Text follows in English
Τα αποκαλυπτήρια ανδριάντων των δολοφονηθέντων το 1996 Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού, σε χώρο που βρίσκεται κοντά στο κοιμητήριο Παραλιμνίου, έκανε το βράδυ του Σαββάτου, η Πρόεδρος της Βουλής, Αννίτα Δημητρίου, η οποία σημείωσε πως οι δολοφόνοι τους παραμένουν ατιμώρητοι και πως αν συνηθίσουμε το status quo, τότε είναι σαν να προδίδουμε αυτούς τους ανθρώπους που δεν το συνήθισαν.
Τους δύο ανδριάντες φιλοτέχνησε ο γλύπτης Φίλιππος Γιαπάνης, με πρωτοβουλία του Δήμου Παραλιμνίου-Δερύνειας. Στην εκδήλωση το παρών τους έδωσαν και εκατοντάδες μοτοσικλετιστές της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού, οι οποίοι αφού πέρασαν με τις μοτοσικλέτες τους από όλες τις πόλεις της ελεύθερης Κύπρου και το οδόφραγμα της Δερύνειας, κατέληξαν στον χώρο του μνημείου.
Σε χαιρετισμό της η Πρόεδρος της Βουλής είπε πως «οι δύο λεβέντες αναμετρήθηκαν με τον χάρο, λεβέντικα και έγιναν οι ίδιοι τραγούδι στα χείλη ενός έθνους», σημειώνοντας πως «29 χρόνια μετά και οι υπαίτιοι δεν έχουν πληρώσει για το στυγερό έγκλημα τους. Είκοσι εννέα χρόνια μεά, ένα έγκλημα που διέπραξαν εν καιρώ ειρήνης και μακάρι να ήταν από το χέρι το δικό μας, δολοφόνησαν δύο παλληκάρια εν ψυχρώ, ενώ στέκονταν μπροστά τους άοπλοι», σημείωσε.
Ανέφερε, ακόμα, ότι «29 χρόνια μετά δεν έγινε καμία σύλληψη, καμία δικαίωση και καμία απολογία. Έντεκα εντάλματα σύλληψης, έξι για τη δολοφονία του Τάσου και πέντε για τη δολοφονία του Σολωμού, που εκδόθηκαν τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 1996, παραμένουν εδώ και 29 ολόκληρα χρόνια ανεκτέλεστα, με την Τουρκία να αρνείται πεισματικά να τα εκτελέσει».
Όπως είπε η κ. Δημητρίου, «η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 2008 καταδεικνύει την ενοχή της Τουρκίας και παραμένει επίσης ανεφάρμοστη. Οι δολοφόνοι του Τάσου και του Σολωμού παραμένουν ατιμώρητοι», σημείωσε.
Πρόσθεσε πως «δεν ξεχνούμε και δεν θα ξεχάσουμε, και υπάρχουν κάποιοι εδώ, ανάμεσά μας, που φροντίζουν γι’ αυτό, όχι με συνθήματα και φωνές αλλά με δυνατό παλμό στις λεωφόρους, στις διασταυρώσεις, παντού, τολμηροί συνοδοιπόροι στη συλλογική μνήμη, μπροστάρηδες στον αγώνα για απελευθέρωση και αυτοί είναι οι μοτοσικλετιστές της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού».
Οι μοτοσικλετιστές, συνέχισε η κ. Δημητρίου «χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες κάθε χρόνο, διασχίζουν με τις μηχανές τους ολόκληρη την ελεύθερη Κύπρο ανοίγοντας δρόμους, δρόμους για την επιστροφή στην κατεχόμενη γη μας. Αυτοί που εδώ και δεκαετίες, δεν αφήνουν τη θυσία των ηρώων μας να ξεχαστεί, δεν αφήνουν τη μνήμη να ξεθωριάσει αλλά την κάνουν καύσιμο, φλόγα που περνά στους νεότερους και κόντρα στη λήθη».
Η Πρόεδρος της Βουλής συνεχάρη «από καρδιάς» τον Δήμαρχο για την ξεχωριστή αυτή πρωτοβουλία αλλά και τα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου Παραλιμνίου – Δερύνειας «που οραματίστηκαν, επέμεναν ξεπερνώντας τα εμπόδια και υλοποίησαν σε σύντομο χρονικό διάστημα την οφειλόμενη αυτή τιμή, στους δύο ήρωες μας, δηλαδή να τοποθετήσουν τους ανδριάντες που φιλοτέχνησε ο γλύπτης Φίλιππος Γιαπάνης, στην καρδιά της τοπικής κοινωνίας. Στο επίκεντρο της καθημερινότητας, εδώ στο Παραλίμνι, στην καρδιά της γης που γέννησε τους δυο λεβέντες, για να βλέπουν οι άνθρωποι, να βλέπουν οι περαστικοί, μα κυρίως τα νέα παιδιά. Για να έχουμε όλοι συνείδηση του χρέους μας» σημείωσε.
Αυτοί οι δυο λεβέντες, συνέχισε η κ. Δημητρίου «στάθηκαν γίγαντες εκεί στο οδόφραγμα της Δερύνειας, γιατί η Κύπρος παραμένει σκλαβωμένη, γιατί η σημαία του κατακτητή είναι ανοικτή πληγή στον Πενταδάκτυλο, γιατί η Αμμόχωστος, η Κερύνεια, η Μόρφου, η Καρπασία ρημάζονται ή ξεπουλιούνται πίσω απ’ τα συρματοπλέγματα. Γιατί κάθε σπιθαμή της κατεχόμενης γης μας, κρατάει μέσα της τη φωνή και τον πόνο όσων διώχθηκαν, με τη βία» σημείωσε.
Και αν συνηθίσουμε, συνέχισε «το status quo, τότε είναι σαν να προδίδουμε αυτούς τους ανθρώπους που δεν το συνήθισαν. Αυτούς που στάθηκαν, εκεί όπου κανείς άλλος δεν τόλμησε, ασπίδα για ολόκληρο τον κυπριακό ελληνισμό», ανέφερε, και πρόσθεσε πως η θυσία των δύο ηρώων «δεν μας επιτρέπει να σιωπήσουμε, μας επιβάλλει να επιμένουμε, με σταθερότητα, εθνική συνείδηση, στρατηγική και διπλωματία».
Σημείωσε ακόμα πως «αυτό που έγινε στην Κύπρο το 1974 ήταν εισβολή, με τανκς, με στρατό, με βιασμούς, με νεκρούς και αυτό που συνεχίζεται από τότε μέχρι σήμερα, για πάνω από μισό αιώνα, είναι κατοχή. Το βόρειο κομμάτι της Κύπρου δεν είναι υπό «τουρκοκυπριακή διοίκηση» είναι υπό στρατιωτική κατοχή. Είναι γεμάτο ξένα στρατεύματα, έποικους και κατοχικά σύμβολα σπαρμένα σε κάθε γωνιά» σημείωσε.
Αφού ανέφερε ότι «το 1974 συντελέστηκε στον τόπο μας ένα έγκλημα» η Πρόεδρος της Βουλής σημείωσε πως «το 1996 έγινε ένα άλλο έγκλημα που συνεχίζεται κάθε ώρα και κάθε στιγμή που περνάει». Πρόσθσε πως «η Κύπρος είναι ευρωπαϊκό έδαφος που τελεί υπό στρατιωτικό έλεγχο τρίτης χώρας και η κατοχή δεν μπορεί γίνει ανεκτή». Ακόμη διερωτήθηκε «ποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα θα ανεχόταν να ζει με συρματοπλέγματα, με σπίτια και περιουσίες κλεμμένες, με εκκλησιές βεβηλωμένες».
Η Αννίτα Δημητρίου σημείωσε πως «απόψε ένα είναι το μήνυμα που στέλνουμε, αυτό που μας υποβάλλουν επιτακτικά οι αθάνατοι λεβέντες μας. Δεν συμβιβαζόμαστε με το μισό και θα έρθει η ώρα που θα το πετύχουμε αυτό που λαχταράμε, θα έρθει εκείνη η ευλογημένη ώρα που θα ελευθερώσουμε και θα επανενώσουμε την πατρίδα μας», κατέληξε.
Εξάλλου ο Δήμαρχος Παραλιμνίου – Δερύνειας, Γιώργος Νικολέττος, ανέφερε σε χαιρετισμό του πως “ο Δήμος μας αποφάσισε να προχωρήσει με αποφασιστικότητα και σεβασμό στη διαμόρφωση του χώρου και στην τοποθέτηση των δύο ανδριάντων που αποτυπώνουν τη μορφή και την ψυχή των ηρωομαρτύρων της ηρωοτόκου γης μας» είπε.
Όπως είπε ο κ. Νικολέττος η δημιουργία του μνημείου που «ακόμη βρίσκεται υπό διαμόρφωση καθώς συνεχίζεται η τοπιοτέχνησή του, αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής προς τους δύο ηρωομάρτυρες. Στον σχεδιασμό μας για τη νέα κεντρική πλατεία του Παραλιμνίου, περιλαμβάνεται και η ανέγερση ενός μνημείου που θα αποδίδει την πρέπουσα τιμή προς τους ήρωες του 1974 και για όλους τους ήρωες του Παραλιμνίου, ώστε η μνήμη τους να παραμείνει άσβεστη στις συνειδήσεις των επόμενων γενεών».
Ο Δήμαρχος εξέφρασε θερμές ευχαριστίες στην Πρόεδρο της Βουλής για την παρουσία της, που «δεν είναι μόνο δείγμα σεβασμού προς τους ήρωές μας, αλλά και μήνυμα ότι η Πολιτεία στέκεται αρωγός σε κάθε πράξη διατήρησης της ιστορικής μνήμης και απόδοσης τιμής».
Όπως είπε ο κ. Νικολέττος «η δεύτερη φάση του μνημείου, που αφορά την πλήρη τοπιοτέχνηση και τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου σε μνημειακό σημείο αναφοράς, θα προσφέρει στους επισκέπτες έναν τόπο περισυλλογής, ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, όχι μόνο για τη θυσία του Τάσου και του Σολωμού, αλλά και για το διαρκές έγκλημα της εισβολής και της κατοχής που βαραίνει την πατρίδα μας εδώ και μισό αιώνα».
Ευχαριστίες εξέφρασε επίσης στον γλύπτη Φίλιππο Γιαπάνη ο οποίος με την τέχνη του απαθανάτισε στους αιώνες τη μορφή και το πνεύμα των δύο ηρώων, σε όλους όσοι εργάστηκαν για την δημιουργία του μνημείου, στην Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού που με «αυταπάρνηση ταξιδεύει την πορεία μνήμης σε κάθε γωνιά της Κύπρου, στην Ευρώπη και σε κάθε σημείο του κόσμου» καθώς και στους γονείς του Τάσου και του Σολωμού, «για την υπομονή τους, για την αξιοπρέπεια και τη δύναμη που επέδειξαν όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι να φτάσει η μέρα που το χρέος θα γινόταν πράξη»
Ο Κωνσταντίνος Σόλωνος, εκ μέρους της Πρωτοβουλίας Μνήμης Ισαάκ – Σολωμού στον χαιρετισμό του ανέφερε ότι «είμαστε εδώ για να μνημονεύσουμε τους δύο λεβέντες της Αμμοχώστου, για να μνημονεύσουμε δύο κίονες του αντικατοχικού, απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου, όχι να τους οδηγήσουμε στην τελευταία τους κατοικία ξανά, με αυτό το μνημείο που καθυστέρησε 29 ολόκληρα χρόνια».
Πρόσθεσε ότι «το μνημείο είναι μικρογραφία αυτού που μεταφέραμε κι εμείς, το 2016 στη μεγάλη πορεία από το Βερολίνο στη Δερύνεια και το 2021 από τον Έβρο στη Δερύνεια. Δυο ανδριάντες που τιμούν τον Τάσο και τον Σολωμό, οι οποίοι δολοφονήθηκαν από όχλο βαρβάρων, μερικές εκατοντάδες μέτρα από εδώ» είπε.
Βρισκόμαστε εδώ, συνέχισε «σαν εκπλήρωση μερίδας από το χρέος που οφείλουμε στα δύο παλληκάρια, τα οποία φώτισαν με τις πράξεις τους τον δρόμο για τη λευτεριά. Είμαστε εδώ χωρίς κομματικά χρώματα, παρωπίδες, ατζέντες και καταστατικά, αλλά μαζί, όπως θα ήθελε ο Τάσος και ο Σολωμός, μαζί, με πλήρη επίγνωση της εθνικής ενότητας που χρειάζεται για έναν τόσο μεγάλο αγώνα».
Ο κ. Σόλωνος ευχήθηκε το συγκεκριμένο μνημείο να γίνει «η υπενθύμιση πως ο Τάσος και ο Σολάκης δεν κατέβασαν στιγμή το βλέμμα, δεν απομάκρυναν ποτέ την ψυχή από την Αμμόχωστο, την Καρπασία, τη Μόρφου, τη Λευκωσία και ειδικά την Κερύνεια. Ας γίνει τούτο το μνημείο η υπενθύμιση πως ο Ερχάν Αρικλί, ο Κενάν Ακίν και οι τόσοι καταζητούμενοι για τη δολοφονία των δύο λεβεντών μας, απολαμβάνουν την ανομία των κατεχομένων και καμιά κυβέρνηση από το 1996, κανένας θεσμός, δεν ζητεί, δεν απαιτεί, την εκτέλεση των διεθνών ενταλμάτων σύλληψης που ισχύουν εναντίον τους», ανέφερε.
Όπως ανέφερε ο κ. Σόλωνο,ς η «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού» δεν ξεχρεώνει με την τέλεση αυτών των εγκαινίων. Η πορεία θα συνεχιστεί, σε πείσμα των καιρών, ώσπου να ολοκληρωθεί στην Κερύνεια με παλλαϊκό και συλλογικό ξέσπασμα, όπως το ζήτησε ο Τάσος, όπως το ήθελε ο Σολωμός» κατέληξε.
Ο γλύπτης Φίλιππος Γιαπάνης είπε πως 29 χρόνια πριν είδαμε τη βαρβαρότητα στο μεγαλείο της και σήμερα 29 χρόνια μετά, εύχομαι να ξυπνήσουμε σαν λαός και ηγεσία. Ο Αττίλας είναι μερικά μέτρα από εδώ, καραδοκεί, περιμένει και δυστυχώς η κατοχή εδραιώνεται» είπε.
Πρόσθεσε πως «ο ελληνισμός μεγαλούργησε από μονάδες ανθρώπων πίσω από το μνημείο το κοιμητήριο Παραλιμνίου» είπε και αφού σημείωσε πως ο Δήμος Παραλιμνίου – Δερύνειας «έκανε το καθήκον του» διερωτήθηκε εάν η πολιτεία έκανε το δικό της καθήκον.
Αναφερόμενος στο μνημείο ο Φίλιππος Γιαπάνης είπε πως «η ρεαλιστική απεικόνιση των δύο ηρώων μας παραπέμπει 29 χρόνια πίσω στα τραγικά γεγονότα, αφού το αριστερό χέρι του Ισαάκ είναι ανεβασμένο για να σταματήσει τους κατακτητές τη στιγμή που πατάει το συρματόπλεγμα της ντροπής. Ο Σολωμός ανεβασμένος για να κατεβάσει το πανί του ψευδοκράτους με κατεύθυνση την κατεχόμενη πατρίδα Αμμόχωστο, Καρπασία».
Η Αναστασία, κόρη του Τάσου Ισάακ στον δικό της χαιρετισμό ανέφερε ότι στις 11 Αυγούστου 1996 οι βάρβαροι με τη βοήθεια του κατοχικού στρατού κτύπησαν μέχρι θανάτου, τον πατέρα της, έναν άοπλο άνθρωπο με ρόπαλα, πέτρες και ξύλα και πρόσθεσε πως «τόσα χρόνια μετά ακόμα να γίνει κατανοητό ότι η κατοχή επηρεάζει την καθημερινότητα, το παρών και το μέλλον μας».
Οι δολοφόνοι του πατέρα μου και του Σολή, συνέχισε, «κυκλοφορούν ελεύθεροι, χαρίζουν τις περιουσίες μας και εμείς συνεχίζουμε να ζούμε σε μια κανονικότητα που κτίστηκε πάνω στη λήθη και στην αμνησία. Ζούμε σε μια κατάσταση που δημιούργησαν οι δολοφόνοι γιατί ξεχάσαμε ποιοι πλήρωσαν με αίμα» είπε και σημείωσε πως «δεν δεχόμαστε η θυσία του Τάσου και του Σολωμού να πάνε χαμένες, δεν δεχόμαστε να καπηλεύονται τα ονόματα των ηρώων, να οικειοποιούνται το φως τους για να φωτίσουν το δικό τους σκοτάδι».
Πρόσθεσε πως «απαιτούμε, όπως στήθηκε αυτό το μνημείο να αποδοθεί και δικαιοσύνη, να συλληφθούν οι δολοφόνοι με σκοπό να ανοίξει ο δρόμος της απελευθέρωσης».
Unveiling of the Statues of T. Isaak and S. Solomou in Paralimni
The unveiling of the statues of Tassos Isaak and Solomos Solomou, murdered in 1996, took place on Saturday evening in an area near Paralimni Cemetery. The ceremony was officiated by the President of the House of Representatives, Annita Demetriou, who stressed that their murderers remain unpunished and that if we become accustomed to the status quo, it is as if we are betraying those who never accepted it.
The two statues were created by sculptor Philippos Yiapanis, on the initiative of the Municipality of Paralimni-Deryneia. The event was also attended by hundreds of motorcyclists from the “Isaak–Solomou Memory Initiative”, who, after riding their motorcycles through all the towns of free Cyprus and crossing the Deryneia checkpoint, ended up at the memorial site.
In her address, the President of the House said that “the two brave men confronted death with courage and became a song on the lips of a nation”, noting that “29 years later, the perpetrators have not paid for their heinous crime. Twenty-nine years later, a crime committed in times of peace—if only it had been by our own hand—two young men were murdered in cold blood while they stood unarmed before them.”
She went on to say: “Twenty-nine years later there has been no arrest, no justice, no apology. Eleven arrest warrants—six for the murder of Tassos and five for the murder of Solomos—issued in October and November 1996, have remained unexecuted for 29 whole years, with Turkey stubbornly refusing to carry them out.”
Ms. Demetriou pointed out that “the 2008 judgment of the European Court of Human Rights proves Turkey’s guilt, yet it too remains unenforced. The murderers of Tassos and Solomos remain unpunished,” she said.
She added: “We do not forget, and we will not forget, and there are those among us who ensure this—not with slogans and shouts, but with a strong pulse on the avenues, at intersections, everywhere; daring companions in collective memory, leaders in the struggle for liberation—and they are the motorcyclists of the Isaak–Solomou Memory Initiative.”
The motorcyclists, Ms. Demetriou continued, “without much fanfare each year, cross all of free Cyprus on their bikes, opening roads—roads leading to the return to our occupied land. For decades, they have not allowed the sacrifice of our heroes to be forgotten; they do not let memory fade, but turn it into fuel, a flame passed on to the younger generations, defying oblivion.”
The President of the House warmly congratulated the Mayor for this special initiative and the members of the Municipal Council of Paralimni–Deryneia “who envisioned, persisted, overcame obstacles, and in a short time carried out this overdue tribute to our two heroes—placing the statues sculpted by Philippos Yiapanis at the heart of the local community. In the center of daily life, here in Paralimni, in the heart of the land that gave birth to these two brave men—for people to see, for passersby to see, but especially for the young, so that we may all be aware of our duty,” she noted.
“These two brave men,” Ms. Demetriou continued, “stood like giants at the Deryneia checkpoint because Cyprus remains enslaved; because the conqueror’s flag is an open wound on Pentadaktylos; because Famagusta, Kyrenia, Morphou, and Karpasia are decaying or being sold off behind barbed wire; because every inch of our occupied land holds within it the voice and pain of those who were forcibly displaced,” she said.
“And if we get used to the status quo,” she continued, “then it is as if we betray those who never got used to it—those who stood where no one else dared, as a shield for the entire Cypriot Hellenism.” She added that the sacrifice of the two heroes “does not allow us to remain silent; it compels us to persist—with steadfastness, national conscience, strategy, and diplomacy.”
She stressed: “What happened in Cyprus in 1974 was an invasion—with tanks, with an army, with rapes, with deaths—and what has continued since then for over half a century is an occupation. The northern part of Cyprus is not under ‘Turkish Cypriot administration’—it is under military occupation. It is full of foreign troops, settlers, and occupation symbols scattered in every corner.”
She noted that “in 1974, a crime was committed in our land, and in 1996, another crime took place—one that continues every hour, every moment that passes.” She added: “Cyprus is European soil under the military control of a third country, and the occupation cannot be tolerated. Which other European country would tolerate living with barbed wire, with stolen homes and properties, with desecrated churches?”
Annita Demetriou concluded: “Tonight, there is only one message we send—the one our immortal brave men urge upon us: we do not settle for half. The time will come when we will achieve what we long for; that blessed hour will come when we will liberate and reunite our homeland.”
Meanwhile, the Mayor of Paralimni–Deryneia, Giorgos Nicolettos, said in his address: “Our Municipality decided to proceed with determination and respect in shaping the site and placing the two statues that depict the form and soul of the heroic martyrs of our heroic land.”
He explained that the creation of the memorial, “which is still being landscaped, is a minimal tribute to the two heroic martyrs. In our plans for the new central square of Paralimni, we also include the erection of a monument that will pay due honor to the heroes of 1974 and to all the heroes of Paralimni, so that their memory remains eternal in the minds of future generations.”
The Mayor expressed heartfelt thanks to the President of the House for her presence, “which is not only a sign of respect for our heroes but also a message that the State stands as an ally in every act of preserving historical memory and paying tribute.”
He added that “the second phase of the memorial, involving full landscaping and the transformation of the surrounding area into a monumental reference point, will offer visitors a place for reflection, information, and awareness—not only about the sacrifice of Tassos and Solomos but also about the ongoing crime of the invasion and occupation that has burdened our homeland for half a century.”
Thanks were also expressed to sculptor Philippos Yiapanis, who “immortalized through his art the form and spirit of the two heroes for the ages,” to all those who worked on creating the memorial, to the Isaak–Solomou Memory Initiative “which selflessly carries the journey of remembrance to every corner of Cyprus, Europe, and the world,” and to the parents of Tassos and Solomos “for their patience, dignity, and strength over all these years, until the day came when the debt was honored in action.”
Konstantinos Solonos, speaking on behalf of the Isaak–Solomou Memory Initiative, said: “We are here to honor the two brave men of Famagusta, two pillars of Cyprus’s anti-occupation, liberation struggle—not to lead them to their final resting place again, with this memorial that was delayed 29 whole years.”
He added: “The monument is a miniature of what we carried in 2016 in the great march from Berlin to Deryneia and in 2021 from Evros to Deryneia—two statues honoring Tassos and Solomos, who were murdered by a mob of barbarians just a few hundred meters from here.”
“We are here,” he continued, “as part of repaying the debt we owe to these two young men, who lit the path to freedom with their actions. We are here without party colors, blinders, agendas, or statutes, but together—as Tassos and Solomos would have wanted—together, with full awareness of the national unity needed for such a great struggle.”
Mr. Solonos expressed the hope that this monument will serve “as a reminder that Tassos and Solakis never lowered their gaze, never turned their soul away from Famagusta, Karpasia, Morphou, Nicosia, and especially Kyrenia. Let this monument be a reminder that Erhan Arikli, Kenan Akin, and the many others wanted for the murder of our two brave men enjoy the lawlessness of the occupied areas—and that no government since 1996, no institution, has demanded the execution of the international arrest warrants against them.”
He noted that the Isaak–Solomou Memory Initiative “does not settle its debt with the inauguration of this memorial. The march will continue, despite the times, until it concludes in Kyrenia with a nationwide and collective outpouring—just as Tassos asked, just as Solomos wanted.”
Sculptor Philippos Yiapanis said: “Twenty-nine years ago, we witnessed barbarity at its height, and today—29 years later—I hope we awaken as a people and as a leadership. Attila is only a few meters from here, lurking, waiting, and unfortunately the occupation is being entrenched.”
He added that “Hellenism has thrived thanks to individuals—people behind the memorial at Paralimni Cemetery,” and, noting that the Municipality of Paralimni–Deryneia “did its duty,” he wondered whether the State had done its own.
Speaking about the monument, Yiapanis explained: “The realistic depiction of our two heroes takes us back 29 years to the tragic events—the left hand of Isaak is raised to stop the conquerors as he steps on the barbed wire of shame. Solomou is climbing to lower the flag of the pseudo-state, facing towards his occupied homeland of Famagusta and Karpasia.”
Anastasia, daughter of Tassos Isaak, said in her address that on 11 August 1996, “the barbarians, aided by the occupying army, beat my father to death—an unarmed man—with clubs, stones, and sticks,” adding that “so many years later, it is still not understood that the occupation affects our daily life, our present, and our future.”
“The murderers of my father and Solis,” she continued, “walk free, giving away our properties, and we continue to live in a normality built on forgetting and amnesia. We live in a situation created by the murderers because we have forgotten who paid in blood.” She stressed: “We do not accept that the sacrifice of Tassos and Solomos will be in vain; we do not accept that the names of our heroes will be exploited, their light appropriated to illuminate others’ darkness.”
She concluded: “We demand that, just as this monument was erected, justice must also be served—so that the murderers are arrested and the road to liberation is opened.”
