Είμαστε η μειονότητα που μπορεί να δει πέραν από το μικρόκοσμό της…

Γράφει η Νίκη Ζάρου
(Eκπαιδευτικός/Μαμά/Ακτιβίστρια)

Μα πού χάθηκες; Γιατί δε γράφεις; πού είσαι; Ερωτήσεις. Απορίες. Άλλες ειλικρινείς, άλλες με περιέργεια, άλλες με ενδιαφέρον, με πονηριά, όλες ερωτήσεις όμως. Λογικές. Μέχρι ένα βαθμό. Και κάποιες άλλες που έρχονται έξαφνα και δεν ξέρεις ούτε συ την απάντηση. Δεν είναι ότι δε θέλεις ν’ απαντήσεις, αλλά δεν έχεις σκεφτεί την απάντηση. Πώς προσδιορίζεις τον εαυτό σου; Είσαι αριστερή; Σοσιαλίστρια; Κομμουνίστρια; Δεν είσαι δεξιά; Τι σου συμβαίνει; Έχεις την ησυχία σου, τι θέλεις ν’ ανακατώνεσαι; Τι ανάγκη έχεις εσύ να χολοσκάς;

Κάποιες ερωτήσεις, με διασκεδάζουν λοιπόν. Τις επαναλαμβάνουμε με τις φίλες μου και γελάμε πολύ. Δε φιλτράρουμε. Δεν ασχολούμαστε με τα κίνητρα του καθενός που βγαίνει από την αφάνεια χρόνων για να κάνει μια ερώτηση και να πάει πίσω. Δε με ενοχλούν καθόλου. Δε με αγχώνουν, δε νιώθω καν την υποχρέωση ή ανάγκη να τους απαντήσω. Με κάνουν να σκέφτομαι όμως. Να συλλογιέμαι πόση πολλή σημασία μπορούν οι άνθρωποι να δίνουν στα επουσιώδη και όχι στην ουσία. Δεν απασχολεί η αλήθεια των λέξεων και πράξεων, αλλά η κομματική ή πολιτική προέλευση τους. Πόσο ταλαιπωρημένοι πρέπει να νιώθουν που οτιδήποτε μπορεί τους αλλάξει για λίγο την καθημερινότητα και να βγάλουν λαβράκι τους εξιτάρει.

Και μετά είμαι και γω. Που ξέρω και ζω την καθημερινότητα της μάνας. Το τρέξιμο, τις έννοιες, την έλλειψη χρόνου, την υπερπροσπάθεια να καλύψεις όλες τις ανάγκες, πρώτα συναισθηματικές, ψυχικές, υλικές, φροντιστήρια ή μάλλον δραστηριότητες, κοινωνικές υποχρεώσεις που έχουν πλέον τα σύγχρονα παιδιά. Τα ραντεβού σε πάρκα με φίλους εν τη παρουσία των γονεών, παιδότοπους, γενέθλια, τη βόλτα στη θάλασσα, το διάβασμα ενός ή πολλών βιβλίων, το ζύμωμα ψωμιού στο σπίτι, η ζαχαροπλαστική και η κατασκευη μπισκότων, κέικ, τη βόλτα του σκύλου, τις συμβουλές, τους καυγάδες μεταξύ αδερφιών, τις γλυκές ολόμελες στιγμές γέλιου, αγκαλιάς, ζεστασιάς… Όλα αυτά, που προϋποθέτουν γονείς πλήρως αφιερωμένους στα παιδιά τους και με απαραίτητο χρόνο.  Και πού να τον βρεις; Είναι και οι φορές που είναι τα κρυολογήματα, η γρίπη, ο πυρετός, όλα αυτά που σε κρατούν ξάγρυπνο πλάι στα παιδιά σου. Και μέσ’ όλα αυτά κλέβεις χρόνο να πιείς ένα καφέ με μια φίλη. Να πεις τα νέα σου , να γελάσεις για μια ώρα και ν ‘ ανακτήσεις δυνάμεις για να συνεχίσεις. Ναι, εγώ είμαι μονογονέας μπορεί να πεί κάποιος. Όμως, είναι τόσες πολλές οι μη μονογονείς μητέρες που βιώνουν αυτήν και ίσως πιο δύσκολη καθημερινότητα. Κανείς δεν το αμφισβητεί. Γιατί είσαι μάνα. Γιατί είσαι και γυναίκα. Αν εργάζεσαι, έχεις τις υποχρεώσεις και το ωράριο της εργασίας μαζί με όλα τα προαναφερθέντα και πλέον τη φροντίδα του σπιτιού, του ψωνίσματος, μαγειρέματος και σαφέστατα της εικόνας σου. Για σένα. Γιατί είσαι γυναίκα και θέλεις να νιώθεις και τέτοια. Να βρεις χρόνο για τα νύχια, τα μαλλιά, την περιποίηση, την άθληση σου, αυτά που θα σε κάνουν να νιώσεις ότι κάπου υπάρχεις και συ. Έστω και λίγο. Κι αν δε δουλεύεις, τότε συνήθως όλοι αναμένουν τα πάντα από σένα κι ίσως να νιώθεις ολάκερο το βάρος των ευθυνών πάνω σου.

Άρα, ναι. Από μια άποψη όλοι όσοι συμβουλεύουν φιλικά «μην ασχολείσαι με τους άλλους», έχουν μια βάση. Όλα, τα πάντα όμως , καταλήγουν σε μια καίρια και ειδοποιό διαφορά μεταξύ των ανθρώπων. Στο χαρακτήρα. Άρα στις αξίες, τα ιδεώδη, την ικανότητα ανοχής στην αδικία, στον εμπαιγμό, τη φτώχια, τη δυστυχία. Την ανάγκη να υπάρξεις χρήσιμος σε έστω και μερικούς ανθρώπους πέραν από το μικρό κύκλο εμπιστοσύνης που έχεις προσεκτικά επιλεγμένα δημιουργήσει γύρω σου.

Θέλω να συγχαρώ τις κοπέλες, πρωτεργάτριες του «Δικτύου ενάντια στη βία κατά των γυναικών» και να δηλώσω έμπρακτα, δημόσια το παρόν μου διαθέτοντας χρόνο και κάθε άλλο μέσο που έχω στη διάθεση μου ως αρωγός τους. Να πω τα δικό μου μπράβο στο «Βήμα εκπαιδευτικών για ένα κοσμικό σχολείο» και να διαβεβαιώσω ότι όλοι μαζί θα παλέψουμε και θα φτάσουμε στα ζητούμενα. Τους εθελοντές αγάπης, την πρωτοβουλία για τα δέντρα. Όλους. Τους ποιητές, τους συγγραφείς, τον κάθε ένα που μάχεται με το δικό του τρόπο.

Κύριοι και κυρίες, όλοι εμείς, είμαστε άτομα με επαγγελματικές, οικογενειακές κοινωνικές και άλλες υποχρεώσεις. Είμαστε η μειονότητα που μπορεί να δει πέραν από το μικρόκοσμό της και όσο νιώθουμε ότι κάνουμε μια μικρή διαφορά θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, βρίσκοντας κι άλλους ανθρώπους διατεθειμένους να ξεβολευτούν για να βοηθήσουν.

Μη ρωτάτε γιατί. Η απάντηση έγκειται στην ετυμολογία της λέξης άνθρωπος. Όχι σε χριστιανικούς διδακτισμούς την ώρα της εκκλησίας και της νηστείας αλλά με αγάπη και κατανόηση προς τον άνθρωπο κάθε λεπτό της ημέρας. Σίγουρα, υπάρχουν περίοδοι πιο δύσκολες, στις οποίες ιεραρχώντας θα αφήσεις κάτι πίσω. Θα επανέλθεις όμως μόλις μπορείς. Γιατί έτσι το νιώθεις, γιατί είναι εκ των ων ουκ άνευ για  σένα.

Δεν είμαι σοσιαλίστρια, κομμουνίστρια, κεντρώα, δεξιά. Είμαι με τον άνθρωπο. Είμαι εκ φύσεως εναντίον της αδικίας και ουκ ολίγες φορές στη ζωή μου βρέθηκα σε αντιπαράθεση για θέματα που ούτε καν με επηρέαζαν.

Για όσους απορούν λοιπόν, είμαι απλά η Νίκη. Και δεν ξέρω πώς να είμαι κάποια άλλη. Κλείνοντας, παραθέτω μια υπέροχη πρόποση για το 2020, την οποία έκανε το 1947 η Πατρίσια Χάισμιθ για το τότε νέο έτος:

“To all the devils, lusts, passions, greeds, envies, loves, hates, strange desires, enemies ghostly qand real, thw army of memories, with which i do battle-may they never give me peace”.