Text follows in English
Σε μια περίοδο όπου η κοινή γνώμη φλέγεται και τα λαϊκά δικαστήρια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ΜΜΕ ακολουθούν με ευκολία τη κοινή γνώμη, ο γνωστός νομικός Τζόσεφ Φράγκου επιλέγει να κολυμπήσει ενάντια στο ρεύμα. Η τοποθέτησή του αξίζει να διαβαστεί και να προβληματίσει, προτού καταλήξουμε σε όποια βιαστικά και αυθαίρετα συμπεράσματα.
Ας θυμόμαστε πως η πολιτική αντιπαράθεση δεν πρέπει να οδηγεί σε τυφλές ερμηνείες που εξυπηρετούν μικροκομματικά συμφέροντα. Ο πολιτικός πολιτισμός δεν προϋποθέτει μόνο διαφάνεια και δικαιοσύνη, αλλά πάνω απ’ όλα ανθρωπιά. Και σε μια Κύπρο που ταλανίζεται από σκάνδαλα και διαφθορά, έχουμε ανάγκη πολιτικούς που στέκονται πρώτα ως άνθρωποι.
Το SkalaTimes το έχει επισημάνει επανειλημμένα: πριν κατακρεουργήσουμε χαρακτήρες και προσωπικότητες στο βωμό της ψηφιακής “δικαιοσύνης” και στα λαικά δικαστήρια ΜΚΔ και ΜΜΕ, ή κομματικών γραφείων, ας κάνουμε ένα βήμα πίσω. Ας χρησιμοποιήσουμε διπλά το μυαλό και την καρδιά. Δικαιοσύνη και αλήθεια δεν σημαίνουν σε καμία περίπτωση αυθαίρετες κρίσεις, χωρίς τεκμηρίωση, χάριν εντυπωσιασμού ή σκοπιμοτήτων και συμφερόντων.
Και, τέλος, σε σημαντικά ζητήματα ας σκεφτόμαστε διπλά πριν μιλήσουμε. Τουλάχιστον αυτό προσπαθούμε να κάνουμε εδώ, στο SkalaTimes. Το καταφέρνουμε πάντα; Ίσως όχι. Αλλά, με το χέρι στη καρδιά, το προσπαθούμε!
Ακολουθεί αυτούσια η ανάρτηση του κ. Φράγκου:
Η ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ Ο ΒΓΕ
Γράφω έχοντας πλήρη επίγνωση ότι οι θέσεις μου συγκρούονται με την κρατούσα άποψη της κοινωνίας και της πολιτείας.
Ομως βρίσκω τον εαυτό μου εγκλωβισμένο στην δική μου αλήθεια, στην δική μου άποψη και δεν μπορώ παρά να φανώ συνεπής με την πάγια μου θέση ότι η ελευθερία του λόγου, για να είναι τέτοια, προϋποθέτει ότι ο λόγος κάποιου εκφράζει αυτό που πραγματικά πιστεύει και όχι αυτό που πρέπει.
Το αίτημα του ΑΚΕΛ, του Οδυσσέα και των λοιπών που συνθέτουν την συμμαχία της προπαγάνδας και του λαϊκισμού, είναι δομημένο ως εξής:
Ο ΒΓΕ εσκεμμένα επέλεξε να αναστείλει την ποινική δίωξη του κατηγορούμενου στην πλέον πολύκροτη υπόθεση βιασμού, επειδή ο κατηγορούμενος ήταν στέλεχος του ΔΗΣΥ. Το κίνητρο του ΒΓΕ ήταν αλλότριο και στόχο είχε να βοηθήσει το συγκεκριμένο στέλεχος του κόμματος από το οποίο προέρχεται.
Προτού απαντήσω στο εν λόγω αισχρό επιχείρημα, είναι σημαντικό η κοινή γνώμη να λάβει γνώση κάποιων εκ των γεγονότων της υπόθεσης, ως αυτά εκτίθενται στην απόφαση του ΕΔΑΔ. Αν κάποιος μπει στον κόπο να την διαβάσει μπορεί εύκολα να τα επιβεβαιώσει.
Η παραπονούμενη έδωσε κατάθεση στην οποία περιέγραψε με λεπτομέρεια την καταγγελία βιασμού της δέκα χρόνια πριν και οι αστυνομικές αρχές, ορθά ενεργοποιήθηκαν άμεσα προς διερεύνηση της υπόθεσης.
Ληφθήκαν καταθέσεις από διάφορα πρόσωπα και κρίθηκε, από τον ΙΔΙΟ άνθρωπο και την ΙΔΙΑ υπηρεσία που σήμερα λιθοβολούνται, ότι ο ύποπτος έπρεπε να διωχθεί ποινικά. Όπως και έγινε.
Μεταγενέστερα, σε δύο διαφορετικά χρονικά σημεία, η παραπονούμενη προέβη σε δύο συμπληρωματικές καταθέσεις.
Στην πρώτη παραδέχτηκε ότι μετά την διάπραξη του κατ’ισχυρισμό βιασμού, συνέχισε να έχει επαφή με τον κατηγορούμενο. Στην απόφαση του ΕΔΑΔ γίνεται συγκεκριμένη αναφορά σε ένα μήνυμα μετά το περιστατικό βιασμού,
στο οποίο η παραπονούμενη στέλνει ευχές στον κατηγορούμενο για την ονομαστική του γιορτή και του λέει ότι τον αγαπά και σε ένα άλλο μήνυμα σε άλλο χρονικό σημείο, όπου του εύχεται καλές επιτυχίες στις επικείμενες εκλογές στις οποίες ο κατηγορούμενος θα συμμετείχε.
Στην δεύτερη συμπληρωματική κατάθεση, η παραπονούμενη παραδέχεται ότι ένα μήνα πριν το συμβάν, είχε συναινετική σεξουαλικη επαφή με τον κατηγορούμενο στον ίδιο τόπο που έλαβε χώρα ο βιασμός της από αυτόν.
Υπό το φως των πιο πάνω νέων δεδομένων, που ακολούθησαν της καταχώρησης του κατηγορητηρίου, κρίθηκε αναγκαίο από την νομική υπηρεσία, όπως διευθετηθεί συνάντηση με την κατηγορούμενη για να αξιολογηθεί περαιτέρω η νέα μαρτυρία. Η παραπονούμενη φαίνεται να υπέπεσε σε διάφορες αντιφάσεις με αποτέλεσμα να κριθεί από την νομική υπηρεσία και τον ΒΓΕ, ότι οι πιθανότητες απόδειξης της κατηγορίας του βιασμού στον απαιτούμενο βαθμό, ήταν περιορισμένες.
Το βασανιστικό ερώτημα ήταν το ακόλουθο: είναι εφικτό να αποδειχτεί πέρα πάσης λογικής αμφιβολίας η ενοχή του κατηγορούμενου;
Τα ως άνω νέα γεγονότα δεν είχαν καταλυτικό ρόλο ως απομονωμένα γεγονότα αλλά δημιούργησαν ιδιαίτερη ανησυχία ως προς την τύχη της υπόθεσης επι του συνόλου τους, συνδυαστικά με την απάντηση στο εύλογο ερώτημα που θα ετίθετο στην δική: γιατί αυτά δεν αναδείχθηκαν στην πρώτη κατάθεση της παραπονούμενης;
Δεν έχω πρόθεση να εκφράσω άποψη ως προς την ορθότητα της απόφασης του ΒΓΕ να αναστείλει την ποινική δίωξη. Ομολογώ ότι σε αυτό το δίλημμα, επι του συνόλου του μαρτυρικού υλικού, ενδεχομένως να υπήρχε περιθώριο να συνεχιστεί η δίωξη (διότι υπήρχε μαρτυρία να υποστηρίξει τη θέση της παραπονούμενης) ή τουλάχιστον, θα μπορούσε να επεκταθεί η διερεύνηση προς άλλες διαθέσιμες κατευθύνσεις προ της λήψης της απόφασης για αναστολή, όπως ορθά υποδεικνύει και το ΕΔΑΔ.
Ο ΒΓΕ, ανεξαρτήτως της ορθότητας της κρίσης του, έκανε λάθη και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι παραβιάστηκαν δικαιώματα της παραπονούμενης.
Όμως, είναι αδιανόητο να ισχυρίζεται κάποιος ότι τα κίνητρα του ήταν αλλότρια. Υπό το φως των δεδομένων που περιγράφονται πιο πάνω, δεν υπάρχει στοιχειώδης ορθολογισμός στο επιχείρημα του μετώπου του λαϊκισμού.
Μόνο αυτοί που θέλουν να κτίσουν ή να διατηρήσουν πολιτικές καριέρες, μπορεί να ισχυρίζονται ότι υπάρχουν έστω στοιχειώδης ενδείξεις κακοπιστίας ή διαφθοράς.
Ο ΒΓΕ κλήθηκε να πάρει μια πολύ δύσκολη απόφαση στη βάση της μαρτυρίας που είχε ενώπιον του, η οποία, στον πυρήνα της, ήταν ως πιο πάνω περιγράφεται. Έπρεπε να ισορροπήσει μεταξύ των δικαιωμάτων της παραπονούμενης, αυτών του κατηγορουμένου (ναι έχει και αυτός δικαιώματα) και του δημοσίου συμφέροντος.
Η απόφαση του είναι στην κρίση του καθενός και κρίθηκε ήδη από το ΕΔΑΔ. Μέχρι εκεί όμως.
Λυπάμαι να παρατηρήσω ότι η δίψα της κοινωνίας για αίμα βρίσκει για ακόμα μια φορά έκφραση στην πολιτική σκηνή του τόπου, η οποία είναι πανέτοιμη να ικανοποιήσει τις ορέξεις της.
Προς τους πολιτικούς του λαϊκισμού που έχουν λυσσάξει αυτές τις μέρες χωρίς καν να έχουν διαβάσει την απόφαση του ΕΔΑΔ, λέω ότι έχετε ξεπεράσει κάθε φραγμό. Διότι και η αισχρότητα έχει όρια.
A Post That Swims Against the Current: Renowned Lawyer Joseph Frangou Speaks Out on the Deputy Attorney General
At a time when public opinion is ablaze and social media along with mainstream media are quick to follow the tide, renowned lawyer Joseph Frangou chooses to swim against the current. His position is worth reading and reflecting upon, before we jump to rushed and arbitrary conclusions.
Let us remember that political rivalry should not lead to blind interpretations that serve petty partisan interests. Political civility does not only require transparency and justice but, above all, humanity. And in a Cyprus plagued by scandals and corruption, what we truly need are politicians who first and foremost stand as human beings.
SkalaTimes has stressed this repeatedly: before we destroy characters and personalities at the altar of digital “justice,” in the people’s courts of social media, mainstream media, or party offices, we should take a step back. Let’s use both our minds and our hearts. Justice and truth can never mean arbitrary judgments made for the sake of spectacle, convenience, or ulterior motives.
And finally, when it comes to serious matters, let’s think twice before we speak. At SkalaTimes, this is what we try to do. Do we always succeed? Perhaps not. But, hand on heart, we honestly try.
Below is the full post by Mr. Frangou:
THE DEMAND FOR THE RESIGNATION OF THE DEPUTY ATTORNEY GENERAL
I write with full awareness that my position clashes with the prevailing opinion of both society and the state.
Yet, I find myself bound by my own truth, my own perspective, and I can only remain consistent with my long-held belief that freedom of speech—if it is to be genuine—requires one to express what they truly believe, not what is expected of them.
The demand made by AKEL, Odysseas, and others who form the alliance of propaganda and populism, is framed as follows:
The Deputy Attorney General (DAG) deliberately chose to suspend the criminal prosecution in the most high-profile rape case, because the accused was a DISY party official. The DAG’s motive, they claim, was improper and aimed at aiding the said official from the party he comes from.
Before responding to this vile argument, it is important that the public be made aware of some facts of the case, as outlined in the European Court of Human Rights (ECHR) decision. Anyone who takes the time to read it can easily confirm them.
The complainant gave a detailed statement alleging a rape that took place ten years earlier, and the police rightly acted immediately to investigate the case.
Testimonies were collected from various individuals, and it was determined—by the same person and same office now being vilified—that the suspect should be criminally prosecuted. And so he was.
Subsequently, at two different points in time, the complainant gave two supplementary statements.
In the first, she admitted that after the alleged rape, she continued to have contact with the accused. The ECHR ruling specifically refers to a message sent after the rape incident in which the complainant wished the accused well for his name day and told him she loved him, as well as another message at a later date in which she wished him success in the upcoming elections he was to participate in.
In the second supplementary statement, the complainant admitted that one month prior to the incident, she had consensual sexual intercourse with the accused at the same location where the rape allegedly took place.
In light of these new developments—presented after the charges had been filed—it was deemed necessary by the Legal Service to arrange a meeting with the complainant to further assess the new testimony. The complainant seemed to have made several contradictory statements, leading the Legal Service and the DAG to conclude that the chances of proving the rape charge beyond reasonable doubt were limited.
The agonizing question was this: is it possible to prove the defendant’s guilt beyond reasonable doubt?
These new facts, not as isolated incidents but taken as a whole, raised serious concerns about the case’s viability—especially when combined with the legitimate question that would inevitably arise during trial: why were these details not mentioned in the complainant’s initial testimony?
I do not intend to express an opinion on whether the DAG’s decision to suspend prosecution was correct. I admit that in light of all the testimony, there may have been room to continue the prosecution (since there was evidence supporting the complainant’s position) or at least to further expand the investigation before making a decision to suspend it, as rightly noted by the ECHR.
The DAG, regardless of whether his judgment was correct, did make mistakes, and there is no doubt that the complainant’s rights were violated.
However, it is inconceivable to claim that his motives were improper. Based on the facts described above, there is no rational basis for the argument presented by the populist front.
Only those looking to build or maintain political careers can claim there are even basic indications of bad faith or corruption.
The DAG was called to make a very difficult decision based on the testimony available to him, which, at its core, was as described above. He had to strike a balance between the rights of the complainant, the rights of the accused (yes, he also has rights), and the public interest.
His decision is up for public judgment—and has already been judged by the ECHR. But it should stop there.
I regret to observe that society’s thirst for blood is once again manifesting on the country’s political stage, which is all too eager to satisfy its appetite.
To the populist politicians who have been foaming at the mouth in recent days without even reading the ECHR ruling, I say: you have crossed every line. Even disgrace has its limits.
