Text follows in English
Η ιστορία που μοιράστηκε σήμερα στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook ο νομικός Αρτέμης Αρτέμιου, από το ίδρυμα Αλκίνοος (εδώ), μας υπενθυμίζει ότι γύρω μας υπάρχει αγάπη και ανθρωπιά – μπράβο Αλώνα!
Μας υπενθυμίζει επίσης ότι οι αγαπημένοι μας μπορεί να «φεύγουν», αλλά ζουν για πάντα μέσα από την προσφορά και την αγάπη που δημιουργούμε εις μνήμη τους.
Αυτούσια η ανάρτηση του κ. Αρτέμη Αρμεμίου:
Η Άλωνα, το χωριό που έγινε στήριγμα.
Υπάρχουν στιγμές που η ζωή σε φέρνει αντιμέτωπο με καταστάσεις που δεν μπορείς ποτέ να φανταστείς.
Όταν αρρωσταίνει ένα παιδί, όλα αλλάζουν. Οι μέρες γεμίζουν με αγωνία, οι νύχτες με αβεβαιότητα.
Κι όμως, εκεί που νομίζεις ότι θα λυγίσεις, βρίσκεις στήριγμα στα πιο απλά και αληθινά πράγματα: στους ανθρώπους γύρω σου.
Εμείς το ζήσαμε έντονα αυτό. Η έμπρακτη και συνεχής στήριξη από όλους τους φίλους και συγγενείς μας βοήθησε στον μέγιστο βαθμό. Αυτοί μας κράτησαν όρθιους.
Ακόμα και στο χωριό, την Άλωνα το ζήσαμε αυτό. Από τη στιγμή που μάθαμε για τον Αλκίνοο, δεν χρειάστηκε να πούμε τίποτα παραπάνω. Το χωριό κατάλαβε. Ο παππούς του, που ήταν από τους πιο δραστήριους ανθρώπους της κοινότητας, ένοιωσε δίπλα του τους φίλους και συγχωριανούς να τον στηρίζουν με τον πιο διακριτικό τρόπο. Να ρωτούν για το παιδί, να νοιάζονται για την οικογένεια, χωρίς περιέργεια, χωρίς βάρος. Μόνο με αγάπη. Αυτό του έδινε δύναμη και κουράγιο τα οποία μετέφερε σε εμάς.
Αποκορύφωμα, για μένα, το Πάσχα του 2019 μετά το ταξίδι μας στην Γερμανία. Το κοινοτικό συμβούλιο διοργάνωνε τις καθιερωμένες εκδηλώσεις και τα παραδοσιακά παιχνίδια. Ο Αλκίνοος ήθελε να συμμετέχει στους αγώνες με το προσθετικό του πόδι. Ήθελε να είναι όπως όλα τα παιδιά. Ήξερε, όμως, ότι δεν μπορούσε να τρέξει στον ίδιο ρυθμό. Τότε το χωριό βρήκε τη λύση. Ο Αλκίνοος έτρεξε, τερμάτισε και πήρε το μετάλλιό του. Το κρατούσε σαν θησαυρό και το έδειχνε με καμάρι. Εκείνη η στιγμή δεν ήταν απλώς μια χαρά, ήταν μια απόδειξη ότι ανήκει σε μια κοινότητα.
Χθες στον ίδιο χώρο, χρόνια μετά και με την παρουσία του Αλκίνοου να είναι μέσω του Ίδρυμα Αλκίνοος Αρτεμίου που συστάθηκε στην μνήμη του, οι κυρίες του χωριού έκαναν κάτι συγκινητικό. Οργάνωσαν τον «Καφέ της Αγάπης».Σέρβιραν καφεδάκια, έφεραν μουσική, μίλησαν, γέλασαν και μέσα από όλο αυτό, συγκέντρωσαν ένα μεγάλο ποσό για το Ίδρυμα. Αυτό το ποσό θα αξιοποιηθεί προς όφελος των παιδιών με ογκολογικές και αιματολογικές παθήσεις και τις οικογένειές τους.
Χθες έμαθα επίσης ότι το κοινοτικό συμβούλιο φτιάχνει προσβάσεις για ΑμεΑ, ράμπες και ειδικά αποχωρητήρια. Για να μπορεί κάθε επισκέπτης να έρχεται στο χωριό και να νιώθει ότι είναι καλοδεχούμενος.
Η Άλωνα δεν έκανε απλά κάτι «μεγάλο». Έκανε το μεγαλύτερο: έδειξε ότι ένα χωριό μπορεί να γίνει ένα φιλόξενο περιβάλλον. Ότι οι πράξεις αγάπης, όσο μικρές κι αν φαίνονται, μπορούν να αλλάξουν μια ολόκληρη ζωή.
Κι εγώ, από όλα αυτά, κρατώ την εικόνα του Αλκίνοου με το μετάλλιο στο στήθος και το χαμόγελό του να φωτίζει την πλατεία. Εκείνο το χαμόγελο είναι η πιο δυνατή απόδειξη ότι όταν οι άνθρωποι ενώνονται, τίποτα δεν είναι αδύνατο.
Θεωρώ ότι κάθε χωριό, κάθε γειτονιά, μπορεί να κάνει τα ίδια και καλύτερα. Θεωρώ ότι μπορεί να αγκαλιάσει τον γείτονα, να τον στηρίζει και να του δημιουργεί τις συνθήκες δημιουργεί όπου κανένα παιδί και καμία οικογένεια δεν θα νιώθει μόνη.
Ευχαριστούμε Alona village Cyprus – Άλωνα.
Ευχαριστούμε Αθλητικός Πνευματικός Όμιλος Άλωνας – ΑΠΟΑ
Ευχαριστούμε Κοινοτικό Συμβούλιο Άλωνας
Another Story from Alkinoos, Full of Love and Humanity
The story shared today on his personal Facebook account by lawyer Artemios Artemiou, from the Alkinoos Foundation (here), reminds us that love and humanity surround us – well done, Alona!
It also reminds us that our loved ones may “leave,” but they live forever through the love and generosity we create in their memory.
Here is Mr. Artemios Artemiou’s post in full:
Alona, the Village That Became a Support
There are moments when life confronts you with situations you could never imagine.
When a child falls ill, everything changes. Days fill with anxiety, nights with uncertainty.
And yet, just when you think you might break, you find support in the simplest and most genuine things: the people around you.
We experienced this deeply. The practical and continuous support from all our friends and relatives helped us immensely. They kept us standing.
Even in the village of Alona, we felt this. From the moment we learned about Alkinoos, there was no need to say anything more. The village understood. His grandfather, one of the most active members of the community, felt the support of friends and fellow villagers in the most discreet way: asking about the child, caring for the family, without curiosity, without burden. Only with love. That gave him strength and courage, which he passed on to us.
For me, the highlight was Easter 2019, after our trip to Germany. The community council was organizing the usual events and traditional games. Alkinoos wanted to participate in the races with his prosthetic leg. He wanted to be like all the other children. Yet he knew he couldn’t run at the same pace. Then the village found a solution. Alkinoos ran, finished, and received his medal. He held it like a treasure and proudly showed it off. That moment wasn’t just joy; it was proof that he belonged to a community.
Yesterday, in the same place, years later, with Alkinoos’ presence felt through the Alkinoos Artemiou Foundation established in his memory, the ladies of the village did something moving. They organized the “Coffee of Love.” They served coffee, brought music, spoke, laughed, and through it all, raised a substantial amount for the Foundation. This sum will be used for the benefit of children with oncological and hematological conditions and their families.
Yesterday I also learned that the community council is creating accessible paths for people with disabilities, including ramps and special restrooms, so that every visitor can come to the village and feel truly welcome.
Alona didn’t just do something “big.” It did the greatest thing: it showed that a village can become a welcoming environment. That acts of love, however small they may seem, can change an entire life.
From all of this, I keep the image of Alkinoos with the medal on his chest, his smile lighting up the square. That smile is the strongest proof that when people come together, nothing is impossible.
I believe that every village, every neighborhood, can do the same—and even better. I believe it can embrace its neighbors, support them, and create conditions where no child and no family ever feels alone.
