Γράφει η Γιώτα Δημητρίου
To πρόβλημα της, ήταν ότι ακολουθούσε ανεμολόγια που προορίζονταν για άλλα σύμπαντα, μακριά από τα δικά της, με αποτέλεσμα να χάνεται σε λαβυρινθώδεις δρόμους.
Έδινε αξία σε ανθρώπους που με τις πράξεις τους αποδεικνύονταν “μικροί” κι όμως αυτή αδυνατούσε να δει την υπερτίμηση που έκανε.
Μπέρδευε τα ωραία μυαλά με τις ωραίες καρδιές, τα ωραία λόγια με τις σπουδαίες πράξεις. Δεν κατάφερνε να δει τον κρυμμένο σουγιά πίσω απ’ τα λουλούδια των επιτηδευμένων συμπεριφορών.
Χαζή δεν ήταν. Άπειρη από τη ζωή δεν ήταν. Καλοπροαίρετη; Ναι ήταν.
Το πρόβλημα της, ήταν που λυπόταν να ρίξει κάτω από το βάθρο ότι με ευλάβεια τοποθετούσε. Της στοίχιζαν οι επανατοποθετήσεις.
Το χειρότερο της ήταν κάθε φορά που οι άνθρωποι αποδεικνύονταν μικρότεροι από όσο τους είχε ψυχογραφήσει. (Τι να σου κάνει κι αυτή η δόλια ψυχογράφηση που ήταν ταμένη να δίνει –σε όσους συμπαθούσε- bonus αξίας;)
Το πρόβλημα της λοιπόν, ω ναι, ήταν που άφηνε ανθρωπάκια να θρονιαστούν σε φωτεινά στενοσόκακα της ψυχής της χωρίς να έχουν καμιά θέση εκεί.
Και μετά από μία και μετά από δύο και μετά από τρεις πράξεις τους, ούρλιαζαν οι εσωτερικές φωνές “δεν ανήκει εδώ αυτό το λαμόγιο”. Μα αυτή προσποιόταν πως δήθεν δεν άκουγε.
Βλέπεις, το πρόβλημα της ήταν οι επανεκτιμήσεις ανθρώπων, πονούσε να βλέπει τους άλλωτε σπουδαίους να μεταλλάσονται σε ανθρωπάκια της πλάκας. Κι έδινε συγχωροχάρτια (παρόλο που η πώληση συγχωροχαρτιών ήταν συνήθεια –στη Δύση- του Μεσαίωνα και παρόλο που καταδικάστηκε επίσημα, η πρακτική αυτή).
Μα τελοσπάντων, χαζή δεν ήταν, αντίθετα διέθετε έξυπνο μυαλό και έξυπνη καρδιά (δύσκολος συνδυασμός).
Μα το πρόβλημα της, ήταν πως ευελπιστούσε ότι τα βατράχια κάποτε θα μεταμορφώνονταν σε πρίγκιπες. Κι εκείνα τα καημένα (βατράχια) που δεν πίστευαν καν στη μεταφυσική, παρέμεναν βατράχια κι ας καμώνονταν πως ήταν πρίγκιπες.
Το πρόβλημα των άλλων ήταν πως όταν αυτή τους έπαιρνε χαμπάρι, (μετά από χίλια κύμματα επιτέλους συνειδητοποιούσε τι γινόταν), το έσκαγε με ελαφρά πηδηματάκια. Και οι άλλοι έμεναν με την απορία της ξαφνικής κωλοτούμπας της.
Εκείνη έπινε καφέ (με τις φίλες της) σε παραθαλάσσια στέκια της πόλης της και έλεγε “Let Go and Let God”
Βλέπεις, το πρόβλημα της ήταν ο καλοπροαίρετος χαρακτήρας της.
Μα χαζή – ω χαζή!- δεν ήταν.
Y.Γ Αφιερωμένο το πιο πάνω σε όλους τους καλοπροαίρετους ανθρώπους.
