Μετά το σημερινό 5ο Διεθνές Συνέδριο της Ευρασιατικής Ομοσπονδίας Θεάτρου (ΕΤΑ) που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Lebay στην Ορόκλινη, ανέβηκε απόψε στο Δημοτικό Θέατρο Λάρνακας η Ιταλο-κυπριακή θεατρική συμπαραγωγή “20 χρόνια πριν”.
Η ιταλο-κυπριακής συμπαραγωγής παράσταση του Teatro delle Saline- Akròama από το Κάλιαρι της Σαρδηνίας, σε συνεργασία με το Θέατρο Ροή παρουσίασαν το έργο του βραβευμένου Ιταλού συγγραφέα και σκηνοθέτη Λέλιο Λέτσις «20 χρόνια πριν», εμπνευσμένο από την Εκάβη.
Το έργο ανέβηκε και τον περασμένο μήνα στην Ιταλία, πρωταγωνίστριες: η Ιταλίδα ηθοποιός Τιτσιάνα Μαρτούτσι και η Κύπρια ηθοποιός και καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου Ροή Βαλεντίνα Σοφοκλέους.
Το έργο ήταν το μισό στα Ελληνικά και το μισό στα Ιταλικά.
Την αποψινή παράσταση τίμησαν με την παρουσία τους οι Βουλευτές Λάρνακας Πρόδρομος Αλαμπρίτης (ΔΗΣΥ) και Ανδρέας Πασιουρτίδης (ΑΚΕΛ), ο Αντιδήμαρχος Λάρνακας Ιάσωνας Ιασωνίδης, η Γ.Γ της ΠΟΓΟ Σκεύη Κουκουμά, η πρώην Υπουργός Εξωτερικών και πρώην Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων, αλλά και ποιήτρια, Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή, ο Διευθυντής του Ξενοδοχείου Lebay, που ήταν και ένας από τους βασικούς χορηγούς του σημερινού Συνέδριου, Γιώργος Τομάζος, Δημοτικοί Σύμβουλοι Λάρνακας, δημοσιογράφοι και άλλοι.
«Μια ηθοποιός προσπαθεί να αποστηθίσει τα λόγια της Εκάβης από τις Τρωάδες του Ευριπίδη. Στην πορεία αναπολεί τα χρόνια που πέρασαν, τους αδιέξοδους έρωτες, τη μοναξιά της και τη διαφορά του χρόνου ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Μια ρομαντική και ρεαλιστική παράσταση με την υπογραφή του διεθνώς βραβευμένου σκηνοθέτη Λέλιο Λέτσις και τις εκλεκτές ερμηνείες δυο εξαιρετικών ηθοποιών.
Η ηθοποιός γίνεται μια φιγούρα που ισορροπεί μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας, σκηνοθεσίας και αλήθειας, καθώς ταλαντεύεται μεταξύ δύο προσώπων: εκείνου της Εκάβης, μιας μυθολογικής φιγούρας από την αρχαία Ελλάδα που αφηγούνται ο Όμηρος και ο Ευριπίδης και εκείνου της ηθοποιού που εξασκείται στις πρόβες της θεατρικής της παράστασης αλλά στην καθημερινή ζωή εργάζεται ως πωλήτρια σε κατάστημα κοτόπουλων.
Ο μονόλογος κινείται έτσι σε διπλή τροχιά: η γυναίκα, όχι πια πολύ νέα, επίδοξη ηθοποιός και σύζυγος του Πρίαμου, μάρτυρας της τραγωδίας που επικρέμαται στην πόλη της που καταλήφθηκε με δόλο από τους Έλληνες»
