Για τον Μάνο…

Γιώτα Δημητρίου

Το να γράφει κανείς για τον Μάνο, ιδιαίτερα σε τέτοιες εποχές δύσκολες κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά, σε εποχές που χάνουμε αυτά που κερδήθηκαν με αίμα και αγώνες, το να γράφει κανείς για τον Μάνο Λοίζο σε τέτοιες εποχές, είναι οδυνηρό. Είναι οδυνηρό γιατί μας υπενθυμίζει πως η ρήση “ουδείς αναντικατάστατος” δεν ισχύει, μας υπενθυμίζει πόσο ανάγκη έχουμε σήμερα την μουσική και την ποίηση που δείχνει δρόμους και ακονίζει μυαλά.

Ο Μάνος Λοίζος είναι αναγκαίος στις μέρες μας. Χρειαζόμαστε μια φωνή να μας πει πως Η ΜΕΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ, χρειαζόμαστε να ακούσουμε πως ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ, θέλουμε και έχουμε ανάγκη να σιγοψυθιρίζουμε ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΗΛΙΕ. Μα προπάντων, ναι, έχουμε ανάγκη να φωνάξουμε ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΣΑΝ ΣΤΑΜΠΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΣΗΜΑΔΕΨΕΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ….
Βέβαια με όλα αυτά που συμβαίνουν (συνεργατισμός, παιδεία, ιδιωτικοποιήσεις, εκποιήσεις, κτλ) η “Τσιμινιέρα” πλανιέται στο κεφάλι μας και ο στίχος ΚΑΛΙΟ ΝΑ ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.

Ο Μάνος ήταν επαναστάτης, ιδεολόγος, ποιητής,αγωνιστής μέσα από τη τέχνη του, έδινε το φως για να δει ο λαός μέσα στο σκοτάδι που τον έριχναν.

Ο Μάνος Λοίζος….Έφυγε σαν σήμερα, 17 Σεπτεμβρίου 1982. Μα είναι πάντα εδώ μέσα από το έργο του…. Να φωτίζει σε δύσκολες εποχές, όσους φυσικά θέλουν το φως.

Πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του:
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%9B%CE%BF%CE%90%CE%B6%CE%BF%CF%82