You Are Here: Home » Στήλες » Single & the City ” Η γριούλα στην Ditmars”

Single & the City ” Η γριούλα στην Ditmars”

1Θυμάμαι εκείνη την  γριούλα στην Αστόρια της Νέας Υόρκης που άκουγε κάθε μέρα αδιάκοπα ένα παλιό τραγούδι της Βίκης Μοσχολιού. «Δεν ξέρω πόσο σ αγαπώ, δεν ξέρω πόσο σ αγαπώ, μέτρο δεν έχει η αγάπη…είναι απ΄τον ήλιο πιο ψηλά, είναι απ΄τον ήλιο πιο ψηλά…», έξω από ένα ελληνικό περίπτερο κοντά στον σταθμό στην Ditmars. Μόλις τελείωνε το τραγούδι, αυτή ξαναγύριζε την κασέτα απ’ την αρχή.

Αρχικά το θεώρησα γελοίο «Όλοι τρελοί σε αυτή την πολιτεία….» έλεγα στην Ελένη ενώ τρώγαμε σε ένα 24ωρο Dinner λίγο πιο κάτω από το σημείο που βρισκόταν η γριούλα.

Δεν είχα αντιληφθεί την τραγικότητα πίσω από αυτό το “αλλόκοτο σκηνικό”.
Μια μέρα αποφάσισα να ρωτήσω τον Έλληνα περιπτερά, τι συνέβαινε με την γριά. «Από το ‘70 είναι εδώ. Έφυγε από κάτω (Ελλάδα),  τα μάζεψε και ήρθε στη Νέα Υόρκη λόγω ερωτικής απογοήτευσης στην πατρίδα. Single είναι ακόμα…» είπε κοροϊδευτικά και με ύφος σαν να έλεγε άλφα άλφα κουτσομπολιό. Κι ενώ αυτός περίμενε να σχολιάσω, να πω κάτι, βούρκωσαν τα μάτια μου και βγήκα έξω.
Σταμάτησα μπροστά της και ήθελα (είχα ανάγκη) να της πως συγνώμη. «Συγνώμη που δεν κατάλαβα πόσο δράμα κουβαλάς».
Δεν είπα τίποτα, την κοιτούσα ενώ αυτή ήταν χαμένη στον κόσμο της με ένα βλέμμα όλο αδιαφορία. Κατάλαβα. Ήταν εκείνη η χαρακτηριστική αδιαφορία που αποκτάς όταν πάψει να σε ενδιαφέρει ο κόσμος ολόκληρος, όταν πάψει να σε ενδιαφέρει η ζωή, όταν τα λογικά σου ταξιδεύουν με οδηγό τον πόνο,  όταν τίποτα δεν σε κρατά στη ζωή….Κατάλαβα. Όσο γινόταν, κατάλαβα.2

Θυμάμαι εκείνη την γριούλα στην Ditmars κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι «δεν ξέρω πόσο σ αγαπώ, δεν ξέρω πόσο σ’ αγαπώ, μέτρο δεν έχει η αγάπη, είναι απ΄τον ήλιο πιο ψηλά, είναι απ΄τον ήλιο πιο ψηλά και δεν την φτάνει μάτι…ήταν μια σπίθα στην αρχή και μιας βροχής ψιχάλα, κι έγινε η σπίθα πυρκαγιά, κι έγινε σπίθα πυρκαγιά και πέλαγος η στάλα…».

Και αναρωτιέμαι αν είναι μαγκιά να μένεις κολλημένη σε μιαν αγάπη, ή αν είναι μαγκιά να προχωράς, όταν ο άλλος σε εγκαταλείπει.
Αν οι ήρωες είναι αυτοί που θυσιάζουν την ζωή τους για μία ιδέα, ένα σκοπό, τότε ποια η διαφορά ενός ήρωα από αυτή την γριούλα που έμεινε κολλημένη,  «θυσιάζοντας» την ζωή της, σε μια αγάπη; (Που ποιος ξέρει αν άξιζε ή όχι).

Θυμάμαι εκείνη την γριούλα στην Νέα Υόρκη κάθε φορά που λέω πως δεν υπάρχει αγάπη. Και σκέφτομαι πως υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν για πάντα, άρα υπάρχει αγάπη. Και άμα υπάρχουν άνθρωποι και αγάπη άρα υπάρχει ακόμα ελπίδα. Τώρα πως βγαίνει ένα τόσο αισιόδοξο μήνυμα από μια τόσο θλιβερή ιστορία, αυτό μόνο ο αγαπημένος μου καθηγητής φιλοσοφίας, ο Σωτήρης, θα μπορούσε να το εξηγήσει, ο οποίος μας έλεγε πως μέσα από τα τραγικά βγαίνουν και γελοία και αισιόδοξα…..

Θυμάμαι εκείνη την γριούλα να ακούει ακατάπαυστα το ίδιο τραγούδι και να είναι αφοσιωμένη στα λόγια του τραγουδιού λες και πρώτη φορά τα άκουγε, λες και ήταν ζήτημα ζωής θανάτου οι στίχοι….

3Θυμάμαι εκείνη την γριούλα και σκέφτομαι πως εγώ δεν κατάντησα σαν αυτήν όταν με εγκατέλειπαν οι άντρες που θεωρούσα πως ήταν «η αγάπη της ζωής μου».
Δεν κόλλησα ποτέ πάνω από κανένα ραδιόφωνο, ούτε ξενιτεύτηκα για έναν άντρα. Μετά τα ερωτικά τραύματα ενός χωρισμού πάντα συνέχιζα να ζω με την ελπίδα πως θα ξαναγαπήσω. 
Εγώ δεν έκτισα τον κόσμο ολόκληρο γύρω από καμιά μεγάλη μου αγάπη….
Μήπως τελικά καμία δεν ήταν μεγάλη;
Μήπως τελικά οι μεγάλες αγάπες είναι αυτές που δεν σου δίνουν περιθώρια να ξαναγαπήσεις και να ξαναφτιάξεις την ζωή σου;
Δεν ξέρω, δεν με έμαθε η ζωή, ποιες είναι οι μεγάλες και σπουδαίες αγάπες.
Εμένα οι αγάπες πάντα γλιστρούσαν μέσα από τα χέρια μου. Μακροχρόνιες, σημαντικές, σπουδαίες, μεγάλες ή μικρές αγάπες, που πάντα τελείωναν.
Κι εγώ μετά τα κλάματα, το πόνο και την θλίψη, ξαναέβρισκα τον εαυτό μου κι  ονειρευόμουν την επόμενη μου αγάπη

Όταν θυμάμαι λοιπόν την αγαπημένη μου Νέα Υόρκη, μέσα στα πολλά που τριγυρνούν στο μυαλό μου είναι και η γριούλα στην Ditmars….
Και ξέρω πως ποτέ δεν θα πέρασε από το θολωμένο της μυαλό πως η στάση της έχει γίνει σύμβολο αγάπης σε μια ρομαντική καρδιά, στην άλλη άκρη του κόσμου.
Ναι, πιστεύω πως οι σπουδαίες αγάπες είναι αυτές που δεν σε αφήνουν να ξαναγαπήσεις. Αυτές που ακόμα και όταν σε εγκαταλείπουν, σε κρατούν αιώνια δέσμιο τους. Οι σπουδαίες αγάπες. Αυτές που δεν συμβαίνουν συχνά.
Οι σπουδαίες αγάπες, σαν αυτή της γριούλας στην Ditmars που δεν ήξερε πόσο τον αγαπούσε γιατί μέτρο δεν έχει αγάπη, αλλά η αγάπη της ήταν πιο ψηλά από τον ήλιο και δεν την έφτανε μάτι.
Οι σπουδαίες αγάπες, που είναι δυο σταλαγματιές από την ίδια βρύση , σπάνια συμβαίνουν, τελικά.

Υ.Γ  “Δεν ξέρω πόσο σ’ αγαπώ, μέτρο δεν έχει η αγάπη….. ” http://www.youtube.com/watch?v=rvo6VPSCesg

 

About The Author

Number of Entries : 3994

Leave a Comment

© 2012 Skala Times - Web Design & Development in Cyprus by PREDU Consulting Ltd.

error: Content is protected !!
Scroll to top