Πρέπει να φύγω…

Γράφει ο Αρθούρος Βουλγαριάν

Απλώνεις τα χέρια σου με μανία και θέλεις να με αρπάξεις, να με κρατήσεις και να με δέσεις για να μείνω, να μείνω για να προλάβεις εσύ όσα έχασες, να παγώσω εγώ για να προλάβεις εσύ να δεις, να παγώσω εγώ να μείνω ακίνητος για να μάθεις εσύ να ζεις…. η αλήθεια είναι ότι δεν γίνεται, βιάζομαι, πρέπει να προχωρήσω….δεν μπορώ να κάνω στάση για να προλάβεις εσύ, έχω δρόμο ακόμη μέχρι το φως… δεν μπορώ να μείνω ακίνητος γιατί εσένα ξύπνησε η συνείδηση σου και θέλεις να κουνηθείς να προλάβεις…
Τώρα έμαθες ε,  ότι δεν είναι τα δικά μου αλλά τα δικά σου χέρια που αδυνατούν… ότι δεν είναι τα δικά μου αλλά τα δικά σου μαλλιά που ασπρίζουν…δεν είναι το δικό μου σου λέω αλλά το δικό σου πρόσωπο που τσαλακώνεται και γερνάς… εμένα δεν με νοιάζει, ούτε σάρκα κουβαλώ ούτε και ψυχή… Δεν μπορώ να μείνω Άνθρωπε, κατάλαβέ με, αυτή είναι η δουλειά μου, να προχωρώ…ψέματα δεν λέω, ούτε αλήθειες κρύβω κι όποιος πρόλαβε να με “γνωρίσει”, πρόλαβε, πίσω δεν γυρνάω…
Είμαι ο ΧΡΟΝΟΣ και πρέπει να φύγω…