Ποιήμα της συνδημότισσας μας ηθοποιού Ναυσικάς Απόστρατου που δημοσίευσε στο προσωπικό της λογαριασμό στο Fzcebook.
«Ένα δικό μου ποίημα που με οργή το εγραψα….Στάχτη και Σιωπή» έγραψε η Ναυσικά στην ανάρτηση της.
Καίγεται η γη μου,
κι αυτοί μιλούν για “μέτρα”.
Καίγεται το βουνό μου,
κι αυτοί σιωπούν στην έδρα
Ο αέρας μυρίζει θάνατο,
και το χώμα στάχτη.
Το κράτος δεν είναι δίπλα μου
είναι μία απατη
Καίγεται η χώρα, καίγεται η γη,
κι εσείς μιλάτε απ’ την τηλεόραση, ούτε ψυχή.
Σπίτια και δάση έγιναν καπνός,
μα δεν κουνήθηκε κανείς σας, ούτε φωνή, ούτε φως.
Ένα παιδί με μάτια γεμάτα καπνό,
κι ένας γονιός με πόνο σιωπηλό.
Το κράτος κοιτάζει ψυχρό, αργό,
λες κι η φωτιά είναι φταίξιμο λαϊκό.
Πού ‘ναι τα μέσα, πού η προστασία;
Πού ‘ναι η πράξη κι η ευαισθησία;
Όλα τα είχατε στα χαρτιά,
μα ήρθε η ώρα και δεν ήσασταν… πουθενά.
Μα εμείς δεν ξεχνάμε, ούτε σιωπούμε,
απ’ τις στάχτες μας ξανά θα φανούμε.
Όχι με λόγια, μα με ψυχή,
με αλήθεια, με πόνο, με μια κραυγή:
“Αυτή η γη δεν είναι δική σας!
Όλη η ντροπή θα ναι μες την ψυχή σας!”
Ναυσικα Απόστρατου
