της Γιώτας Δημητρίου
Ένας δήμαρχος μιας πόλης πρέπει να έχει πυγμή. Να είναι έτοιμος να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι, όταν διακυβεύεται το μέλλον της πόλης του. Να έχει το θάρρος να συγκρουστεί με όλους -με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με το ίδιο του το κόμμα, με μεγαλοεπιχειρηματίες, με οποιονδήποτε, χωρίς εξαιρέσεις – όταν πρόκειται να ληφθούν αποφάσεις καθοριστικής σημασίας για το μέλλον της πόλης του.
Ένας δήμαρχος δεν μπορεί να λειτουργεί με τη λογική «σας έκανα πέντε καλά, αν κάνω κι ένα μεγάλο λάθος, δεν πειράζει». Όχι! Όταν ένα μεγάλο λάθος μπορεί να αποφευχθεί προς όφελος της πόλης, έχει υποχρέωση να το αποτρέψει. Δεν μπορεί να το δικαιολογεί ούτε να προσπαθεί να το αντισταθμίσει επικαλούμενος τα μεγάλα έργα που έχει υλοποιήσει.
Ένας δήμαρχος δεν πρέπει να έχει ως αυτοσκοπό να τα πηγαίνει καλά με όλους. Ναι, είναι δύσκολο. Το βιώνουμε και εμείς, ως δημοσιογράφοι που προσπαθούμε να υπηρετούμε σωστά το λειτούργημά μας. Όμως, ούτε ο δήμαρχος ούτε ο δημοσιογράφος βρίσκονται στη θέση τους για να κάνουν δημόσιες σχέσεις. Βρίσκονται εκεί για να επιτελούν έργο, να υπηρετούν την κοινωνία και να αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο.
Ένας δήμαρχος δεν απορρίπτει μια καλή πρόταση επειδή έτσι επιθυμούν δύο ή τρεις μεγάλες παγκύπριες εφημερίδες, ούτε εγκαταλείπει μια ευκαιρία επειδή δεν θέλει να έρθει σε αντιπαράθεση με 2-3 δημοσιογράφους των παγκύπριων εφημερίδων.
Ένας καλός δήμαρχος δεν υποκύπτει στις πιέσεις, δεν επιλέγει τον εύκολο δρόμο των ισορροπιών και, κυρίως, δεν αφήνει να χαθούν ευκαιρίες που θα μπορούσαν να αλλάξουν το μέλλον ολόκληρης της πόλης του.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η ευθύνη ενός δημάρχου δεν είναι να είναι αρεστός σε όλους. Είναι να παίρνει τις σωστές αποφάσεις για την πόλη του, ακόμη κι όταν αυτές έχουν κόστος, ακόμη κι όταν προκαλούν αντιδράσεις, ακόμη κι όταν απαιτούν συγκρούσεις.
Τυχόν ομοιότητες με δημάρχους που γνωρίζετε είναι απολύτως συμπτωματικές.
