Οι αυτοματισμοί του ομφάλιου λώρου

Γράφει η Μαίριλυν Ζαννέτου
(Εκπαιδευτικός / Συγγραφέας)

Μπαίνω στην υπεραγορά. Κάνω το μεγαλύτερο ποσοστό ψώνιων διεκπεραιωτικά. Έρχεται η σειρά των δημητριακών. Εκεί αφιερώνω πάντα ώρα για να χαζέψω τις διάφορες γεύσεις. Κάθε φορά αγοράζω και κάτι που δεν δοκίμασα προηγουμένως. 

Ακούγεται ξαφνικά μια γυναικεία φωνή να λέει βροντερά: «Πού πάεις;» Ο δέκτης είναι ένα αγόρι γύρω στα τρία με τέσσερα που τρέχει μπροστά από το κουτί δημητριακών με μέλι. Το ένα μέτρο που χωρίζει τον πομπό και τον δέκτη φαίνεται πολύ μικρό. Ο ομφάλιος λώρος, όμως, είναι μόλις 50 εκατοστά. Η απόσταση έχει διπλασιαστεί. Η μάνα ασφυκτιά. Δεν το αντέχει. Νοιώθει ίσως την ανάγκη να επαναφέρει την ισορροπία. 

Εγώ από την άλλη γυρεύω ασυναίσθητα το βλέμμα του. Μάτια γκρι με κάποια απροσδιόριστη απόχρωση πράσινου. Θέλω να τον ονομάσω Δημήτρη και να του χαϊδέψω τα μαλλιά του. Είμαι σίγουρη ότι τόσο ν’ απλώσω το χέρι, θα τον αγγίξω. Η φανέλα του μυρίζει μαλακτικό, ειδικά στο σημείο του γιακά. 

Εκεί που περνά τα δάκτυλα πάνω στα κουτιά των δημητριακών και η μάνα είναι με απλωμένο το χέρι, βρίσκει μια σκαλίτσα. Η μητέρα του έχει πανικοβληθεί και πριν προλάβει να τσιρίξει αυτός έχει ήδη προλάβει να ανεβεί και πηδά μέσα στο καρότσι μου. Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να μειδιά και η φωνή από χροιά πιθανής τσιρίδας τώρα έχει απολογητικό ύφος. 

-Λυπάμαι, σας έχει ζουλήξει και τα φρούτα.

-Μην ανησυχείτε, κι εγώ το ίδιο θα έκανα αν χωρούσα εκεί μέσα. 

Αυτή κουνά το κεφάλι και δαγκώνει απαλά το κάτω χείλος. Είναι όμορφη μέσα στην ακαταστασία και την ανασφάλειά της. Δεν ξέρω αν της το έχει πει κανείς τελευταίως.

Ο Δημήτρης είναι πλέον μηδέν εκατοστά από τον ομφάλιο λώρο. Είναι όλος τυλιγμένος γύρω του και το αριστερό του χέρι έχει χωθεί στην μπλούζα της. 

-Η παρηγοριά του, ψιθυρίζει δικαιολογώντας τη χειρονομία περισσότερο στον εαυτό της παρά σε μένα.