Text Follows in English
Текст следует на русском языке
SkalaTimes Team
Ζούμε σε μια εποχή όπου η φωνή του καθενός μπορεί να ακουστεί δυνατά, άμεσα και χωρίς φίλτρα. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν προσφέρει ένα δημόσιο βήμα στον καθένα· μια “αγορά” όπου ο καθένας εκφράζει άποψη, θυμό, απογοήτευση – συχνά με τρόπο σφοδρό, άκαμπτο και μονότονα αρνητικό. Η διαρκής μεμψιμοιρία, η κριτική για την κριτική, η απόλυτη άρνηση κάθε προσπάθειας ή πρόθεσης, δεν είναι απλώς φαινόμενο επικοινωνιακό. Είναι ένα κοινωνικό σύμπτωμα, που απειλεί να διαβρώσει τον ίδιο τον πυρήνα της δημοκρατίας και της συλλογικής δράσης.
Αναρωτιέται κανείς: τι ωφελεί η συνεχής καταγγελία, όταν δεν ακολουθείται από καμία πρόταση; Τι παράγει η πικρία όταν δεν μετουσιώνεται σε πράξη, σε συμμετοχή, σε ευθύνη;
Η κριτική, όσο αναγκαία και πολύτιμη κι αν είναι για την υγεία μιας κοινωνίας, χάνει την αξία της όταν γίνεται επάγγελμα και συνήθεια. Όταν είναι στείρα και δεν οδηγεί σε διάλογο και λύσεις. Όταν γίνεται τρόπος ύπαρξης, αντί για τρόπο δράσης.
Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι δεν αντιλαμβάνονταν την πολιτική ως πεδίο καταγγελίας, αλλά ως χώρο ουσιαστικής συμμετοχής του πολίτη. Ο Αριστοτέλης όρισε τον άνθρωπο ως “ζῷον πολιτικόν”, επισημαίνοντας την εγγενή του τάση να ζει και να ευημερεί μέσα σε μία οργανωμένη πολιτεία. Η κοινωνική μας φύση, η ανάγκη μας να ανήκουμε, να συν-διαμορφώνουμε και να δημιουργούμε μαζί, είναι στοιχείο της ανθρώπινης ταυτότητας. Γι’ αυτό και η αποχή από τα κοινά ή, ακόμη χειρότερα, η διαρκής αρνητικότητα, αποτελεί παραίτηση από μια βασική μας υποχρέωση: τη δημοκρατική συμμετοχή.
Ο Περικλής, στον “Επιτάφιο” του Θουκυδίδη, υπερασπιζόταν τον ενεργό πολίτη, λέγοντας πως «μόνον ο πολίτης που δεν ασχολείται με τα κοινά δεν είναι φιλήσυχος, αλλά άχρηστος». Η φράση του αυτή δεν στρέφεται μόνο εναντίον εκείνων που απέχουν σιωπηλά, αλλά και εναντίον εκείνων που κρίνουν από τον καναπέ ή την οθόνη τους, χωρίς να αναλαμβάνουν ευθύνη για τίποτα.
Η καλλιέργεια ενός πολιτικού πολιτισμού είναι ίσως η μεγαλύτερη ανάγκη της εποχής μας. Ενός πολιτισμού που δεν βασίζεται στην εξύβριση του “άλλου”, ούτε στη διάλυση κάθε θεσμού με τον λεκτικό μας οδοστρωτήρα. Πολιτικός πολιτισμός σημαίνει: γνώση, σεβασμός, διάλογος, ελευθερία με ευθύνη. Σημαίνει να έχεις άποψη τεκμηριωμένη, αλλά και αυτιά ανοιχτά στον αντίλογο. Να κάνεις κριτική, αλλά και να είσαι έτοιμος να προσφέρεις. Να θυμώνεις, αλλά να μη μένεις στον θυμό. Να διεκδικείς, χωρίς να μηδενίζεις.
Δυστυχώς, στα κοινωνικά δίκτυα, η κριτική συχνά εκφυλίζεται σε στείρο αρνητισμό. Εκεί που θα μπορούσε να ανθίσει ένας γόνιμος διάλογος, ξεσπά μια θύελλα καχυποψίας, ειρωνείας και απαξίωσης. Είναι πιο εύκολο να γράψεις “όλοι είναι ίδιοι”, παρά να κατέβεις σε μια λαϊκή συνέλευση. Πιο εύκολο να ειρωνευτείς μια πρωτοβουλία, παρά να συμβάλεις στη βελτίωσή της.
Και όμως, η αλλαγή ξεκινά από τη συμμετοχή. Από την αλληλεγγύη. Από την απόφαση να μη σταθείς στο πλάι, αλλά να μπεις στη σκηνή, να προσφέρεις τον χρόνο, την ιδέα, την ενέργεια σου. Από την πράξη και όχι από την επίθεση.
Μια γνωστή ρήση λέει: «Μη ζητάς να αλλάξει ο κόσμος, αν δεν είσαι διατεθειμένος να αλλάξεις τον εαυτό σου». Η πολιτική δεν είναι μια υπόθεση των άλλων. Είναι υπόθεση όλων μας. Κι όταν σταματήσουμε να την αντιμετωπίζουμε με καχυποψία ή αδιαφορία, ίσως αρχίσουμε να την διαμορφώνουμε εκ νέου, πιο ανθρώπινη, πιο δίκαιη, πιο ουσιαστική.
Η εποχή μας δεν έχει ανάγκη από άλλους επικριτές. Έχει ανάγκη από πολίτες. Από ανθρώπους που επιλέγουν τη δράση αντί για τη διαρκή άρνηση. Που ενώνουν δυνάμεις, αντί να διαιρούν με λέξεις. Που χτίζουν, αντί να κατεδαφίζουν.
Όσο για την κοινή γνώμη – αυτή τη δύναμη που χτίζει κάστρα πάνω σε ψέματα και γκρεμίζει αλήθειες μέσα σε μια νύχτα – ας μην ξεχνάμε πως πολύ συχνά τα κόμματα και οι πολιτικοί την ακολουθούν τυφλά, από φόβο, για ψήφους, για λόγους πολιτικού μάρκετινγκ. Ποιος τολμά να τα βάλει με την κοινή γνώμη;
Το SkalaTimes όμως υπενθυμίζει τα σοφά λόγια του Πλάτωνα: «Ένας που σκέφτεται σωστά αξίζει περισσότερο από μυριάδες που δεν σκέφτονται».
Η ιστορία πάντα γράφει, στο τέλος, την αλήθεια.
Το σημαντικό δεν είναι να είσαι με τους πολλούς, αλλά να βρίσκεσαι στη σωστή πλευρά της ιστορίας, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να σταθείς μόνος.
Something is Rotten in the Kingdom of Cyprus… A reflection on ourselves and the “others”
SkalaTimes Team
We live in an era where everyone’s voice can be heard loudly, instantly, and without filters. Social media has given a public platform to all – a “marketplace” where anyone can express opinions, anger, and disappointment – often in a fierce, rigid, and monotonously negative way. Constant complaining, criticism for the sake of criticism, and outright rejection of any effort or intention is not just a communication phenomenon. It is a social symptom threatening to corrode the very core of democracy and collective action.
One wonders: what is the point of endless denunciation when it is not followed by any proposal? What does bitterness produce if it is not transformed into action, participation, responsibility? Criticism, as necessary and valuable as it is for a healthy society, loses its value when it becomes a profession and a habit. When it is sterile and doesn’t lead to dialogue and solutions. When it becomes a mode of existence instead of a means of action.
Ancient Greek philosophers did not see politics as a field of denunciation, but as a space for meaningful citizen participation. Aristotle defined man as a “political animal,” highlighting the innate tendency to live and thrive within an organized community. Our social nature—our need to belong, to co-create, and to shape together—is part of our human identity. That’s why disengagement from public life—or worse, constant negativity—is a resignation from a basic duty: democratic participation.
Pericles, in Thucydides’ Funeral Oration, praised the active citizen, stating that “the man who takes no part in public affairs is not untroublesome, but useless.” His words were not aimed at those who silently abstain, but mainly at those who judge from their couch or screen, without taking responsibility for anything.
The cultivation of a political culture may be the greatest need of our time. A culture not based on insulting the “other” or tearing down every institution with verbal bulldozers. Political culture means: knowledge, respect, dialogue, freedom with responsibility. It means having a well-founded opinion while also keeping your ears open to opposing views. Criticizing, but also being willing to contribute. Getting angry, but not staying stuck in anger. Demanding change without nullifying everything.
Unfortunately, on social media, criticism often degenerates into sterile negativity. Where constructive dialogue could flourish, a storm of suspicion, sarcasm, and devaluation breaks out. It’s easier to write “they’re all the same” than to attend a public assembly. Easier to mock an initiative than to help improve it.
And yet, change begins with participation. With solidarity. With the decision not to stand on the sidelines, but to step on stage and offer your time, your ideas, your energy. With action—not with attack.
A well-known saying goes: “Don’t ask the world to change if you’re not willing to change yourself.” Politics is not the business of others. It is the business of all of us. And when we stop treating it with suspicion or indifference, we may begin to reshape it—more humane, more just, more meaningful.
Our times don’t need more critics. They need citizens. People who choose action instead of constant rejection. Who join forces instead of dividing with words. Who build instead of demolish.
As for public opinion—that force which builds castles on lies and tears down truths overnight—let’s not forget that political parties and leaders often follow it blindly, out of fear, for votes, for marketing purposes. Who dares to go against public opinion?
But SkalaTimes reminds us of Plato’s wise words: “One who thinks rightly is worth more than ten thousand who do not think.”
History always writes the truth in the end.
What matters is not to be with the majority, but to be on the right side of history—even if that means standing alone.
Что-то гнилое в королевстве Кипра… Размышление о нас и «других»
Команда SkalaTimes
Мы живем в эпоху, когда голос каждого может быть услышан громко, мгновенно и без фильтров. Социальные сети предоставили публичную платформу каждому — «рынок», где любой может выразить мнение, гнев, разочарование – часто резко, непреклонно и монотонно негативно. Постоянное недовольство, критика ради самой критики, категорическое отрицание любых усилий или намерений — это не просто коммуникативное явление. Это социальный симптом, который угрожает разъесть саму суть демократии и коллективных действий.
Возникает вопрос: что дает бесконечное осуждение, если за ним не следует ни одного предложения? Что производит горечь, если она не превращается в действие, участие, ответственность? Критика, насколько бы она ни была необходимой и ценной для здоровья общества, теряет свою ценность, когда становится профессией и привычкой. Когда она бесплодна и не ведет к диалогу и решениям. Когда становится образом жизни, а не способом действия.
Древнегреческие философы не рассматривали политику как поле для осуждений, а как пространство подлинного участия граждан. Аристотель определял человека как «политическое животное», подчеркивая врожденное стремление жить и процветать в организованном обществе. Наша социальная природа — потребность принадлежать, со-творить и формировать общее — является частью человеческой идентичности. Поэтому уклонение от общественной жизни — или, что ещё хуже, постоянный негатив — есть отказ от одного из наших основных обязательств: демократического участия.
Перикл, в своей «Надгробной речи» у Фукидида, защищал активного гражданина, говоря: «гражданин, который не участвует в делах общества, не мирный, а бесполезный». Его слова были направлены не против тех, кто молча отстраняется, а в основном — против тех, кто судит с дивана или экрана, не беря на себя никакой ответственности.
Формирование политической культуры, возможно, самая большая потребность нашего времени. Культуры, не основанной на оскорблении «другого» и не разрушающей каждый институт словами. Политическая культура — это знание, уважение, диалог, свобода с ответственностью. Это значит — иметь обоснованное мнение, но также быть готовым выслушать оппонента. Критиковать, но и быть готовым помочь. Сердиться — но не оставаться в гневе. Требовать — не обесценивая всё.
К сожалению, в соцсетях критика часто вырождается в бесплодный негатив. Там, где мог бы расцвести конструктивный диалог, вспыхивает буря подозрений, иронии и обесценивания. Легче написать «все одинаковы», чем пойти на народное собрание. Легче высмеять инициативу, чем внести вклад в её улучшение.
А ведь перемены начинаются с участия. С солидарности. С решения не оставаться в стороне, а выйти на сцену и отдать своё время, идею, энергию. С действия, а не с нападения.
Известная фраза гласит: «Не проси изменить мир, если ты не готов изменить себя». Политика — это не дело «других». Это дело всех нас. И когда мы перестанем относиться к ней с подозрением или безразличием, возможно, начнём формировать её заново — более человечную, более справедливую, более значимую.
Нашему времени не нужны новые критики. Ему нужны граждане. Люди, которые выбирают действие вместо вечного отрицания. Которые объединяют усилия, а не разъединяют словами. Которые строят, а не разрушают.
Что касается общественного мнения — этой силы, что строит замки на лжи и разрушает истину за одну ночь — не стоит забывать: политические партии и лидеры часто слепо следуют за ним, из страха, ради голосов, ради политического маркетинга. Кто осмелится пойти против общественного мнения?
Но SkalaTimes напоминает нам мудрые слова Платона: «Один, кто мыслит правильно, стоит больше, чем десять тысяч, кто не мыслит».
История в итоге всегда пишет правду.
Важно не быть с большинством, а быть на правильной стороне истории — даже если это значит остаться в одиночестве.
