for five days,” goes the saying.
And each of us has our own reasons not to knead.
And when we rejected Famagusta – we shoved it back in the drawer, along with our guilt.
Those of us who feel guilt – those who ought to, anyway.
Because, shamelessly, we put the idea of two states on the table without even a trace of guilt.
And we know very well – extremely well – that diplomatic language will tell us, point fingers at us.
From the historic compromise of a bizonal bicommunal federation to the notion of two states.
And Turkey now waves that idea like a flag.
But we sleep soundly.
We sleep soundly.
We don’t want to go to New York to talk about the… weather or plastic pollution.
We want you to take us home.
And we want you to do it, because you have judged yourselves capable of taking us home.
Because if we had judged you as capable, perhaps we would also be standing for election under the judgment of the Cypriot people.
The people handed you the wheel.
Don’t tell us you don’t know how to drive.
Mr. President,
To resolve our problem with a universally accepted solution, we must build a majority that demonstrably loves this land.
And for such a majority to form, it must allow the minority to express their own love for this land, this state, this flag.
Recently, we – the majority – failed to do this, during the wildfires.
And we haven’t managed to do it since 1960.
And as long as we foster such mindsets, no common solution will ever be found.
And every time we say “we do not forget,”
we’d better ask ourselves:
How many times have we forgotten our own responsibility?
Today, we don’t have the luxury of silence.
Nor of naivety.
Nor of hypocrisy.
Our patience is not weakness.
It is the strength that keeps this struggle upright, even when the political leadership has knelt.
And because silence is complicity,
and because History listens – and records – the President of the Republic of Cyprus is now invited to the podium,
to speak before the people of Famagusta and the Cypriots watching us from their screens.
