Της Γιώτας Δημητρίου
Υπάρχει ρομαντισμός στις μέρες μας; Υπάρχει αληθινή αγάπη;
Σε μια κοινωνία που το να απατήσες το σύντροφο σου, τον σύζυγο σου, το ταίρι σου, γίνεται με τόση ευκολία και μοιάζει με πανδημία εποχής (“κολλάνε” συνήθως όσοι κρύβουν αγκάθια στον εσωτερικό τους κόσμο, βλέπε κόμπλεξ και άλλα ψυχολογικά τραύματα), σε μια κοινωνία που το να απατήσεις “επειδή βαρέθηκες” είναι trendy και αποδεκτό από την κοινωνία (θεε μου με πόση ευκολία τα άδικα έχουν βαφτιστεί “normal” για χάριν του “μοντέρνου κόσμου”;) σε μια τέτοια κοινωνία, το ερώτημα που αιωρείται είναι το εξής: Yπάρχει ρομαντισμός στις μέρες μας ή μόνο στα βιβλία του Nicholas Sparks και της Jane Austen μπορούμε να τον βρούμε;
Το αν υπάρχει ρομαντισμός και αληθινή αγάπη στις μέρες είναι ένα μεγάλο ερώτημα που θέλει ανάλυση και έρευνα. Υποψιάζομαι δε ότι τα ευρήματα θα διαφέρουν από χώρα/κοινωνία σε χώρα/κοινωνία. (Αυτό λέει και η εμπειρία μου ως κάποια που έχει ζήσει Νέα Υόρκη, Λονδίνο και Λάρνακα).
Παρόλα αυτά, η εικόνα που είδα πριν λίγες μέρες στα ερείπια του πρώην ξενοδοχείου Beau Rivage είναι μια ελπίδα πως ακόμα υπάρχει ρομαντισμός ανάμεσα μας και αν μη τι άλλο η πιο κάτω εικόνα με έκανε να χαμογελάσω.
Αναρωτιέμαι βέβαια, αυτή η Keira είπε τελικά το ναι και έγινε και το κορίτσι του;
Καλέ μου άγνωστε που “σκαρφάλωσες” μέσα στα ερείπια για να της ζητήσεις να γίνει το κορίτσι σου, να ξέρεις πως μοιάζεις με εξαίρεση, σε ένα κόσμο που ο ρομαντισμός φυτρώνει μόνο στα καλά βιβλία λογοτεχνίας, ενώ στην πραγματική ζωή μοιάζει σαν ένα είδος προς εξαφάνιση.
Σε ένα κόσμο που οι άνθρωποι φοβούνται να “τσαλακωθούν” για χάριν του έρωτα και της αγάπης….Εσύ καλέ μου άγνωστε είσαι μια, πως να το πούμε, ελπίδα!
