Οριάνα Φαλάτσι ένα όνομα μια ιστορία…

Η Οριάνα Φαλάτσι ή Φαλλάτσι (Oriana Fallaci) γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1929 και πέθανε σαν σήμερα 15 Σεπτεμβρίου το 2006.
Ήταν Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας. Υπήρξε ενεργή στις πολιτικές εξελίξεις σε όλη την διάρκεια της ζωής της, κάλυψε τους περισσότερους πολέμους της δεκαετίας του 1970 αλλά και τις επαναστάσεις της εποχής της.
Έχει πάρει συνεντεύξεις από τα πιο ισχυρά και διάσημα πρόσωπα των δεκαετιών 1960 και 1970 οι οποίες έχουν εκδοθεί σε βιβλίο με τίτλο “Intervista con la storia”, (“Συνέντευξη με την Ιστορία”) ανάμεσα τους και ο Μακάριος.

Από μικρή ηλικία συμμετείχε στην αντίσταση κατά του φασισμού, βοηθώντας τον πατέρα της, ηγέτη της αντίστασης στην Τοσκάνη, ο οποίος συνελήφθη και βασανίστηκε για τη δράση του. Μετά τον πόλεμο η μικρή τότε Οριάνα εγγράφηκε στο κλασικό λύκειο, όπου υπερπήδησε δυο χρονιές όπου και αποφοίτησε σε ηλικία 17 ετών.
Από παιδί ήθελε να γίνει συγγραφέας, σχέδιο που δεν άρεσε στην οικογένειά της και για το λόγο αυτό γράφτηκε στην ιατρική σχολή.

Η αγάπη της για το γράψιμο δεν την εγκατέλειπε κι έτσι κατάφερε να βρει δουλειά στην εφημερίδα Mattino dell’Italia Centrale, όπου έγραφε κυρίως αστυνομικό ρεπορτάζ. Όταν το 1951 την υποχρέωσαν να γράψει κάτι ειρωνικό και ισοπεδωτικό για έναν τοπικό κομμουνιστή, αυτή αρνήθηκε και απολύθηκε. Η στάση της αυτή υπαγορεύτηκε από ηθικούς, κι όχι πολιτικούς λόγους.
Η Οριάνα άφησε τις σπουδές της και πήγε στο Μιλάνο όπου δούλεψε για ένα διάστημα στο περιοδικό Epoca όπου αρχισυντάκτης ήταν ο θείος της.
Το 1954 εργοδοτήθηκε στο γνωστό περιοδικό Europeo, το οποίο την έστειλε (σε ηλικία 25 ετών) στην πρώτη της δημοσιογραφική αποστολή στο Ιράν.
Τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε κυρίως με το καλλιτεχνικό ρεπορτάζ, παίρνοντας συνεντεύξεις από διάσημους Ιταλούς και Αμερικανούς ηθοποιούς. Ο Όρσον Γουέλς έγραψε μάλιστα τον πρόλογο στο πρώτο της βιβλίο “Τα επτά αμαρτήματα του Χόλιγουντ”.

Το όνομα της έγινε γνωστό και η επιτυχία ήρθε αρχικά με τα δυο βιβλία της για τη γυναικεία καταπίεση στον κόσμο και στην ιστορία, το “Άχρηστο Φύλο” (1961) και “Η Πηνελόπη σε πόλεμο”, όπως και με το “Αν ο ήλιος πεθάνει” (1965), βασισμένο στις συνεντεύξεις της με Αμερικανούς αστροναύτες που προετοιμάζονταν για την πρώτη αποστολή στη σελήνη.
Η καθιέρωση της σε διεθνές επίπεδο ήρθε ωστόσο χάρη στις πολεμικές της ανταποκρίσεις, ιδιαίτερα στο Βιετνάμ, όπου δεν δίσταζε να κατηγορεί και την βορειοβιετναμέζικη πλευρά ότι δεν επιθυμεί την ειρήνη όπως και την αμερικανική. Το 1968 στη διάρκεια καταστολής κατά φοιτητικών διαδηλώσεων στην Πόλη του Μεξικού, δέχθηκε τα πυρά των δυνάμεων καταστολής και τραυματίστηκε βαριά. Μεταφέρθηκε βαριά τραυματισμένη μαζί με το συνάδελφο της που είχε πέσει νεκρός δίπλα της στο νεκροτομείο, κι από τύχη δε θάφτηκε ζωντανή.

Το 1974 κυκλοφόρησε το βιβλίο της “Συνέντευξη με την ιστορία”, που περιλάμβανε μια σειρά συνεντεύξεών της με ισχυρούς ηγέτες, όπως η Ίντιρα Γκάντι, ο Ντεγκ Ζιαοπίνγκ, ο Βίλι Μπραντ, η Γκόλντα Μέιρ και άλλοι. Το συμπέρασμά της ήταν πως η δύναμη αυτών των ανθρώπων δε βασιζόταν σε ιδιαίτερη εξυπνάδα ή ικανότητες, πολλώ δε μάλλον ηθική υπεροχή, αλλά στην ασυνήθιστη φιλοδοξία και τον ναρκισσισμό τους.
Όπως εκείνον του Χένρυ Κίσιντζερ, τον οποίο αναγκάζει να παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι το Βιετνάμ ήταν “ένας άχρηστος πόλεμος”, κι ότι ο ίδιος βλέπει τον εαυτό του ως “καουμπόι”, οδηγώντας τον χρόνια μετά να παραδεχτεί ότι ήταν η “πιο καταστροφική συνέντευξή του με εκπρόσωπο του τύπου”.
Ιστορική έμεινε και η συνέντευξή της με τον Χομεϊνί, που διακόπηκε όταν εκείνη έβγαλε στη διάρκειά της το τσαντόρ.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 μετακόμισε στην Νέα Υόρκη και εργάστηκε για μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες και περιοδικά. Το 1990 κυκλοφόρησε το βιβλίο της “Ινσαλάχ”, το οποίο ήταν βασισμένο στις έρευνές της κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στο Λίβανο. Τελευταία της δουλειά ως πολεμική ανταποκρίτρια ήταν τα ρεπορτάζ της για την Corriere della Sera, στη διάρκεια του δεύτερου πολέμου του κόλπου το 1991.

Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 επικέντρωσε την προσοχή της στον ισλαμικό εξτρεμισμό αλλά και στο Ισλάμ γενικότερα, του οποίου έγινε τελικά πολέμιος.
Πολλοί χαρακτήρισαν εντυπωσιακά απρόσμενη αυτή την αλλαγή της προς ιδεολογίες της Δεξιάς (ρατσισμός) ειδικά αν συγκρινεί κανείς τα πρώτα χρόνια της καριέρας της, από το Βιετνάμ μέχρι το βιβλίο της “Η οργή και η περηφάνια”, θα δει πως υπήρξε μια μεγάλη στροφή και αλλαγή.
Έχει γραφτεί γι αυτήν: “Από μαχητική κατήγορος του πολέμου στο Βιετνάμ, πρωθιέρεια της ισλαμοφοβίας στην Ευρώπη”.
Το ακροδεξιό παραλήρημα μίσους της Οριάνας προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις στην Ιταλία και διεθνώς, ενώ δημόσια την επέκριναν γνωστοί συγγραφείς όπως η Ντάτσια Μαραΐνι και ο Ουμπέρτο Έκο.

Περισσότερο γνωστή στην Ελλάδα έγινε εξαιτίας του ερωτικού δεσμού που διατηρούσε με τον ήρωα της αντίστασης Αλέκο Παναγούλη, για τον οποίο έγραψε και το βιβλίο της “Ένας Άντρας”, μέσα από το οποίο κατάφερε να κάνει γνωστή την Ελλάδα αλλά και τον Αλέκο σε πολλές γειτονιές της γης.
Τον Αλέκο τον αγάπησε τόσο πολύ έτσι ώστε μετά από εκείνο να μην ξαναφτιάξει τη ζωή της.
Προσωπική της καλή φίλη υπήρξε για χρόνια η Ιζαμπέλα Ροσσελίνι.
Νιώθοντας τις δυνάμεις της να την εγκαταλείπουν, πήγε στη Φλωρεντία ώστε να πεθάνει ανάμεσα σε μέλη της οικογένειάς της.
Πέθανε στη Φλωρεντία στις 15 Σεπτεμβρίου του 2006 από καρκίνο του μαστού, ο καρκίνος την ταλαιπώρησε για αρκετά χρόνια ωστόσο δεν σταμάτησε ποτέ να καπνίζει ή και να μιλά με σαρκασμό και ειρωνεία για την ασθένεια της αυτή, ακόμα και σε βιβλία ή άρθρα της.

Πάνω στην ταφική της πλάκα υπάρχει η επιγραφή “Οριάνα Φαλάτσι. Συγγραφέας”.

Γνωστά βιβλία της:
Ένας άντρας: μια ιστορία,
Γράμμα σε ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ
Συνέντευξη με την ιστορία
Η οργή και η περηφάνια
Ινσαλλάχ.